Foto: Mars Distribution

INDEX >> RECENSIES >> PODIUM

PODIUM
De kloon is beter dan zijn origineel

Matthias Van Wichelen | 02/05/2004

   

In Podium speelt de immer voortreffelijke Benoît Poelvoorde de professionele Cloclo-imitator Bernard Frédéric. Bernard is niet zo maar een imitator. Hij is de beste van zijn generatie, de Eddy Merckx onder de Cloclo's. Hij wint iedere imitatiewedstrijd waar hij aan deelneemt. Hij heeft zijn eigen trouwe fans en critici. Bernard eet, drinkt, ademt en zweet Claude François. Wanneer hij op een veiling een fortuin betaalt voor de rode telefoon die ooit op de cover stond van de megahit Le Téléphone Pleure, stelt zijn vrouw hem voor de keuze: Cloclo of zij. Bernard kiest eieren voor zijn geld. Hij zegt zijn nep-showbizzleven vaarwel en betrekt met zijn vrouw - een Julien Clerc-fan nota bene - een gehuurde kijkwoning. Wanneer zijn vrouw even niet oplet geeft hij zijn zoontje essentiële lessen in Cloclologie. De televisieaankondiging van een wedstrijd voor dubbelgangers doet hem dromen van een comeback. Een magisch telefoontje uit de hemel trekt hem over streep. Wat volgt is een denderende kitschversie van Rocky. Bernard vormt een team met zijn vriend Couscous, die zelf als imitator van Michel Polnareff furore maakt in het imitatorcircuit. Eens de Bernadettes (de achtergronddanseressen van Claude François heten Claudettes) gevonden, bereiden Bernard en Couscous zich plichtbewust en doelgericht op de preselectie voor.

Het is inmiddels al meer dan 26 jaar geleden dan Cloclo zichzelf elektrocuteerde toen hij in bad zat en een gloeilamp wilde vervangen. Een weinig glorieus einde voor een mythische held die miljoenen meisjes het hoofd op hol bracht. In 2004 is zijn ster nog niet verbleekt. Iedere vijf minuten wordt één van zijn nummers gedraaid op de radio. Jaarlijks verkoopt de zeepsmoel meer dan een kwart miljoen platen. Hoewel de gemiddelde bioscoopbezoeker nog niet eens geboren was toen de zanger overleed, is Podium sinds de release in Frankrijk en Wallonië een absolute kaskraker. Bijna vier miljoen Franstaligen zagen het speelfilmdebuut van Yann Moix en de film draait nog in de zalen.

Regisseur Yann Moix had Bernard gemakkelijk kunnen afschilderen als een zielige idioot. Dat doet hij niet. Hij toont begrip voor de burgerman die zich als imitator beter in zijn vel voelt dan als Bernard de huisvader. Hij leidt een schizofreen bestaan. Wanneer hij zijn pruik vastspeldt, zijn glitterpak aantrekt en zijn dansschoenen bindt, komt de duivel in hem boven. Hij imiteert niet enkel het stemmetje en de danspasjes. Ook de woedeuitbarstingen, kapsones en het onhebbelijke egoïsme van zijn grote voorbeeld bekruipen hem. Hij beseft dat hij zijn vrouw afstoot, dat het niet verantwoord is om als volwassen man heel Frankrijk rond te touren voor optredens in pizzeria's en parkings van meubelpaleizen. Hij beseft het, maar de drang is te sterk.

Benoît Poelvoorde geeft de gladde nul diepgang. Hij toont de tweestrijd en maakt de Jekyll en Hyde-dramatiek aannemelijk. Hij zingt en danst voor het eerst op het witte doek en doet dat, ahum, opmerkelijk. Poelvoorde IS Podium. Moix heeft de film speciaal voor de Waal geschreven. Dat blijkt. Vooral de scènes waarin Bernard verbaal te keer gaat, zijn erg vermakelijk. Poelvoorde en Moix houden het tempo er stevig in, vuren vrolijk kitschsalvo's af en grossieren in spitante dialogen en oneliners.

Podium mag dan een formulefilm zijn, Moix' regiedebuut getuigt van veel zelfvertrouwen. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek dat hij zelf schreef. Het boek is eigenlijk een bewerking van het filmscenario waarmee hij al een tijd aan het klooien was. Omdat de verfilming steeds uitgesteld werd, herwerkte hij het script in eerste instantie tot een roman. Nu is de roman een film. Moix blijft aan de goede kant van de persiflage en karikatuur. Hij beheerst zijn onderwerp en deed er als debutant goed aan zich te omringen met toptechnici uit de Franse film. Podium is een geweldig klinkend glitterfestijn en een visueel feest. De toekomst als cultfenomeen is verzekerd.