Alleszeggende stilte
Hoera, hoera,
hoera. Driewerf hoera voor de productiedrang van de Vlaamse cinema in het
afgelopen jaar. Verlengd Weekend doet het commercieel gezien onverwacht goed net
als de kinderfilm Piet Piraat en de Betoverde Kroon. Suspect loopt nog in de
zalen, Jan Verheyens Buitenspel is onderweg samen met Plop en het Vioolavontuur.
En dan zijn er nog de co-producties Bunker paradise, Guernsey, L'iceberg, Miss
Montigny, Het paard van Sinterklaas en Vendredi ou un autre jour. Kwantitatief
zit Vlaanderen goed, kwalitatief is 2005 zeker géén topjaar. Een Ander zijn
Geluk van Fien Troch is de film die het gejuich
rechtvaardigt.
Een ander zijn
geluk is de langverwachte eerste speelfilm van Fien Troch, de 27-jarige cineaste
die met haar vier kortfilms – Verbrande Aarde,
Wooww, MARIA, Cool Sam and Sweet Suzie – in de prijzen viel op nationale en
internationale kortfilmfestivals. Naar haar eerste langspeler werd dan ook
halsreikend uitgekeken. Haar eersteling werd getoond op het grote filmfestival
van Toronto, zat in de competitie van het filmfestival van Gent en won de
hoofdprijs op het festival van Thessaloniki. Eerlijk is eerlijk, Thessaloniki is
niet het grootste en meest invloedrijke festival ter wereld, maar winnen is
winnen en de jury beoordeelde het werk van Film Troch als het beste van de 14
inzendingen, allemaal eerste of tweede langspeelfilms van jonge regisseurs. Ook
hoofdrolspeelster Ina Geerts viel in de Griekse stad in de prijzen.
Fien Troch maakte
een ambitieuze film. Waarom immers klein en bescheiden beginnen als je meteen
door de grote poort de filmwereld kan binnenstormen. Zowel het verhaal als de
mozaïekstructuur, de visuele vormgeving en de collectieve acteerprestatie
bewijzen haar aangeboren talent.
In een klein dorp
wordt laat in de avond in de gietende regen een jongetje aangereden. De
chauffeur pleegt vluchtmisdrijf. Even later komt Christine (Ina Geerts) langs.
Ze ziet het jongetje liggen in de gracht en waarschuwt de politie (Peter van den Begin). Het lichaam van het ventje is afgedreven
wanneer die ter plaatse is. Zaak gesloten. Christine twijfelt of ze het lichaam
wel echt gezien heeft: het was laat en donker en ze was verward na een vlammende
ruzie met haar ex. De volgende ochtend blijkt dat er echt een kindje is
doodgereden. Christine voelt zich schuldig. De dader brengt zijn auto naar de
garage om de bewijzen van de aanrijding te laten verdwijnen.
De dood van het
kind is het begin van een ontrafeling van een gesloten dorpsgemeenschap. De
identiteit van de dader – vluchtmisdrijf, dus de doder van het kind - is van in
het begin bekend. Troch vermijdt de schuldvraag en kiest voor de analyse van de
reactie van het dorp dat ineens iets heeft om over te praten. Stap voor stap
legt ze verbanden tussen de verschillende personages die allemaal veel meer
betrokken zijn bij het ongeval dan oorspronkelijk lijkt.
Overdreven
vrolijk is het leven van de dorpsbewoners niet en de dood van een onschuldig
kind geeft geen reden om de polonaise te dansen. Troch heeft haar film gelukkig
van genoeg humoristische weerhaakjes voorzien om het verhaal verteerbaar te
houden en kon rekenen op een sober spelende maar erg indrukwekkende
ensemblecast. Een Ander zijn Geluk is niet helemaal perfect. Zo zitten er iets
te veel bekende gezichten – vooral Jan Decleir en Bruno Vanden Broucke - in
bijrolletjes. Hun bekende gezicht leidt de aandacht af van het verhaal. Troch –
die zelf het scenario schreef – verliest ook een enkele keer haar gevoel voor
richting, maar dat is detailkritiek op een machtige film. Een Ander zijn Geluk
is eigenzinnige cinema met schoonheidsfoutjes, maar net als bij knappe vrouwen
zijn het net die kleine gebreken die hen sexy maken.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
