A-Film

INDEX >> RECENSIES >> THE CONSTANT GARDENER

THE CONSTANT GARDENER
Een tuinman voor het leven

| 01/01/2006

   

The Constant Gardener vertelt het verhaal van diplomaat Justin Quayle, die in Kenia werkt en volledig bezeten is van tuinieren. Hij houdt zich dan ook enkel bezig met zijn tuin en zijn planten, tot zijn vrouw, Tessa, vermoord wordt teruggevonden in een afgelegen gebied in een uithoek van het land. Zij was een onderzoek gestart naar de praktijken van de farmaceutische industrie in de sloppenwijken van Nairobi. Quayle is een timide man, die altijd probeert de kerk in het midden te houden, maar na de dood van zijn vrouw ontpopt hij zich als een echte strijder voor het gelijk. Hij gaat op zoek naar de motieven voor de moord op Tessa, naar het rapport dat ze geschreven had juist voor haar dood, en jaagt hiermee een heleboel mensen tegen zich in het harnas, niet in het minst de Britse regering. Tijdens zijn zoektocht beseft Justin ook dat hij zijn vrouw eigenlijk helemaal niet goed kende, maar dat hij wel zielsveel van haar hield.

De film is dus eigenlijk een vreemde mix van een liefdesverhaal en een thriller. We krijgen het prille begin van de liefdesrelatie tussen Justin en Tessa te zien, het plotse huwelijk en de speculaties rond een vermeende relatie tussen Tessa en een zwarte dokter. Deze dokter was ook bij Tessa toen ze vermoord werd en is spoorloos verdwenen. Dus vermoedt iedereen in de omgeving van Quayle dat het hier om een passionele moord gaat, maar Justin weigert dit te geloven. Omdat hij zoveel van zijn vrouw hield, zet hij zijn harkje en zijn bloempotten aan de kant en gaat op zoek naar de waarheid.

De twee hoofdpersonages zijn heel verschillend van elkaar, Tessa is een strijder voor eerlijkheid en vrijheid, en is vaak heel impulsief in haar uitingen. Justin is in het begin van de film een heel timide man, die gelooft in het goede van de mens, maar die vooral op een eiland lijkt te leven. Maar als het verhaal vordert zien we dat Justin zich het onrecht dat anderen wordt aangedaan, gaat aantrekken. Hij wordt zoals zijn vrouw was en zo komt hij ook in een levensbedreigende positie terecht.

The Constant Gardener kan niet enkel rekenen op een heel goede regisseur, maar ook op een aantal karakteracteurs, zoals Danny Huston, Rachel Weisz en Ralph Fiennes. Fiennes is altijd al een ambivalente acteur geweest: van de nazicommandant Amon Goeth in Schindler’s List, over de romantische held Almàsy in The English Patient tot de boosaardige Voldemort in Harry Potter and The Goblet of Fire. Maar hoeveel rollen Fiennes ook al heeft gespeeld, de personages krijgen in zijn handen een zekere gelaagdheid. Ze zijn zowel sterk als zwak, en verrassen de toeschouwer elke keer. Daarom was Fiennes een zeer geschikte acteur om het personage van Justin Quayle neer te zetten. En hij wordt hierbij schitterend aangevuld door Rachel Weisz, die zijn vrouw Tessa vertolkt.

Maar de meeste lof gaat toch naar de regisseur van de film. Meirelles brengt het allemaal op een heel mooie wijze in beeld. Hij maakt zowel gebruik van een vaste camera als van een losse techniek, waarbij de camera tussen de acteurs lijkt te zweven. In verschillende scènes zorgt dit voor een drukkende spanning. Ook in het gebruik van kleuren en flashbacks zien we het meesterschap van Meirelles. In een bepaalde scène, waarin Justin terug naar Londen gaat, naar het huis van zijn vrouw, gebruikt Meirelles een grijze tint voor het heden en een scala aan kleuren voor het verleden. Terwijl Justin in de tuin van het huis staat en herinneringen ophaalt aan de eerste ontmoeting met zijn vrouw, beseft hij eindelijk dat ze dood is en nooit meer zal terugkomen. Meirelles brengt dit – zeker door het kleurgebruik - op een subtiele, maar heel pakkende wijze in beeld.

The Constant Gardener is een film met een boodschap, met een aanklacht tegen de grote farmaceutische bedrijven die niet geven om een mensenleven, en tegen de regeringen die hun ogen sluiten voor de wanpraktijken in hun land. Deze film had kunnen uitdraaien als een pamflet voor obscure groeperingen die overal complottheorieën zien, maar gelukkig is dit niet het geval. Meirelles probeert door zijn film mensen wakker te schudden, maar het blijft allemaal een beetje onderhuids. Door het liefdesverhaal van Justin en Tessa op het voorplan te brengen, leef je als kijker meer mee met het koppel. En juist daardoor, zonder dat Meirelles hiervoor trucjes moet gebruiken, grijpt het einde je nog meer naar de keel.