Foto: Kinepolis

INDEX >> RECENSIES >> BRIDE OF CHUCKY

BRIDE OF CHUCKY
Voodoo for Dummies

Hans Dewijngaert | 28/03/1999

   

Ooit moet Chucky best een lieve pop geweest zijn. Tot hij in Child's Play uit 1988, het begin van Tom Hollands mislukte regie-carrière, bezeten raakte door de kwade geest van massamoordenaar Charles Lee Ray, in zijn vrije tijd beoefenaar van zwarte magie. Child's Play werd een bescheiden klassieker in zijn genre en bracht destijds een heel respectabele 33 miljoen dollar op. Genoeg in elk geval voor scenarist Don Mancini om full-time Chucky-schrijver te worden. Hij schreef ook de delen 2 (1990) en 3 (1991), die telkens aan populariteit moesten inboeten. De geldmeter van de tweede film tikte nog aan tot 28 miljoen dollar, nummer drie bracht nog niet eens de helft daarvan op. Chucky leek al eens compleet vernietigd in 1990 (verhakkeld in een speelgoedfabriek) en een jaar later leek hij wel helemaal uitgeteld na uit elkaar gerukt te zijn in een pretpark.

Maar tien filmjaren later blijkt de pop nog steeds te bestaan. In het begin van de prent wordt hij door een politieman gestolen uit een bureau, waar men blijkbaar allemaal bewijsstukken verzamelt. Chucky komt in de handen van Tiffany terecht, zijn ex-lief dat al die tijd op hem gewacht heeft. Vóór Charles ongelukkig aan zijn einde kwam had hij gezegd met haar te zullen trouwen, een belofte die ze nu alsnog ingelost wil zien. Als ze echter van Charles verneemt dat hij tegen haar gelogen heeft, sluit ze Chucky op in een kooi, vergezeld van een vrouwelijke bruidspop. Het duurt echter niet lang vooraleer Chucky ontsnapt, Tiffany elektrokuteert en via zwarte magie haar geest in de pop weet te transfereren. En zo moeten we het in Bride of Chucky dus met twee hoofdrolspelers stellen.

Omdat zowel Chucky als Tiffany het niet zien zitten hun hele leven als pop door te brengen, moeten ze naar New Jersey, waar het echte lichaam van Charles begraven ligt, samen met een amulet, dat hen zal toelaten weer menselijke vormen aan te nemen. Om tot daar te geraken, krijgen ze de ongewilde hulp van de tortelduifjes Jade en Jesse. Het spreekt voor zich dat de reis een lang spoor van bloed achter zich zal laten.

Vreemdgenoeg werd de regie van deze vierde Chucky-film toevertrouwd aan de Hong Kongse regisseur Ronny Yu, die het obscure The Bride With the White Hair op zijn palmares heeft staan. Samen met schrijver Mancini en producer David Kirschner besloot hij om de doodgewaande serie een nieuwe look te geven. En dat werkte blijkbaar: in Amerika overtrof Bride of Chucky het succes van z'n origineel. Dat is wellicht grotendeels te danken aan de (pikzwarte) humor die in de film is geslopen. Scream-achtige verwijzingen (naar onder meer Psycho, Halloween, Friday the 13th, Hellraiser en Bride of Frankenstein) zijn schering en inslag, terwijl de dialogen tussen Chuckie en Tiffany cynischer zijn dan ooit. Ze dagen elkaar trouwens uit om steeds inventievere moorden te plegen.

Hoogtepunt van de film is wellicht de seksscène tussen de twee poppen. Op de vraag of hij een condoom heeft, antwoordt Chucky: Do I have a rubber? Look at me. I am rubber! Niet dus. Wie de titel van de volgende sequel (Seed of Chucky, gepland voor 2000) kent, kan al wel raden dat die stoeipartij niet zonder gevolgen zal blijven. Het is een voorbeeld van de macabere humor, die de film ten toon spreidt, alsof de poppen zich voortdurend van hun eigen idiotie bewust zijn. Werkt dat? Ja en nee. Zowel het script van Mancini, de regie van Ronny Yu en het stemmenwerk van Brad Dourif (Chucky) en Jennifer Tilly (Tiffany) zijn tam, ongeïnspireerd en totaal overdreven. Maar op een vreemde manier kan een film zo laag vallen dat hij grappig en amusant wordt. Toen wij de film zagen als onderdeel van de Nacht van de Fantastiek, zat de vlam meteen in de pan. Overslaan dus als doordeweekse zaterdagavond-film en gaan huren voor een horrornacht. Bij voorkeur met veel bier en vertier.