Foto: Columbia

INDEX >> RECENSIES >> IDENTITY

IDENTITY
The Unusual Suspects

Hans Dewijngaert | 14/09/2003

   

Onvoorstelbaar dat James Mangold, de regisseur van Identity, twee jaar geleden Kate & Leopold afleverde, een lauw romantisch vehikel waar Hugh Jackman uit het verleden naar het heden reisde om Meg Ryan het hof te maken. Dat de man wel íets in zijn mars heeft, bewees hij eerder met Heavy en Cop Land en nu ook met Identity, een Hitchcockiaanse thriller die zijn tentakels uitreikt naar Agatha Christie, The Sixth Sense, Psycho en The Usual Suspects. Er zitten zovéél bekende elementen in de film, dat de pret al bij voorbaat bedorven lijkt, maar Identity houdt je letterlijk anderhalf uur aan je bioscoopzeteltje gekluisterd. Een groot compliment in dit post-Scream tijdperk.

Plaats van handeling is een verlaten en smoezelig motel in Nevada. De wat vreemde eigenaar ziet er nauwelijks iemand inchecken, tot die ene donkere, stormachtige nacht alle wegen blank zet en tien passanten in het motel doet stranden. Het gaat om een omhooggevallen actrice en haar chauffeur; een overbezorgde man, zijn gewonde vrouw en hun zoontje; een politieman die een gevangene transporteert; een prostituee en een pasgetrouwd stelletje. De hoteleigenaar geeft hen elk een kamer genummerd van 1 tot 10. Terwijl de storm door de nacht rolt, alle telefoonlijnen dood zijn en de bliksem de hemel in tweeën splijt, rolt ook het eerste hoofd. Letterlijk. In ware tien kleine negertjes-stijl worden de motelgasten één voor één vermoord.

Méér prijsgeven over de plot zou doodzonde zijn. Alleen nog dit: parallel met de slachtpartijen in het motel, loopt het verhaal van een seriemoordenaar over wiens lot tijdens een inderhaast bij elkaar geroepen hoorzitting beslist wordt. Blijft de rechter bij zijn beslissing, dan wordt de man de volgende ochtend geëxecuteerd; kan de psychiater hem ontoerekeningsvatbaar verklaren, dan wordt zijn leven gespaard. Vanzelfsprekend hebben de twee verhaallijnen iets met elkaar te maken en komen ze in de grande finale ook samen, maar hoe dat net gebeurt, moet natuurlijk een groot geheim blijven. De opzet van James Mangold en schrijver Michael Cooney is alvast groots en verrassend. Wie een hint wil, moet maar eens goed naar de poster kijken of zijn hersens laten kraken op de geweldige tagline van de prent. The secret lies within. O ja, ook de titel zegt uiteindelijk alles over de ontknoping.

Naast het intrigerende en boeiende verhaal, baadt Identity in een heerlijk B-film sfeertje. De hele setting roept herinneringen op aan ouwe horrorfilms en je hebt het idee dat Norman Bates elk moment kan opduiken. Het regent, stormt en bliksemt dat het een lieve lust is, en ook de acteurs draaien in hoog tempo mee in de mallemolen van de moordnacht. John Cusack en Ray Liotta proberen als sterke mannen de zaak op te lossen, maar ook Amanda Peet maakt als het hoertje Paris behoorlijk indruk. Rebecca DeMornay verdwijnt al snel letterlijk in de wasmachine. We geven niet echt een spoiler weg door te verklappen dat haar personage de eerste dode is. Haar dood is slechts de start van een bizar verhaal dat na tientallen valse sporen zal leiden tot een ontknoping die al het voorgaande in een ander daglicht plaatst. Sterk, heel sterk.