Meer dan twee weken en zes mensen had Jeremy Gardner niet nodig om een zombiefilm te maken die grappiger, enger en echter is dan veel van zijn dure, grote broers. De film heet The Battery en wint op genrefestivals de ene belangrijke prijs na de andere: in Tours (Frankrijk), Edingburgh (Schotland), Fantaspoa (Brazilië) en Amsterdam (Nederland). Prijskaartje van de film: 6.000 dollar.
>>>
Ook ronduit slechte films kunnen meer dan vermakelijk zijn. In Maniac Cop vallen binnen het eerste kwartier drie slachtoffers. Pineut nummer drie wordt in nog wak beton geduwd en moet de volgende ochtend met een drilboor bevrijd worden. De moordenaar is groot, sterk en heeft een mes in plaats van een knuppel aan zijn politie-uniform geregen.
>>>
Na het zien van When The Lights Went Out (2011) was er vooral blijheid: het kan nog steeds, een film over een bezeten huis. Nog mooier is dat de film zich afspeelt in 1974. Een ogenschijnlijk onbewuste knipoog naar een tijdperk toen griezelfilms nog een zekere klasse hadden, en in bezeten huizen nog echte planken kraakten.
>>>
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Terwijl de Duitsers de Sovjet-Unie aan gruzelementen schieten en iedere dag honderden soldaten van de Rode Leger afknallen, ontmoet de 19-jarige soldaat Alyosja de mooie Shura. Al duizenden jaren proberen poëten met wisselend succes om dat fragiele, niet te vatten moment te beschrijven waarop iemand beseft dat hij de ware gevonden heeft. Ballade van een Soldaat komt heel dicht in de buurt.
>>>
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Een film die zich afspeelt in Colombia draait in 95% van de gevallen om Amerikaanse gangsters die een gigantische lading drugs afhalen of in een haciënda bloederig afrekenen met hun onbetrouwbare, inhalige leveranciers. Vlug hoppen ze weer op hun watervliegtuig richting Miami. Een doorsnee Colombiaan is zelden te zien en films uit het Latijns-Amerikaanse land zijn een rariteit. Zelfs op filmfestivals blijven ze een unicum. Nu is er het razend interessante La Playa DC dat internationaal bijval geniet. Daarin staan wel gewone Colombianen centraal.
>>>
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Een liefdesverhaal uit Afghanistan? Ja, het zal wel. Het lijkt onmogelijk in een land waar – met enige overdrijving – alle huwelijken gearrangeerd zijn en vrouwen geen rechten hebben. Als er iets is dat deze film voortreffelijk doet dan is het spelen met de clichés en met de verwachtingen van de westerse kijker.
>>>
Van alle recente films die helemaal niet deugen is het Noord-Koreaanse Comrade Kim Goes Flying een van de allerleukste. De passie en het onstuitbare enthousiasme van de makers compenseren ruimschoots de talloze onmogelijk te negeren gebreken van deze absoluut unieke film.
>>>
Vanaf 2013 smolten de voormalige kleinschalige filmfestivals Cinema Novo in Brugge en Open Doek in Turnhout samen tot een groter geheel onder de noemer Mooov. De eerste editie van het nieuwe festival vond eind april plaats in de twee voorgenoemde steden alsook in Kortrijk, Sint-Niklaas, Lier, Roeselare, Koersel-Beringen en Genk. Het doel van de organisatie is om de niet-Europese film te promoten en daarmee ook de blik op de wereld van de bioscoopbezoeker te verruimen. Planeet Cinema, de naam zegt het zelf, wilde natuurlijk zelf een kijkje nemen op deze eerste festivaleditie en kwam met een selectie bijzondere films niet van een kale reis thuis.
>>>
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Britten en romantische komedies: het is een match die werkt. Waar Amerikanen het vaak niet kunnen laten om hun romcoms te overgieten met een zeemzoeterige sentimentaliteit die bij overmatig gebruik tot zware maagkrampen kan leiden, is het Britse recept heel wat lekkerder.
>>>
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Foto: Fox