Tutankhamon voor dummies
Een Imax-film is als een
voetbalwedstrijd op de televisie
volgen: je bent er niet geweest, maar
je hebt het wel beter gezien. De omvang
van het doek en de ongeëvenaarde
scherpte van het beeld zorgen ervoor
dat wat je te zien krijgt, beter is dan
the real thing. Vandaar dat de
bestemmingen gaan van het exotische
(Antarctica, de Serengeti, Mount
Everest) tot het onbereikbare (de bodem
van de oceaan, de space shuttle): ze
geven je de kans schatten te bewonderen
die je allicht nooit met je eigen ogen
zal zien, zonder door enige fysieke
beperkingen te worden belemmerd. De
Mount Everest beklimmen zonder het koud
te hebben? Door de ruimte zweven zonder
een ruimtepak? Door de Titanic zwemmen
zonder nat te worden? In uw lokale
Imax-theater kan het allemaal.
Hoewel er een aantal ambitieuze
experimenten zijn die het anders
proberen (veelal van techneuten als
Brett Leonard en landgenoot Ben
Stassen) valt de grote meerderheid van
de Imax-films in deze categorie van de
avontuurlijke vakanties (en doet je
nadenken over hoe vervelend je eigen
leven wel is; bedankt jongens, daar
zaten we echt op te wachten).
Ondertussen worden de bestemmingen ook
steeds minder exotisch. Er zijn
uiteindelijk maar zoveel wereldwonderen
waar men dat log ding van een
Imax-camera heen kan sleuren. En dus
zijn we beland in Egypte, waar een
40-minuten-lange documentaire over de
farao's en de piramides werd ingeblikt.
Traditioneel wordt dit soort film
verteld door een beroemdheid die op de
ene of de andere manier verbonden is
met het onderwerp van zijn
vertellingen. In dit geval is dat Omar
Shariff, zelf een Egyptenaar, die in
een kaderverhaal over het oude Egypte
vertelt aan Kate Maberly (The Secret
Garden). Deze scènes worden afgewisseld
met het meer Imax-vriendelijke
materiaal zoals de obligate
helicoptervluchtjes over de Nijl en
langsheen de piramides, en een aantal
reconstructies, zoals de bouw van de
piramides, de ontdekking van het graf
van Tutankhamon en de balseming van een
farao. Naar gewoonte steekt de kijker
ook één ander op, bijvoorbeeld over de
manieren waarop de tombes werden
verborgen voor rovers, en over de
beruchte vloek die zogezegd rustte op
de ontdekkers van Tutanchamons graf.
Uiteindelijk echter blijft het
hoogtepunt van deze film de combinatie
van verbluffende panorama's en de
aanstekelijke Lawrence-achtige melodie
van ene Sam Cardon. Met andere woorden:
wanneer iedereen vooral zijn mond
houdt. Mysteries of Egypt is een
aardige bewegende reisgids, dat wel,
maar dit medium kan meer. De weg
voorwaards voor Imax is niet een
eindeloze reeks toeristische filmpjes,
maar wel de uitzonderingen op de regel:
CGI-films, 3D-films, fictie, en als het
even kan een gezonde mix van die drie
elementen. Zoals Christian Nolens zou
zeggen: We want porn.
afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
uitstekend
goed
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
