Dikke acteurs; dun ijs
Het is
inmiddels maart en niet alleen in de lage landen sneeuwt het nog, ook op het
witte doek is de winter nog in volle gang. En zeg nou zelf: wat houdt je tijdens
deze nog steeds koude dagen beter warm dan een flinke pak geld? Twee miljoen
Amerikaanse dollars om precies te zijn, daarvan hou je met gemak een paar dagen
de open haard brandende. Op kerstavond besluit Charlie Arglist, advocaat van
beroep, dan ook om deze som te stelen van zijn baas. Geld stelen van je baas is
op zich al niet zo een heel slim plan. Als je baas ook nog eens maffialeider is
- en de man met wie je het geld steelt niet echt te vertrouwen is - kan je er
donder op zeggen dat het geen rustig kerstfeest wordt.
Charlie
wordt gespeeld door John Cusack, die het zich wederom erg gemakkelijk afmaakt
met de hoofdrol van een productie. Hij schrijft de zoveelste sympathieke
slechterik op zijn conto, dat je er goed aan doet om je als kijker af te vragen
waarom hij deze rol precies heeft gekozen. Voor de artistieke meerwaarde zal het
niet geweest zijn, zoveel is duidelijk. Waarschijnlijk is de meerwaarde van zijn
bankrekening de ware reden. Net als bij diens tegenspeler Billy Bob Thorton
overigens, die ooit gold als een groot talent (Sling Blade). De harde waarheid
is dat ook Thorton al lange tijd de kijker niet heeft getrakteerd op een
indrukwekkende performance, de mensen die onder de indruk waren van Bad Santa
daargelaten. Hij is dan ook hard op weg om zijn krediet als geloofwaardig acteur
te verliezen.
Krediet
dat je niet hebt kun je ook niet verliezen, dus regisseur Harold Ramis valt
weinig aan te rekenen. De man die onder meer verantwoordelijk was voor de
‘klassieker’ Groundhog Day heeft die tijd ver achter zich gelaten. Ook de
incidentele uitschieter Analyse This is door het overbodige vervolg Analyse
That, waar de man ook aan het roer stond, gerelativeerd. Ramis probeert in The
Ice Harvest een soort van commerciële en vooral grappige film noir neer te
zetten, maar als een goede film noir iets niet is, is het - u raadt het al -
commercieel en grappig. We hebben hier natuurlijk ook gewoon te maken met een
zwarte komedie, maar ook voor die betiteling ontbreekt het de film helaas aan
humor en, bovenal, originaliteit.
Waarvan
er wel meer dan genoeg is in deze productie, zijn sterren op de automatische
piloot en product placement.
Een lijk dat niet past in een Lincoln, maar wel in een Mercedes – omdat die nota
bene wel genoeg laadruimte heeft
- wordt breed uitgemeten en
roept meer dan een paar vraagtekens op. Laat wel duidelijk zijn: de film wordt
nergens zo slecht als, pak ‘m beet, Deuce Bigallow European Giggolo. Oliver
Platt weet bijvoorbeeld iedere scène te stelen waar hij in zit en ook de
comeback van (ja hoor, hij leeft nog!) Randy Quaid is een feit. Hij zet een
sterke performance neer.
Maar
ook die factoren kunnen The Ice Harvest niet redden, laat staan rechtvaardigen.
Zie het maar als het zoveelste blikje coca-cola dat men opdrinkt (ook lekker),
terwijl je net zo goed een
versgeperst sinaasappelsapje zou kunnen maken. Dit is een productie zonder ziel,
bijna lopende bandwerk te noemen. De standaard camera, de standaard montage en
de standaard kerstnummers die de revue passeren - uiteraard voorzien van een
nieuw jasje – bevestigen deze gedachtes alleen maar. Uiteindelijk wordt de film
een zoveelste waste of time, money and talent, iets waar Hollywood
het patent niet op wil, maar soms toch echt heeft. As
Hollywood Falls... so falls Hollywood Falls. Misschien
als je wacht tot die ene eenzame kerstavond dat je deze film op de televisie
tegenkomt, dat je er geen nare nasmaak aan overhoudt. Een prijs van een
bioscoopkaartje wordt hier echter nergens gerechtvaardigd. Laat de lente maar
snel komen.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
uitstekend
goed
boven middelmaat
middelmatig
slecht
afrader
