Disney op eenzame hoogte
Waar het eindigen zal, weet niemand.
Maar feit is dat Disney grenzen blijft
verleggen. Met hun 37e avondvullende
animatiefilm, de opvolger van Mulan,
slingert de Grote Muis nog maar eens
naar ongekende hoogtepunten. Zowel
narratief, muzikaal als visueel is het
met Tarzan weer smullen geblazen. Een
feest voor groot en klein. Een zegen
voor animatie en bioscoop.
Tot voor kort zag de toekomst van
Tarzan er niet echt rooskleurig uit. Al
opgedraafd in een goeie 75 films en
tv-series, maar uitgemolken en
leeggedraaid. Dat Johny Weismuller even
snel langs lianen slingerde als hij de
honderd meter zwom, kon natuurlijk niet
blijven boeien en geen hond die nog
warm liep voor pseudo-Tarzans als
pakweg George of the Jungle, Jungle to
Jungle of Greystoke the Legend of
Tarzan. Neen, de aapmens van schrijver
Edgar Rice Burroughs leek voorgoed
uitge-ay-yi-ay-yi-ahhd. Tot de
droomfabriek Disney zich ermee ging
bemoeien en Tarzan, met 150 miljoen in
de rug, nieuw leven inblies. Het succes
was enorm: Tarzan opende in Amerika met
34 miljoen dollar en overtrof daarmee
het succes van de vorige drie Disneys
The Hunchback of Note Dame, Hercules en
Mulan, en strandde op een opbrengst van
170 miljoen dollar. Niet de 313 miljoen
die The Lion King destijds opbracht,
maar toch.
Tarzan opent op zee. We zien hoe een
koppel schipbreuk leidt en samen met
hun jong zoontje aanspoelt op een
verlaten eiland. Het koppel wordt er
gedood door een panter en het kindje
wordt gevonden door de zorgzame gorilla
Kala (stem van Glenn Close), die zopas
zelf haar baby-gorilla verloren heeft.
Tegen de zin van haar man Kerchak
(Lance Henriksen) brengt ze het kind,
dat ze Tarzan noemt, groot. Alles lijkt
goed te gaan, tot de rust in de jungle
verstoord wordt door professor Porter
(Nigel Hawthorne) en zijn dochter Jane
(Minnie Driver), die op zoek zijn naar
gorilla's. In hun kielzog brengen ze
ook de jager Clayton (Brian Blessed)
mee, die eerder kwade bedoelingen
heeft. Plots komt Tarzan oog in oog te
staan met medemensen en begint hij te
twijfelen aan zijn eigen identiteit. En
dat terwijl Clayton en de rest het op
de dieren gemund hebben.
Bij Disney denkt men nu al een tijdje
dat een winnende formule niet veranderd
moet worden, en dus krijgen we in
Tarzan alle klassieke succeselementen
opnieuw voorgeschoteld. Tarzan groeit
op met twee sidekicks (het jonge aapje
Terk en de neurotische olifant Tantor),
maar het gehalte aan serieux is toch
groter dan in vorige films. Dit is niet
de zelfzekere en stoere Tarzan op zoek
naar een verloren stad vol goud, maar
wel een twijfelend persoon op zoek naar
zichzelf. Meer dan eens stelt Tarzan
zich de vraag wie of wat hij nu
eigenlijk is en waar hij bijhoort. Op
het einde komt hij voor de onmogelijke
keuze te staan en moet hij kiezen
tussen de jungle of Jane. De uitkomst
die Disney voorschotelt, levert hem het
beste van de twee werelden op en is
allesbehalve realistisch. Typisch
Disney en een beetje overdreven dus.
Verder zit er in Tarzan natuurlijk stof
genoeg over volwassen-worden en het bij
Disney zo geliefde vader-zoon-conflict.
Thema's als verdraagzaamheid en
tolerantie komen ook heel sterk op de
voorgrond. Volgens Tarzan kunnen mens
en dier best in één wereld samenleven.
Waarom zouden mensen dat onderling dan
ook niet kunnen?
Maar Disney moraliseert gelukkig niet
al te veel en legt voldoende nadruk op
de actie. Die verloopt in een werkelijk
adembenemend en nooitgezien decor. De
jungle is zo wijd en vol diepte, dat je
werkelijk ogen te kort komt. Viel onze
mond nog open van de balsequentie uit
Beauty and the Beast, het is
onwaarschijnlijk wat een evolutie de
animatiewereld sindsdien doorgemaakt
heeft. Voor Tarzan introduceerde Disney
een techniek die bekend werd als Deep
Canvas. Het laat toe om handgetekende
tweedimensionele beelden laten op te
draven in driedimensionele decors. De
camera glijdt, draait en beweegt
doorheen de settings dat het een lieve
lust is. Dat moet ook wel om Tarzan op
zijn rollercoastertrips langs de lianen
te volgen. Zelden zat er zoveel tempo
in een tekenfilm. Niks dan lof dus voor
regisseurs Chris Buck en Kevin Lima,
die op A Goofy Movie na, nog een leeg
curriculum hadden. Bewonderenswaardig.
Dat Bob Tzudiker en Noni White eerder
ook al meeschreven aan The Lion King
verbaasd dan weer niet.
Met Tarzan flirt Disney weer maar eens
met de grenzen van perfectie. Een
tekenfilm vol drama, humor en
onbegrensde vitaliteit. Béter kan niet,
denk je weer. Net zoals alle vorige
keren. Tot de volgende parel uit de
droomfabriek rolt wellicht. Gelukkig is
een jaar zó voorbij.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitstekend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
