The Unusual Suspects
Een storm die maar niet lijkt te
stoppen, een verlaten motel, tien
onbekende mensen - en moord. Je kan als
schrijver niet veel méér clichés in één
verhaal krijgen of je moet Agatha
Christie heten. In Identity krijgen we
al die bekende elementen inderdaad
voorgeschoteld, maar wel op zo'n
originele en spannende manier dat de
film met gemak de beste thriller van
het jaar is.
Onvoorstelbaar dat James Mangold, de
regisseur van Identity, twee jaar
geleden Kate & Leopold afleverde, een
lauw romantisch vehikel waar Hugh
Jackman uit het verleden naar het heden
reisde om Meg Ryan het hof te maken.
Dat de man wel íets in zijn mars heeft,
bewees hij eerder met Heavy en Cop Land
en nu ook met Identity, een
Hitchcockiaanse thriller die zijn
tentakels uitreikt naar Agatha
Christie, The Sixth Sense, Psycho en
The Usual Suspects. Er zitten zovéél
bekende elementen in de film, dat de
pret al bij voorbaat bedorven lijkt,
maar Identity houdt je letterlijk
anderhalf uur aan je bioscoopzeteltje
gekluisterd. Een groot compliment in
dit post-Scream tijdperk.
Plaats van handeling is een verlaten en
smoezelig motel in Nevada. De wat
vreemde eigenaar ziet er nauwelijks
iemand inchecken, tot die ene donkere,
stormachtige nacht alle wegen blank zet
en tien passanten in het motel doet
stranden. Het gaat om een
omhooggevallen actrice en haar
chauffeur; een overbezorgde man, zijn
gewonde vrouw en hun zoontje; een
politieman die een gevangene
transporteert; een prostituee en een
pasgetrouwd stelletje. De hoteleigenaar
geeft hen elk een kamer genummerd van 1
tot 10. Terwijl de storm door de nacht
rolt, alle telefoonlijnen dood zijn en
de bliksem de hemel in tweeën splijt,
rolt ook het eerste hoofd. Letterlijk.
In ware tien kleine negertjes-stijl
worden de motelgasten één voor één
vermoord.
Méér prijsgeven over de plot zou
doodzonde zijn. Alleen nog dit:
parallel met de slachtpartijen in het
motel, loopt het verhaal van een
seriemoordenaar over wiens lot tijdens
een inderhaast bij elkaar geroepen
hoorzitting beslist wordt. Blijft de
rechter bij zijn beslissing, dan wordt
de man de volgende ochtend
geëxecuteerd; kan de psychiater hem
ontoerekeningsvatbaar verklaren, dan
wordt zijn leven gespaard.
Vanzelfsprekend hebben de twee
verhaallijnen iets met elkaar te maken
en komen ze in de grande finale ook
samen, maar hoe dat net gebeurt, moet
natuurlijk een groot geheim blijven. De
opzet van James Mangold en schrijver
Michael Cooney is alvast groots en
verrassend. Wie een hint wil, moet maar
eens goed naar de poster kijken of zijn
hersens laten kraken op de geweldige
tagline van de prent. The secret lies
within. O ja, ook de titel zegt
uiteindelijk alles over de ontknoping.
Naast het intrigerende en boeiende
verhaal, baadt Identity in een heerlijk
B-film sfeertje. De hele setting roept
herinneringen op aan ouwe horrorfilms
en je hebt het idee dat Norman Bates
elk moment kan opduiken. Het regent,
stormt en bliksemt dat het een lieve
lust is, en ook de acteurs draaien in
hoog tempo mee in de mallemolen van de
moordnacht. John Cusack en Ray Liotta
proberen als sterke mannen de zaak op
te lossen, maar ook Amanda Peet maakt
als het hoertje Paris behoorlijk
indruk. Rebecca DeMornay verdwijnt al
snel letterlijk in de wasmachine. We
geven niet echt een spoiler weg door te
verklappen dat haar personage de eerste
dode is. Haar dood is slechts de start
van een bizar verhaal dat na tientallen
valse sporen zal leiden tot een
ontknoping die al het voorgaande in een
ander daglicht plaatst. Sterk, heel
sterk.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
