Foto: Screen Gems

INDEX >> RECENSIES >> IN THE CUT

IN THE CUT
Sleepless in New York

Hans Dewijngaert | 21/12/2003

   

Toch was In the Cut oorspronkelijk het project van Nicole Kidman, maar toen de Australische vanwege haar scheiding met Tom Cruise voor de hoofdrol moest afhaken, was het al snel duidelijk dat Meg Ryan aan boord kwam. Het moet voor regiseusse Jane Campion (in 1993 Gouden Palm-winnaar met The Piano) een hele klus zijn geweest om dat tere, zachte meisje uit French Kiss en You've Got Mail om te vormen tot de Franny Avery uit de bestseller van schrijfster Susanna Moore, een meisje dat mijlenver staat van het personage dat Ryan doorgaans vertolkt. De Franny uit In the Cut is lerares Engels, woont in een groezelig appartement in New York, heeft een sterke band met haar halfzus Pauline (Jennifer Jason Leigh), maar blijkt verder vooral de verkeerde mannen tegen te komen, zoals John Graham (Kevin Bacon), een workaholic met een mormel van een hond, die haar heel de tijd stalkt.

Hoewel Franny in het begin van de film als introvert geschetst wordt, lijkt ze - net als Pauline trouwens - nogal geobsedeerd door seks, of beter: door seks die ze niet heeft, maar eigenlijk wel zou willen hebben. Op een gegeven moment belandt ze samen met een student, met wie ze een boek over het straatdialect plant, in een niet erg koosjere kroeg en in de toiletten is ze er getuige van hoe een meisje een man oraal aan het bevredigen is. Franny is van dit weinig verhullende tafereel toch wat onder de voet, rent weg en probeert het voorval te vergeten. Tot blijkt dat het meisje een tijdje later in mootjes gehakt in haar voortuin ligt. Ze krijgt in dat verband bezoek van James Malloy (Mark Ruffalo), de politieman die het onderzoek leidt. Malloy lijkt een erg zelfbewuste macho (met snor) te zijn en op een eigenaardige manier voelt Franny zich tot hem aangetrokken. Tot ze in Malloy de man uit de toiletten meent te herkennen.

In the Cut is een film die twee genres in mekaar probeert te schuiven. Aan de oppervlakte is er het moordverhaal dat zowel Franny als Malloy moeten proberen op te lossen. Een belangrijke rol daarbij speelt de schoppen 3, een tatoeage die zowel de moordenaar als Malloy op de onderarm hebben; en het feit dat de moordenaar om de vinger van zijn slachtoffers steeds een verlovingsring schuift. Maar op een dieper niveau is In the Cut (te vertalen als: in het geniep) ook een studie van de figuur van Franny. Enerzijds is zij een intelligente vrouw die van woorden houdt (poëzie blijkt een motief doorheen de film: ze leest Dante in de metro), maar anderzijds is zij van het slag vrouwen waar je kop noch staart aan krijgt. Waarom laat ze zich op een bijna masochistische manier meeslepen door Malloy, terwijl ze hem ervan verdenkt de moordenaar te zijn?

Die aantrekkingskracht voor het potentiële kwaad is al wel meer het onderwerp geweest van (erotische) thrillers à la Basic Instinct, Jagged Edge of Sea Of Love, maar in In the Cut blijkt het gegeven niet te werken. Na een tijdje gaan de handelingen van Franny je behoorlijk de keel uithangen en vraag je je af waarom ze in godsnaam weer zo'n domme beslissing neemt. Alsof die Malloy wérkelijk zo'n onweerstaanbare seksuele aantrekkingskracht heeft. Welke boodschap probeert Campion ons hier te verkopen? Wat steekt erachter? Welke trauma's uit haar jeugd sleept Franny met zich mee? Wat is precies de rol van Cornelius, de student waar Franny soms mee afspreekt en ternauwernood seks mee heeft? Waarom de flashbacks (haar ijsschaatsende ouders) die voortdurend opdoemen? Misschien moeten we het boek van Susanna Moore eens lezen om onze vragen, euh, te bevredigen.

In the Cut is natuurlijk de film waarin America's Sweetheart Meg Ryan voor het eerst (en behoorlijk expliciet) uit de kleren gaat, een feit dat in filmland nogal wat stof deed opwaaien. Opvallend is hoe grauw realistisch Jane Campion de liefde hier voorstelt. Van de sombere toiletscène tot de duistere vrijpartijen tussen Malloy en Franny gaat het er maar groezelig, ruw en weinig teder aan toe. Dat idee wordt nog eens ondersteund door de bevreemdende fotografie van cameraman Dion Beebee, die vorig jaar nog een oscarnominatie kreeg voor Chicago. Beebee speelt met scherpe en onscherpe beelden en helpt Campion zo om de East Village van het regenachtige New York op een originele film noireske, maar toch niet erg geslaagde manier op het witte doek te brengen. Enkel in de mooie herfstige beginscènes lijkt Beebee echt op dreef, maar later zit het oog van de camera Meg Ryan vaak té dicht op de huid.

Meg Ryan zélf weet zich overigens goed staande te houden in In the Cut, al gebood het scenario haar blijkbaar om als een narcotisch persoon door de film te dwalen. Met haar lange, roodbruine haren lijkt ze fysiek erg sterk op Nicole Kidman. Ryans frontal nudity is bovendien een verkoopsargument dat kan tellen, maar als erotische thriller krijgt In the Cut maar nét een povere voldoede. Jammer, want de goede bedoelingen van Jane Campion druipen van het scherm af. Ze doet haar best om haar erotische whodunnit een artistiek en literair cachet te geven, maar op het einde blijkt dat In the Cut noch erg erotisch, noch erg spannend is. Op de koop toe krijgen we na de bijna pretentieuze mengeling van moord, geweld, seks en relaties ook nog eens een einde dat even clichématig is als de doornsee Hollywood-slasher. Een film die pretendeert knapper in elkaar te zitten, kon zo'n anti-climax wel missen als kiespijn.