It's a Man's World
Soms, als we het allemaal even te
zwartgallig zien en nadenken over het
universele filmgebeuren, komen we tot
de vaststelling dat onze vrees wel eens
reëel zou kunnen worden; een angst die
ons vertelt dat er geen originele
ideeën meer zijn. Zo'n vaart zal het
gelukkig wel nooit lopen maar het is
bijzonder opvallend hoe vooral in
Hollywood veel producties sequels,
stripverfilmingen of adaptaties van
boeken blijken. Recent is daar nog een,
vrij onrustwekkende trend bij gekomen;
de remake. Oudere films worden
afgestoft, in een nieuw jasje op de
markt gegooid en voor de producenten
lijkt niets heilig in hun megalomane
winstbejag, waarbij klassiekers en
obscure, destijds misschien minder
succesvolle producties over dezelfde
kam worden gescheerd.
Een remake hoeft niet altijd een ramp
te zijn, denk maar aan het recente The
Manchurian Candidate of de bijzonder
vermakelijke reïnterpretatie van Dawn
of the Dead. Toch slaat onmiskenbaar
talent ook wel eens de bal mis, zoals
Tim Burton overkwam met zijn kritisch
door het slijk gehaalde maar wat ons
betreft best te genieten Planet of the
Apes uit 2001. Hoe dan ook, de remake
is here to stay en met Alfie anno 2005
is de gelijknamige film uit 1966 aan
een update toe.
Heel binnenkort, met de release van The
Aviator, zullen er in de Belgische
bioscopen maar liefst vijf films met
Jude Law draaien. We hebben het
natuurlijk over Closer, Sky Captain and
the World of Tomorrow, het eerder
genoemde The Aviator, Lemony Snicket's
A Series of Unfortunate Events en deze
Alfie (en dan hebben we het nog niet
over I Heart Huckabees, David O.
Russell's existentiële komedie waarin
Law ook een hoofdrol vertolkt). Dat Law
een bezige bij is, hoeft dus geen
betoog. De acteur, die in 2004 door
People Magazine tot de meest Sexy Man
werd uitgeroepen, bewijst met deze
veelheid aan projecten en rollen dat
hij bijzonder divers is en zich eerder
de werkethiek van een karakteracteur
wil aanmeten dan te wachten op de
sterrenstatus. Hij werd eerder
opgemerkt in Wilde, Gattaca, The
Talented Mr. Ripley, David Cronenbergs
biogenetische, perverse eXistenZ, was
een vampier in The Wisdom of
Crocodiles, leek voorbestemd voor het
grote werk met opvallende rollen in
Enemy at the Gates, Spielbergs A.I.:
Artificial Intelligence, Road to
Perdition (waarin hij op overtuigende
wijze zijn "pretty boy" imago doorbrak
met de rol van een smerige
huurmoordenaar) en was bijzonder goed
in het niet geheel geslaagde Cold
Mountain. Met All the King's Men (aan
de zijde van Sean Penn, Anthony
Hopkins, James Gandolfini, Mark
Ruffalo, Kate Winslet en Patricia
Clarkson) en Dexterity gaat hij op de
ingeslagen weg verder en wisselt hij
grote projecten met ingetogen
karakterportretten af.
Jude Law is, u raadt het nooit, Alfie;
een onverbeterlijke playboy wiens
hoofddoelstelling in het leven is om
met zoveel mogelijk dames het bed te
delen zonder zich daarbij alle zorgen
en problemen die bij een relatie horen
op de hals te halen. Zijn hele bestaan
staat in het teken van die levenswijze
en zelfs zijn job - limousinechauffeur
- biedt hem de kans om knappe, rijke
vrouwen aan zijn immer groeiende lijst
van veroveringen toe te voegen. Tot hij
met situaties geconfronteerd wordt
waardoor zijn zorgenloze filosofie
dreigt te wankelen.
In het origineel, waarin Michael Caine
de rol van Alfie voor zijn rekening
nam, is het hoofdpersonage een
egocentrische, niet van enig machismo
verstoken versierder die geen
emotionele band met zijn "slachtoffers"
wenst. In deze remake, update,
"re-imagination" of hoe we het ook
willen noemen, is dat niet anders maar
het wordt wel meteen duidelijk dat de
scherpe kantjes werden afgerond. In de
eenentwintigste eeuw is het zelfbeeld
van de vrouw opmerkelijk veranderd
sinds medio jaren zestig en Law's Alfie
ontmoet dames die stevig in hun
schoenen staan ("wie gebruikt wie?" is
een vraag die niet genegeerd wordt)
maar uiteindelijk is het wel zo dat
Alfie er gewoon schaamteloos op los
neukt terwijl hij de emotionele banden
die hij zou kunnen krijgen (zoals de
relatie met een ongehuwde moeder) zo
diep mogelijk tracht te verdringen. Hij
wordt in die gedachtegang gesterkt door
de amoureuze bekommernissen van zijn
boezemvriend Marlon (Omar Epps) die
zwaar in de problemen zit met zijn
vriendin Lonette (Nia Long). En zo
volgen we Alfie die dag in dag uit op
zoek gaat naar nieuwe veroveringen.
Jammer genoeg laten de makers kansen
liggen om van het personage een echt
roofdier te maken, dat zelfs in deze
"moderne tijd" onbevreesd de grenzen
van het feminisme overschrijdt en zijn
prooien listig in de val lokt. Dat zou
van Alfie uiteraard een minder
sympathiek figuur maken maar zelfs deze
emo-versie die Law, weliswaar geslaagd,
op het doek brengt zal voor sommigen al
te gemeen zijn. Waar wij liever een
hartenloze Alfie; een bijna
cyborg-achtige Patrick Bateman uit
American Psycho (maar dan zonder de
moorden doch met emotionele
verkrachting) hadden gezien blijven we
een beetje op onze honger zitten met
deze vanaf het eerste frame verdoemde
Alfie en de moraliserende finale,
waarin iedereen in zijn omgeving hem
met het concept van "de Liefde"
confronteert. Vooral de scènes met de
oude man zijn volstrekt overbodig en,
in alle eerlijkheid, beledigend.
De film maakt er geen geheim van dat
Law de ster is en gelukkig stelt hij
niet teleur. De scènes waarin Alfie
tegen het publiek in de zaal praat
werken opvallend goed en bieden ons de
kans een blik te werpen in de psyche
van Alfie en de dubieuze waarden die
hij hoog acht. Het is in die monologen
dat de meeste humor schuilt en Law weet
af en toe een duistere deur te openen
die ons minder aangename kanten van het
personage toont. Al bij al is het
scenario zo geschreven dat Alfie het
slachtoffer van zijn eigen opvattingen
wordt maar Law weet het te verkopen en
houdt de aandacht van de kijker, die
bij de rest van de film lang verloren
zou zijn gegaan, vast. De
acteerprestaties van de dames zijn
middelmatig tot gewoon goed met Susan
Sarandon als Alfie's vrouwelijke alter
ego, Marisa Tomei als de ongehuwde
moeder die naar zekerheid in haar leven
verlangt en Sienna Miller (Law's
huidige vriendin) als de labiele Nikki;
de eerste vrouw die Alfie's woonst te
zien krijgt.
Een goede film kunnen we dit
bezwaarlijk noemen maar er valt best
iets interessants te beleven, Law haalt
alles uit de kast, de scènes met
Sarandon werken prima en was Charles
Shyer's regie (hij tekende eerder voor
beide Father of the Bride films, Baby
Boom en schreef - sidder en beef - The
Parent Trap) en diens scenario
gewaagder geweest dan hadden we dit nog
durven aanraden. Maar een deprimerende
en ronduit zwakke finale en de steeds
aanwezige plotstructuur waar wij graag
een iets indringender karakterportret
voor in de plaats hadden gekregen maken
van Alfie een bijwijlen aangename,
interessante maar gemiste kans.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
uitstekend
goed
boven middelmaat
onder middelmaat
slecht
afrader
