Sleepless in New York
Geen glimlach of hij krulde zich rond
haar lippen, geen kuiltje of het lag in
haar wangen, geen glinstering of zij
viel te bespeuren in haar ogen. Sinds
Meg Ryan in 1989 (om meerdere redenen)
de knuffel aller knuffels werd in de
romantische komedie When Harry Met
Sally, slaagde ze er maar niet in haar
brave girl next door-imago van zich af
te schudden. Met In the Cut breekt Meg
Ryan misschien wel definitief met dat
imago. De malle meid gaat grof. En
naakt.
Toch was In the Cut oorspronkelijk het
project van Nicole Kidman, maar toen de
Australische vanwege haar scheiding met
Tom Cruise voor de hoofdrol moest
afhaken, was het al snel duidelijk dat
Meg Ryan aan boord kwam. Het moet voor
regiseusse Jane Campion (in 1993 Gouden
Palm-winnaar met The Piano) een hele
klus zijn geweest om dat tere, zachte
meisje uit French Kiss en You've Got
Mail om te vormen tot de Franny Avery
uit de bestseller van schrijfster
Susanna Moore, een meisje dat mijlenver
staat van het personage dat Ryan
doorgaans vertolkt. De Franny uit In
the Cut is lerares Engels, woont in een
groezelig appartement in New York,
heeft een sterke band met haar halfzus
Pauline (Jennifer Jason Leigh), maar
blijkt verder vooral de verkeerde
mannen tegen te komen, zoals John
Graham (Kevin Bacon), een workaholic
met een mormel van een hond, die haar
heel de tijd stalkt.
Hoewel Franny in het begin van de film
als introvert geschetst wordt, lijkt ze
- net als Pauline trouwens - nogal
geobsedeerd door seks, of beter: door
seks die ze niet heeft, maar eigenlijk
wel zou willen hebben. Op een gegeven
moment belandt ze samen met een
student, met wie ze een boek over het
straatdialect plant, in een niet erg
koosjere kroeg en in de toiletten is ze
er getuige van hoe een meisje een man
oraal aan het bevredigen is. Franny is
van dit weinig verhullende tafereel
toch wat onder de voet, rent weg en
probeert het voorval te vergeten. Tot
blijkt dat het meisje een tijdje later
in mootjes gehakt in haar voortuin
ligt. Ze krijgt in dat verband bezoek
van James Malloy (Mark Ruffalo), de
politieman die het onderzoek leidt.
Malloy lijkt een erg zelfbewuste macho
(met snor) te zijn en op een
eigenaardige manier voelt Franny zich
tot hem aangetrokken. Tot ze in Malloy
de man uit de toiletten meent te
herkennen.
In the Cut is een film die twee genres
in mekaar probeert te schuiven. Aan de
oppervlakte is er het moordverhaal dat
zowel Franny als Malloy moeten proberen
op te lossen. Een belangrijke rol
daarbij speelt de schoppen 3, een
tatoeage die zowel de moordenaar als
Malloy op de onderarm hebben; en het
feit dat de moordenaar om de vinger van
zijn slachtoffers steeds een
verlovingsring schuift. Maar op een
dieper niveau is In the Cut (te
vertalen als: in het geniep) ook een
studie van de figuur van Franny.
Enerzijds is zij een intelligente vrouw
die van woorden houdt (poëzie blijkt
een motief doorheen de film: ze leest
Dante in de metro), maar anderzijds is
zij van het slag vrouwen waar je kop
noch staart aan krijgt. Waarom laat ze
zich op een bijna masochistische manier
meeslepen door Malloy, terwijl ze hem
ervan verdenkt de moordenaar te zijn?
Die aantrekkingskracht voor het
potentiële kwaad is al wel meer het
onderwerp geweest van (erotische)
thrillers à la Basic Instinct, Jagged
Edge of Sea Of Love, maar in In the Cut
blijkt het gegeven niet te werken. Na
een tijdje gaan de handelingen van
Franny je behoorlijk de keel uithangen
en vraag je je af waarom ze in godsnaam
weer zo'n domme beslissing neemt. Alsof
die Malloy wérkelijk zo'n
onweerstaanbare seksuele
aantrekkingskracht heeft. Welke
boodschap probeert Campion ons hier te
verkopen? Wat steekt erachter? Welke
trauma's uit haar jeugd sleept Franny
met zich mee? Wat is precies de rol van
Cornelius, de student waar Franny soms
mee afspreekt en ternauwernood seks mee
heeft? Waarom de flashbacks (haar
ijsschaatsende ouders) die voortdurend
opdoemen? Misschien moeten we het boek
van Susanna Moore eens lezen om onze
vragen, euh, te bevredigen.
In the Cut is natuurlijk de film waarin
America's Sweetheart Meg Ryan voor het
eerst (en behoorlijk expliciet) uit de
kleren gaat, een feit dat in filmland
nogal wat stof deed opwaaien. Opvallend
is hoe grauw realistisch Jane Campion
de liefde hier voorstelt. Van de
sombere toiletscène tot de duistere
vrijpartijen tussen Malloy en Franny
gaat het er maar groezelig, ruw en
weinig teder aan toe. Dat idee wordt
nog eens ondersteund door de
bevreemdende fotografie van cameraman
Dion Beebee, die vorig jaar nog een
oscarnominatie kreeg voor Chicago.
Beebee speelt met scherpe en onscherpe
beelden en helpt Campion zo om de East
Village van het regenachtige New York
op een originele film noireske, maar
toch niet erg geslaagde manier op het
witte doek te brengen. Enkel in de
mooie herfstige beginscènes lijkt
Beebee echt op dreef, maar later zit
het oog van de camera Meg Ryan vaak té
dicht op de huid.
Meg Ryan zélf weet zich overigens goed
staande te houden in In the Cut, al
gebood het scenario haar blijkbaar om
als een narcotisch persoon door de film
te dwalen. Met haar lange, roodbruine
haren lijkt ze fysiek erg sterk op
Nicole Kidman. Ryans frontal nudity is
bovendien een verkoopsargument dat kan
tellen, maar als erotische thriller
krijgt In the Cut maar nét een povere
voldoede. Jammer, want de goede
bedoelingen van Jane Campion druipen
van het scherm af. Ze doet haar best om
haar erotische whodunnit een artistiek
en literair cachet te geven, maar op
het einde blijkt dat In the Cut noch
erg erotisch, noch erg spannend is. Op
de koop toe krijgen we na de bijna
pretentieuze mengeling van moord,
geweld, seks en relaties ook nog eens
een einde dat even clichématig is als
de doornsee Hollywood-slasher. Een film
die pretendeert knapper in elkaar te
zitten, kon zo'n anti-climax wel missen
als kiespijn.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
uitstekend
goed
boven middelmaat
onder middelmaat
slecht
afrader
