Foto: UIP

INDEX >> RECENSIES >> ALFIE

ALFIE
It's a Man's World

Kenny De Maertelaere | 16/01/2005

   

Een remake hoeft niet altijd een ramp te zijn, denk maar aan het recente The Manchurian Candidate of de bijzonder vermakelijke reïnterpretatie van Dawn of the Dead. Toch slaat onmiskenbaar talent ook wel eens de bal mis, zoals Tim Burton overkwam met zijn kritisch door het slijk gehaalde maar wat ons betreft best te genieten Planet of the Apes uit 2001. Hoe dan ook, de remake is here to stay en met Alfie anno 2005 is de gelijknamige film uit 1966 aan een update toe.

Heel binnenkort, met de release van The Aviator, zullen er in de Belgische bioscopen maar liefst vijf films met Jude Law draaien. We hebben het natuurlijk over Closer, Sky Captain and the World of Tomorrow, het eerder genoemde The Aviator, Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events en deze Alfie (en dan hebben we het nog niet over I Heart Huckabees, David O. Russell's existentiële komedie waarin Law ook een hoofdrol vertolkt). Dat Law een bezige bij is, hoeft dus geen betoog. De acteur, die in 2004 door People Magazine tot de meest Sexy Man werd uitgeroepen, bewijst met deze veelheid aan projecten en rollen dat hij bijzonder divers is en zich eerder de werkethiek van een karakteracteur wil aanmeten dan te wachten op de sterrenstatus. Hij werd eerder opgemerkt in Wilde, Gattaca, The Talented Mr. Ripley, David Cronenbergs biogenetische, perverse eXistenZ, was een vampier in The Wisdom of Crocodiles, leek voorbestemd voor het grote werk met opvallende rollen in Enemy at the Gates, Spielbergs A.I.: Artificial Intelligence, Road to Perdition (waarin hij op overtuigende wijze zijn "pretty boy" imago doorbrak met de rol van een smerige huurmoordenaar) en was bijzonder goed in het niet geheel geslaagde Cold Mountain. Met All the King's Men (aan de zijde van Sean Penn, Anthony Hopkins, James Gandolfini, Mark Ruffalo, Kate Winslet en Patricia Clarkson) en Dexterity gaat hij op de ingeslagen weg verder en wisselt hij grote projecten met ingetogen karakterportretten af.

Jude Law is, u raadt het nooit, Alfie; een onverbeterlijke playboy wiens hoofddoelstelling in het leven is om met zoveel mogelijk dames het bed te delen zonder zich daarbij alle zorgen en problemen die bij een relatie horen op de hals te halen. Zijn hele bestaan staat in het teken van die levenswijze en zelfs zijn job - limousinechauffeur - biedt hem de kans om knappe, rijke vrouwen aan zijn immer groeiende lijst van veroveringen toe te voegen. Tot hij met situaties geconfronteerd wordt waardoor zijn zorgenloze filosofie dreigt te wankelen.

In het origineel, waarin Michael Caine de rol van Alfie voor zijn rekening nam, is het hoofdpersonage een egocentrische, niet van enig machismo verstoken versierder die geen emotionele band met zijn "slachtoffers" wenst. In deze remake, update, "re-imagination" of hoe we het ook willen noemen, is dat niet anders maar het wordt wel meteen duidelijk dat de scherpe kantjes werden afgerond. In de eenentwintigste eeuw is het zelfbeeld van de vrouw opmerkelijk veranderd sinds medio jaren zestig en Law's Alfie ontmoet dames die stevig in hun schoenen staan ("wie gebruikt wie?" is een vraag die niet genegeerd wordt) maar uiteindelijk is het wel zo dat Alfie er gewoon schaamteloos op los neukt terwijl hij de emotionele banden die hij zou kunnen krijgen (zoals de relatie met een ongehuwde moeder) zo diep mogelijk tracht te verdringen. Hij wordt in die gedachtegang gesterkt door de amoureuze bekommernissen van zijn boezemvriend Marlon (Omar Epps) die zwaar in de problemen zit met zijn vriendin Lonette (Nia Long). En zo volgen we Alfie die dag in dag uit op zoek gaat naar nieuwe veroveringen. Jammer genoeg laten de makers kansen liggen om van het personage een echt roofdier te maken, dat zelfs in deze "moderne tijd" onbevreesd de grenzen van het feminisme overschrijdt en zijn prooien listig in de val lokt. Dat zou van Alfie uiteraard een minder sympathiek figuur maken maar zelfs deze emo-versie die Law, weliswaar geslaagd, op het doek brengt zal voor sommigen al te gemeen zijn. Waar wij liever een hartenloze Alfie; een bijna cyborg-achtige Patrick Bateman uit American Psycho (maar dan zonder de moorden doch met emotionele verkrachting) hadden gezien blijven we een beetje op onze honger zitten met deze vanaf het eerste frame verdoemde Alfie en de moraliserende finale, waarin iedereen in zijn omgeving hem met het concept van "de Liefde" confronteert. Vooral de scènes met de oude man zijn volstrekt overbodig en, in alle eerlijkheid, beledigend.

De film maakt er geen geheim van dat Law de ster is en gelukkig stelt hij niet teleur. De scènes waarin Alfie tegen het publiek in de zaal praat werken opvallend goed en bieden ons de kans een blik te werpen in de psyche van Alfie en de dubieuze waarden die hij hoog acht. Het is in die monologen dat de meeste humor schuilt en Law weet af en toe een duistere deur te openen die ons minder aangename kanten van het personage toont. Al bij al is het scenario zo geschreven dat Alfie het slachtoffer van zijn eigen opvattingen wordt maar Law weet het te verkopen en houdt de aandacht van de kijker, die bij de rest van de film lang verloren zou zijn gegaan, vast. De acteerprestaties van de dames zijn middelmatig tot gewoon goed met Susan Sarandon als Alfie's vrouwelijke alter ego, Marisa Tomei als de ongehuwde moeder die naar zekerheid in haar leven verlangt en Sienna Miller (Law's huidige vriendin) als de labiele Nikki; de eerste vrouw die Alfie's woonst te zien krijgt.

Een goede film kunnen we dit bezwaarlijk noemen maar er valt best iets interessants te beleven, Law haalt alles uit de kast, de scènes met Sarandon werken prima en was Charles Shyer's regie (hij tekende eerder voor beide Father of the Bride films, Baby Boom en schreef - sidder en beef - The Parent Trap) en diens scenario gewaagder geweest dan hadden we dit nog durven aanraden. Maar een deprimerende en ronduit zwakke finale en de steeds aanwezige plotstructuur waar wij graag een iets indringender karakterportret voor in de plaats hadden gekregen maken van Alfie een bijwijlen aangename, interessante maar gemiste kans.