Prime Time

INDEX >> RECENSIES >> EEN ANDER ZIJN GELUK

EEN ANDER ZIJN GELUK
Alleszeggende stilte

Matthias Van Wichelen | 05/12/2005

   

Een ander zijn geluk is de langverwachte eerste speelfilm van Fien Troch, de 27-jarige cineaste die met haar vier kortfilms – Verbrande Aarde, Wooww, MARIA, Cool Sam and Sweet Suzie – in de prijzen viel op nationale en internationale kortfilmfestivals. Naar haar eerste langspeler werd dan ook halsreikend uitgekeken. Haar eersteling werd getoond op het grote filmfestival van Toronto, zat in de competitie van het filmfestival van Gent en won de hoofdprijs op het festival van Thessaloniki. Eerlijk is eerlijk, Thessaloniki is niet het grootste en meest invloedrijke festival ter wereld, maar winnen is winnen en de jury beoordeelde het werk van Film Troch als het beste van de 14 inzendingen, allemaal eerste of tweede langspeelfilms van jonge regisseurs. Ook hoofdrolspeelster Ina Geerts viel in de Griekse stad in de prijzen.

Fien Troch maakte een ambitieuze film. Waarom immers klein en bescheiden beginnen als je meteen door de grote poort de filmwereld kan binnenstormen. Zowel het verhaal als de mozaïekstructuur, de visuele vormgeving en de collectieve acteerprestatie bewijzen haar aangeboren talent.

In een klein dorp wordt laat in de avond in de gietende regen een jongetje aangereden. De chauffeur pleegt vluchtmisdrijf. Even later komt Christine (Ina Geerts) langs. Ze ziet het jongetje liggen in de gracht en waarschuwt de politie (Peter van den Begin). Het lichaam van het ventje is afgedreven wanneer die ter plaatse is. Zaak gesloten. Christine twijfelt of ze het lichaam wel echt gezien heeft: het was laat en donker en ze was verward na een vlammende ruzie met haar ex. De volgende ochtend blijkt dat er echt een kindje is doodgereden. Christine voelt zich schuldig. De dader brengt zijn auto naar de garage om de bewijzen van de aanrijding te laten verdwijnen.

De dood van het kind is het begin van een ontrafeling van een gesloten dorpsgemeenschap. De identiteit van de dader – vluchtmisdrijf, dus de doder van het kind - is van in het begin bekend. Troch vermijdt de schuldvraag en kiest voor de analyse van de reactie van het dorp dat ineens iets heeft om over te praten. Stap voor stap legt ze verbanden tussen de verschillende personages die allemaal veel meer betrokken zijn bij het ongeval dan oorspronkelijk lijkt.

Overdreven vrolijk is het leven van de dorpsbewoners niet en de dood van een onschuldig kind geeft geen reden om de polonaise te dansen. Troch heeft haar film gelukkig van genoeg humoristische weerhaakjes voorzien om het verhaal verteerbaar te houden en kon rekenen op een sober spelende maar erg indrukwekkende ensemblecast. Een Ander zijn Geluk is niet helemaal perfect. Zo zitten er iets te veel bekende gezichten – vooral Jan Decleir en Bruno Vanden Broucke - in bijrolletjes. Hun bekende gezicht leidt de aandacht af van het verhaal. Troch – die zelf het scenario schreef – verliest ook een enkele keer haar gevoel voor richting, maar dat is detailkritiek op een machtige film. Een Ander zijn Geluk is eigenzinnige cinema met schoonheidsfoutjes, maar net als bij knappe vrouwen zijn het net die kleine gebreken die hen sexy maken.