Independent

INDEX >> RECENSIES >> THE ICE HARVEST

THE ICE HARVEST
Dikke acteurs; dun ijs

Alden Susa | 05/03/2006

   

Charlie wordt gespeeld door John Cusack, die het zich wederom erg gemakkelijk afmaakt met de hoofdrol van een productie. Hij schrijft de zoveelste sympathieke slechterik op zijn conto, dat je er goed aan doet om je als kijker af te vragen waarom hij deze rol precies heeft gekozen. Voor de artistieke meerwaarde zal het niet geweest zijn, zoveel is duidelijk. Waarschijnlijk is de meerwaarde van zijn bankrekening de ware reden. Net als bij diens tegenspeler Billy Bob Thorton overigens, die ooit gold als een groot talent (Sling Blade). De harde waarheid is dat ook Thorton al lange tijd de kijker niet heeft getrakteerd op een indrukwekkende performance, de mensen die onder de indruk waren van Bad Santa daargelaten. Hij is dan ook hard op weg om zijn krediet als geloofwaardig acteur te verliezen.

Krediet dat je niet hebt kun je ook niet verliezen, dus regisseur Harold Ramis valt weinig aan te rekenen. De man die onder meer verantwoordelijk was voor de ‘klassieker’ Groundhog Day heeft die tijd ver achter zich gelaten. Ook de incidentele uitschieter Analyse This is door het overbodige vervolg Analyse That, waar de man ook aan het roer stond, gerelativeerd. Ramis probeert in The Ice Harvest een soort van commerciële en vooral grappige film noir neer te zetten, maar als een goede film noir iets niet is, is het - u raadt het al - commercieel en grappig. We hebben hier natuurlijk ook gewoon te maken met een zwarte komedie, maar ook voor die betiteling ontbreekt het de film helaas aan humor en, bovenal, originaliteit.

Waarvan er wel meer dan genoeg is in deze productie, zijn sterren op de automatische piloot en  product placement. Een lijk dat niet past in een Lincoln, maar wel in een Mercedes – omdat die nota bene wel genoeg laadruimte heeft  -  wordt breed uitgemeten en roept meer dan een paar vraagtekens op. Laat wel duidelijk zijn: de film wordt nergens zo slecht als, pak ‘m beet, Deuce Bigallow European Giggolo. Oliver Platt weet bijvoorbeeld iedere scène te stelen waar hij in zit en ook de comeback van (ja hoor, hij leeft nog!) Randy Quaid is een feit. Hij zet een sterke performance neer.

Maar ook die factoren kunnen The Ice Harvest niet redden, laat staan rechtvaardigen. Zie het maar als het zoveelste blikje coca-cola dat men opdrinkt (ook lekker), terwijl je net zo goed  een versgeperst sinaasappelsapje zou kunnen maken. Dit is een productie zonder ziel, bijna lopende bandwerk te noemen. De standaard camera, de standaard montage en de standaard kerstnummers die de revue passeren - uiteraard voorzien van een nieuw jasje – bevestigen deze gedachtes alleen maar. Uiteindelijk wordt de film een zoveelste waste of time, money and talent, iets waar Hollywood het patent niet op wil, maar soms toch echt heeft. As Hollywood Falls... so falls Hollywood Falls.  Misschien als je wacht tot die ene eenzame kerstavond dat je deze film op de televisie tegenkomt, dat je er geen nare nasmaak aan overhoudt. Een prijs van een bioscoopkaartje wordt hier echter nergens gerechtvaardigd. Laat de lente maar snel komen.