Een tuinman voor het leven
Fernando
Meirelles is één van de nieuwe wonderkinderen van de hedendaagse cinema. Zijn
laatste film, Cidade de Deus (City of God), sloeg in als een bom. Niet enkel het
thema van de film - de wantoestanden in de sloppenwijken van Rio de Janeiro -
maar ook de energieke, losse manier van filmen, zorgden ervoor dat Meirelles dé
nieuwe naam werd binnen de filmwereld. Vele critici waren van mening dat
Meirelles snel zijn eigenheid zou verliezen als hij door Hollywood zou worden
binnengehaald om een film te draaien met een sterrencast. Maar zover is het
gelukkig nog niet gekomen. Meirelles koos voor een bescheidener project, een
film naar een boek van John le Carré, met Ralph Fiennes in de hoofdrol, The
Constant Gardener.
The
Constant Gardener vertelt het verhaal van diplomaat Justin Quayle, die in Kenia
werkt en volledig bezeten is van tuinieren. Hij houdt zich dan ook enkel bezig
met zijn tuin en zijn planten, tot zijn vrouw, Tessa, vermoord wordt
teruggevonden in een afgelegen gebied in een uithoek van het land. Zij was een
onderzoek gestart naar de praktijken van de farmaceutische industrie in de
sloppenwijken van Nairobi. Quayle is een timide man, die altijd probeert de kerk
in het midden te houden, maar na de dood van zijn vrouw ontpopt hij zich als een
echte strijder voor het gelijk. Hij gaat op zoek naar de motieven voor de moord
op Tessa, naar het rapport dat ze geschreven had juist voor haar dood, en jaagt
hiermee een heleboel mensen tegen zich in het harnas, niet in het minst de
Britse regering. Tijdens zijn zoektocht beseft Justin ook dat hij zijn vrouw
eigenlijk helemaal niet goed kende, maar dat hij wel zielsveel van haar hield.
De
film is dus eigenlijk een vreemde mix van een liefdesverhaal en een thriller. We
krijgen het prille begin van de liefdesrelatie tussen Justin en Tessa te zien,
het plotse huwelijk en de speculaties rond een vermeende relatie tussen Tessa en
een zwarte dokter. Deze dokter was ook bij Tessa toen ze vermoord werd en is
spoorloos verdwenen. Dus vermoedt iedereen in de omgeving van Quayle dat het
hier om een passionele moord gaat, maar Justin weigert dit te geloven. Omdat hij
zoveel van zijn vrouw hield, zet hij zijn harkje en zijn bloempotten aan de kant
en gaat op zoek naar de waarheid.
De
twee hoofdpersonages zijn heel verschillend van elkaar, Tessa is een strijder
voor eerlijkheid en vrijheid, en is vaak heel impulsief in haar uitingen. Justin
is in het begin van de film een heel timide man, die gelooft in het goede van de
mens, maar die vooral op een eiland lijkt te leven. Maar als het verhaal vordert
zien we dat Justin zich het onrecht dat anderen wordt aangedaan, gaat
aantrekken. Hij wordt zoals zijn vrouw was en zo komt hij ook in een
levensbedreigende positie terecht.
The
Constant Gardener kan niet enkel rekenen op een heel goede regisseur, maar ook
op een aantal karakteracteurs, zoals Danny Huston, Rachel Weisz en Ralph
Fiennes. Fiennes is altijd al een ambivalente acteur geweest: van de
nazicommandant Amon Goeth in Schindler’s List, over de romantische held Almàsy
in The English Patient tot de boosaardige Voldemort in Harry Potter and The
Goblet of Fire. Maar hoeveel rollen Fiennes ook al heeft gespeeld, de personages
krijgen in zijn handen een zekere gelaagdheid. Ze zijn zowel sterk als zwak, en
verrassen de toeschouwer elke keer. Daarom was Fiennes een zeer geschikte acteur
om het personage van Justin Quayle neer te zetten. En hij wordt hierbij
schitterend aangevuld door Rachel Weisz, die zijn vrouw Tessa
vertolkt.
Maar
de meeste lof gaat toch naar de regisseur van de film. Meirelles brengt het
allemaal op een heel mooie wijze in beeld. Hij maakt zowel gebruik van een vaste
camera als van een losse techniek, waarbij de camera tussen de acteurs lijkt te
zweven. In verschillende scènes zorgt dit voor een drukkende spanning. Ook in
het gebruik van kleuren en flashbacks zien we het meesterschap van Meirelles. In
een bepaalde scène, waarin Justin terug naar Londen gaat, naar het huis van zijn
vrouw, gebruikt Meirelles een grijze tint voor het heden en een scala aan
kleuren voor het verleden. Terwijl Justin in de tuin van het huis staat en
herinneringen ophaalt aan de eerste ontmoeting met zijn vrouw, beseft hij
eindelijk dat ze dood is en nooit meer zal terugkomen. Meirelles brengt dit –
zeker door het kleurgebruik - op een subtiele, maar heel pakkende wijze in
beeld.
The
Constant Gardener is een film met een boodschap, met een aanklacht tegen de
grote farmaceutische bedrijven die niet geven om een mensenleven, en tegen de
regeringen die hun ogen sluiten voor de wanpraktijken in hun land. Deze film had
kunnen uitdraaien als een pamflet voor obscure groeperingen die overal
complottheorieën zien, maar gelukkig is dit niet het geval. Meirelles probeert
door zijn film mensen wakker te schudden, maar het blijft allemaal een beetje
onderhuids. Door het liefdesverhaal van Justin en Tessa op het voorplan te
brengen, leef je als kijker meer mee met het koppel. En juist daardoor, zonder
dat Meirelles hiervoor trucjes moet gebruiken, grijpt het einde je nog meer naar
de keel.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
