Twin Film

INDEX >> RECENSIES >> PLANTA 4A

PLANTA 4A
Eerst puber, dan kankerpatiënt

Matthias Van Wichelen | 15/01/2006

   

Bijna twintig jaar geleden maakte de Spaanse regisseur Antonio Mercero zijn meest bekende film: Esperame en el Cielo. Met Planta 4A schuimt de 68-jarige filmmaker met relatief succes de filmfestivals af. Zijn film werd positief onthaald in Gent en Montréal. Universeler kan een verhaal van een film onmogelijk zijn. De vierde verdieping van een ziekenhuis is de plaats van actie en vier tieners met kanker zijn de hoofdpersonages.

Miguel Angel, Izan en Dani zijn vijftien, kankerpatiënt en puber. Ze wonen in het ziekenhuis en wanneer ze niet op consultatie moeten of nieuwe onderzoeken ondergaan, zijn ze vierentwintig uur op vierentwintig bij elkaar. Hun ziekte verhindert hen niet te fantaseren over wat de jurk van de verpleegster zou kunnen verhullen. Ze organiseren nachtelijke rolstoelraces, steken de draak met het verzorgend personeel, spelen basketbal, klooien met het oproepsysteem en genieten van de hormonen die door hun lichaam gieren. Boys will always be boys. Wanneer een nieuwe patiënt zijn intrek neemt op hun verdieping, zijn de vrienden met zijn vieren. Het geeft hen meer mogelijkheden om het varken uit te hangen.

Het scenario van Planta 4A is gebaseerd op het autobiografische toneelstuk Los Pelones van medescenarist Albert Espinosa. Los Pelones betekent de kaalkopjes en de film gaat de ziekte alles behalve uit de weg. Mercero plaats haar niet op de voorgrond, maar laat zijn personages in de zoetzure verhaal in de eerste plaats jonge gasten zijn. Jonge gasten wiens toekomst in gevaar is, maar die daar nu niet aan willen denken. Mercero kiest voor humor wanneer het minder gaat en onvoorwaardelijk vriendschap als geneesmiddelen.

In cynische tijden als deze komt Planta 4A nogal naïef over maar de film weet dat euvel goedgemaakt door de spontane vertolkingen van de jonge acteurs. De grappen zijn niet allemaal even origineel maar de frisse twinkeling in de ogen van de kaalkoppen maken ze onweerstaanbaar. Een enkele keer flirt de film met de grens van de sentimentaliteit en de voorspelbaarheid. Gelukkig dribbelt Mercero vlot langs de valkuilen van de op zondagmiddag op televisie uitgezonden tearjerkers het schijnbare monopolie hebben op dit type verhalen. Planta 4A is grappiger, beter geacteerd, fijner gedoseerd en eerlijker het gros van de zieken-mensen-films. Een traditioneel warme film over diepmenselijke gevoelens, vriendschap en hoop waar je niet meteen braakneigingen van krijgt?  Hij draait nu in de cinema en hij komt uit het hart en de onderbuik. Hij is echt.