Als de doden op aarde wandelen
George A. Romero's Dawn of the Dead
geldt voor veel mensen als hét
hoogtepunt in de geschiedenis van de
horrorfilm. Deze uit 1978 stammende
film kreeg het voor elkaar om in één
film zowel vreselijk griezelig als
maatschappijkritisch te zijn.Een remake
(of herinterpretatie zoals de makers
van de nieuwe film zeggen) staat al
jaren bij veel filmmakers hoog op de
agenda, maar producent en eigenaar van
het origineel Richard P. Rubinstein
stak daar tot voor kort altijd een
stokje. Toen producenten Eric Newman en
Marc Abraham bij hem aanklopten met hun
visie op een compleet nieuwe Dawn of
the Dead ging hij eindelijk toch
overstag.
Regisseur Zach Snyder laat er geen gras
over groeien in Dawn of the Dead. We
krijgen ongeveer twee minuten rust en
een korte introductie van hoofdpersoon
Ana (Sarah Polley) waarna de hel
letterlijk en figuurlijk losbarst. Ana
wordt wakker van haar dochtertje dat
niet meer is wie ze was toen ze de
avond ervoor naar bed ging. Binnen
enkele seconden verandert haar
echtgenoot ook in een zombie en weet
Ana ternauwernood te vluchten in haar
auto, de ravage buiten observerend
vanachter de betrekkelijke veiligheid
van haar voorruit. Nog nooit eerder
werd chaos en wanorde zo overtuigend in
beeld gebracht: ziekenauto's maaien
mensen neer en auto's vliegen om de
haverklap met alle fatale gevolgen van
dien uit de bocht. Ana weet bij toeval
nog een aantal overlevenden (o.a. Ving
Rhames, Jake Weber en Mekhi Phifer) te
vinden en zij besluiten om zichzelf op
te sluiten in een winkelcentrum. Zij
sluiten deze hermetisch af en proberen
uit alle macht de hordes zombies buiten
de muren van het centrum te houden. Een
uitputtingsslag die weinig kans van
slagen heeft.
De makers van deze versie hebben
gelukkig goed voor ogen gehouden dat
het weinig zin had om een letterlijke
remake te maken van het origineel uit
1978. Dat zou alleen maar onnodig
verzet oproepen bij de schare fanatieke
fans van de klassieker. In feite is er
heel erg weinig overeind gebleven van
het origineel; behalve dan de vier
basiselementen: de zombies, het
winkelcentrum, hoe een zombie te
verslaan en het groepsgevoel van de
overlevenden. Tevens zijn de zombies nu
grotendeels uit het centrum geweerd wat
Snyder de kans geeft om zijn verhaal
uit te rekken over dagen of zelfs
weken. Wat de noodzaak om te vluchten
alleen meer relevanter maakt. Snyder
heeft het vertrouwde zombiefilmconcept
opgepakt en er zijn eigen draai aan
gegeven. Hij zorgt daarmee vooral voor
meer pit dan in het origineel, omdat de
versie uit 1978 nog wel eens vaart
verloor en iets té zelfbewust
doordenderde in de
maatschappijkritische houding van het
script. Met de zelfverzekerdheid van
een ervaren regisseur weet Snyder
tussen alle chaos en het spektakel
genoeg ruimte te maken voor de
personages. Zo krijgen in ieder geval
de belangrijkste figuren iets meer
dimensie dan veelal het geval is in
films in ditzelfde genre.
Het valt ook direct op aan de lijst van
acteurs dat de makers van Dawn of the
Dead wisten waar ze mee bezig waren. De
keuze om Sarah Polley te kiezen voor de
hoofdrol is toch wel de opmerkelijkste.
Met haar gewone alledaagse uiterlijk
weet ze onmiddellijk een verbond te
sluiten met de kijker. Dat bevordert de
betrokkenheid van de kijker en dat is
zeker iets waar vele actrices van
tegenwoordig jaloers op kunnen zijn.
Ana is het morele kompas van de groep
en als een echte Luitenant Ripley neemt
ze direct de slagvaardige leiding in
handen. Verder zien we nog Ving Rhames
(Pulp Fiction) als doortastende
politieagent die op zoek is naar zijn
broer; Mekhi Phifer (8 Mile) als
toegewijd vader die er alles voor over
heeft om in het reine te komen met
zichzelf en het hiernamaals; en Jake
Weber (U-571) als televisieverkoper die
kwaliteiten in zichzelf naar boven ziet
komen waarvan hij geen weet had. Zij
krijgen naast de zombies ook nog
tegenstand van een stel knorrige
beveiligingsbeambten die hun werk,
gezien de omstandigheden, net iets te
serieus nemen. Het is de dynamiek
tussen deze personages die van Dawn of
the Dead meer maken dan een gemiddelde
horrorfilm.
Perfect is het script daarentegen zeker
niet. Gunn heeft vrijwel alles
aangaande de maatschappijkritiek
weggelaten ten faveure van een script
dat meer hangt naar de spanning van de
strijd met de zombies. Dat kost de film
wel wat diepgang en er vallen hier en
daar toch onnodige gaten in het plot en
zijn er scènes opgenomen in de film die
toch meer rieken naar sensatielust dan
naar plotontwikkeling. Vooral de
tergend langzame gewaarwording van de
overlevenden dat een beet van een
zombie een levende kan veranderen in
een zombie of de stupide reddingsactie
die op touw wordt gezet om een hond te
redden, halen de kijker een beetje uit
de grimmige sfeer die Snyder anders wel
neerzet.
Toch maken deze verschuiving van focus
en die kleine foutjes niet zo heel erg
veel uit, want waar gaat het nu
werkelijk om bij een echt goede
zombiefilm? Bloed, viezigheid en veel,
heel erg veel bloeddorstige zombies,
die hier trouwens wel kunnen rennen.
Vooral aan dat laatste voldoet Snyder
volkomen. Zijn film zit van A tot Z vol
met zombies in alle vormen en maten
(zelfs een zombiebaby ontbreekt niet).
In een hilarische scène vol gitzwarte
humor laten de overlevenden de
wapenhandelaar aan de overkant, Andy,
zombies neerschieten die lijken op
bekende mensen als Jay Leno en Burt
Reynolds. Zelfs aan de broodnodige
humor is. Bloederig en smerig is het
van tijd tot tijd zeker in Dawn of the
Dead, maar toch is deze viezigheid -
gemaakt door Oscarwinnende make-up
specialist David LeRoy Anderson - tot
een absoluut minimum beperkt. Een erg
verstandige beslissing, want dat maakt
de uitspattingen gedurende Dawn of the
Dead des te explosiever.
Gezien het feit dat dit de
debuutspeelfilm is van regisseur Zach
Snyder - hij wees S.W.A.T. af, omdat
deze film niet volwassen genoeg zou
zijn - kunnen we al gauw concluderen
dat we nog niet het laatste werk gezien
hebben van deze jongeman. Hij neemt
horrorfilms serieus en dat is een
verademing na al die jaren van
tienerhorrorfilms die weinig tot niets
te zeggen hadden. Het gaat
waarschijnlijk wel wat ver om te zeggen
dat deze herinterpretatie zijn
voorganger voorbijstreeft, maar als je
Dawn of the Dead bekijkt als een update
voor een modernere periode, dan is deze
versie zeker in het rijtje van
klassieke herinterpretaties als
Kaufman's Invasion of the Body
Snatchers, Cronenberg's The Fly en
Carpenter's The Thing te plaatsen. Als
we kijken naar de concurrentie binnen
het genre is al heel snel te zien dat
Dawn of the Dead ook nog eens veel
beter is dan de zelfingenomen
zombiefilm die Danny Boyle maakte met
28 Days Later of het grappige, maar
weinig intrigerende Resident Evil van
Paul W.S. Anderson. Dawn of the Dead is
het beste wat het horrorgenre in de
afgelopen jaren is overkomen en laat
dit alsjeblieft een voorbeeld zijn voor
al die mensen die er over denken om hun
eigen horrorfilm te maken.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
| 
uitmuntend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
