Foto: Kinepolis

INDEX >> RECENSIES >> ALIAS

ALIAS
Zot zijn doet geen zeer

Hans Dewijngaert | 11/02/2002

   

Geen kat die weet wat Vlaamse regisseurs tegenwoordig allemaal uitvreten, maar de handel en wandel van Jan Verheyen is zelfs de grootste filmhater perfect bekend. Je moet de televisie of radio maar opzetten of het onvermijdbare ronde brilletje heeft ergens wel een mening over. Dat hij tussendoor nog tijd heeft om films te maken, mag een raadsel heten. De dag na de laatste opname van Aan Tafel stond hij al op de set van Alias, de opvolger van Team Spirit uit 2000, dat binnenkort overigens een spin off op televisie krijgt. Of Alias de ruim 350.000 bezoekers van Team Spirit kan overtreffen valt nog te bezien. Aan de Hollywoodse promotiecampagne voor de film zal het alvast niet liggen. Metershoge billboards, een hyperactieve webstek, grootse trailers, opvallende reclame in kranten en tijdschriften en een galapremière vol BV's.

Alias steekt van wal in Gent, waar twee vriendinnen, Eva (Hilde De Baerdemaker) en Patti (Veerle Dobbelaere), wat rondslenteren. Toevallig zijn ze er getuige van hoe een naakte vrouw uit een raam valt en op het voetpad te pletter stort. Eva heeft het incident toevallig gefilmd met haar videocamera. In plaats van de cassette onmiddellijk aan de politie te geven, besluit het duo terug naar huis te trekken. Maar op weg naar het station worden ze aangeklampt door Dieter (Geert Hunaerts), een knappe jongeman. Tussen Dieter en Eva slaat de vonk meteen over. Terwijl Patti naar huis gaat, brengen Dieter en Eva, zonder dat er iets gebeurt, de nacht met elkaar door. Als Eva de volgende ochtend terug in Nieuwpoort aankomt, blijkt Patti de tape al bestudeerd te hebben. Blijkbaar is het niet zo duidelijk of het meisje wel zelfmoord pleegde. Als Dieter enkele dagen later in het havenstadje opduikt, gaan de poppen pas goed aan het dansen.

Met Alias wou Jan Verheyen onontgonnen grond aanboren in het Vlaamse filmlandschap. We hebben een traditie van boerenfilms en historische drama's, maar niet van thrillers. Niemand twijfelt eraan dat Verheyen zijn klassiekers kent. Geen mens heeft wellicht meer wansmakelijke bucht gezien dan de presentator van de Film Night Special en de Nacht van de Wansmaak. In Alias laat de regisseur dan ook overvloedig zien dat hij de knepen van het vak kent: de opbouw van een spannende scène, overvloedige regen als decor voor een groteske finale, het verrassende eindbeeld dat de hele film op zijn kop zet. Hij citeert hierbij zonder scrupules uit een hele resem films die zijn persoonlijke videotheek vullen. Elke zot heeft zijn marot, zullen we maar denken.

Jan Verheyen heeft Alias in de pers wel eens een experiment genoemd. Hij wou nu eenmaal uittesten of hij in Vlaanderen een op Amerikaanse leest geschoeide film zou kunnen draaien. Verheyen scharrelde daarvoor een budget van om en bij de 65 miljoen Belgische frank bij elkaar en deed een beroep op alles wat maar enige naam of faam heeft in het Vlaamse filmwereldje. Het resultaat is precies wat je kon verwachten: een film die ondanks oervlaamse locaties als Gent of Nieuwpoort meer Amerikaans dan Belgisch oogt. Verheyen mikt met Alias dan ook op een internationale markt. Vandaar dat de 'de' uit de oorspronkelijke titel al snel in de prullenmand verdween.

Jammer genoeg heeft de film ook alle clichés van zijn Amerikaanse voorbeeld overgenomen. Het scenario van Paul Koeck en Christophe Dirickx (dat vreemd genoeg ooit aan de basis lag van de afgesprongen Wittekerke-film) trekt zich traag op gang. Eens de actie zich van de kust naar de Ardennen verlegt en we meer te weten komen over de psychiatrische inrichting aldaar, ontspoort het verhaal helemaal en gaat het de groteske horror-kant op. Meer dan eens moet je zelfs denken aan elementen uit Psycho of The Texas Chainsaw Massacre. Geheel volgens de conventies van het genre verliest de prent alle geloofwaardigheid en gaat het er na een tijdje zelfs lachwekkend aan toe. Je moet al van heel goede wil zijn om mee te gaan in het dodenfeest dat Verheyen op het laatst opvoert.

Toch heeft Verheyen met Alias puik maatwerk afgeleverd. De regie is vaak ingenieus, de fotografie van Phillipe Van Volsem erg knap en de soundtrack drijft als onheilspellende onweerswolken over de beelden heen. Details als de knappe titelsequentie verraden Verheyens obsessie om de film tot in de kleinste puntjes te verzorgen en dat verdient alle lof. Net als de prestatie van filmdebutante Hilde De Baerdemaker, die als tegenspeelster van Geert Hunaerts (vorig jaar nog te zien in Team Spirit) mooi werk aflevert. Zo'n knappe productie had een veel beter scenario verdiend. Jammer.