Diaphana Films

INDEX >> RECENSIES >> LA TOURNEUSE DE PAGES

LA TOURNEUSE DE PAGES
Spijkeren met cello’s

Annelies Mus | 13/08/2006

   

De Franse film is al een tijdje niet meer wat het geweest is. De tijd dat de Franse film samen met de Hollywood blockbusters in de zalen verscheen is voorbij. De tijd van de grote cineasten als Godard, Chabrol, Tati en Truffaut is er één die waarschijnlijk niet meer zal terugkomen. Maar er is toch beterschap op komst. Verschillende jonge Franse regisseurs proberen het oubollige imago van de Franse film nieuw leven in te blazen. Je kan hun films enkel bekijken in kleine zaaltjes van arthousecinema’s, maar ze maken films die duidelijk openstaan naar een groter publiek. En in een tijd waar de zoveelste Amerikaanse blockbuster er net zoals de vorige uitziet en dat het de scenaristen in Hollywood duidelijk aan fantasie ontbreekt, is een Franse film zoals La Tourneuse de Pages een verademing.

Het verhaal van La Tourneuse de Pages is simpel, maar krachtig. De tienjarige Mélanie, een slagersdochter, zit vol talent om piano te spelen. Wanneer ze een auditie doet om een beurs te bemachtigen, wordt ze onheus behandeld door de juryvoorzitster en beroepspianiste Ariane. Dit zorgt ervoor dat Mélanie slecht speelt en wordt afgewezen. Alles maakt zo’n grote indruk op het meisje dat ze besluit nooit meer piano te spelen. Jaren later blijkt Mélanie, nu een volwassen vrouw, dit voorval niet vergeten te zijn. Ze doet een stage in het kantoor van de man van de pianiste en raakt zo aan een baantje als oppas voor zijn zoontje. Mélanie trekt tijdelijk in bij het gezin en wint steeds meer het vertrouwen van Ariane, die psychisch heel onstabiel blijkt te zijn. Ze wordt zelfs haar partituurdraaister aan de piano en haar grote steun en toeverlaat. Maar het meisje blijkt heel andere plannen te hebben met het gezin. Ze loopt door het huis met een raadselachtige glimlach en probeert de psychische zwakheden van het gezin uit te buiten. Ze ontpopt zich tot een koele, berekende wraakengel die blijkbaar niet zal rusten voordat ze haar vendetta heeft gehad.

Eerst kan je je nog stellen in de situatie van het meisje dat zo onbeschoft werd behandeld door de pianodiva. Maar gaandeweg de film krijg je medelijden met de getergde pianiste, die volledig afhankelijk wordt van haar wraakzuchtige assistente. En telkens wanneer je denkt dat Mélanie zich zal bekeren, duwt ze Ariane nog meer naar de afgrond toe.

Regisseur Denis Dercourt speelt duidelijk met het identificatieproces van de toeschouwer. Eerst heb je als kijker een hekel aan de pianiste, maar geleidelijk groeit het besef dat Mélanie echt wel gevaarlijk kan zijn. La Tourneuse de Pages is een film die wel enige inspanning vraagt van de kijker. Het verhaal komt redelijk traag op gang, er wordt weinig gepraat en er is weinig actie. Maar toch is het verhaal spannend genoeg om de aandacht vast te houden en tot het eind boeiend te blijven. Maar daar zitten de twee hoofdactrices ook voor een groot deel tussen. Vooral de vertolking van Mélanie door de jonge Belgische (!) actrice Déborah François springt in het oog. Ze vertolkte al het schreeuwerige jonge moedertje in L’Enfant van de gebroeders Dardenne, maar de rol van de koele wraakneemster gaat haar beter af. Ze straalt een soort liefelijkheid uit die heel gevaarlijk en onvoorspelbaar kan zijn.

Daar is het incident met de steunpiek van de cello een prachtig voorbeeld van. Dit is misschien ook de meest memorabele scène van de hele film. Mélanie wordt lastiggevallen door een handtastelijke collega en juist wanneer je denkt dat ze te bang of te geschrokken is om te reageren, steekt ze de steunpiek van een cello door zijn voet. Zonder een krimp te geven. En dan besef je dat Mélanie ze niet allemaal meer op een rijtje heeft.

De regisseur is duidelijk beïnvloed door het werk van grootmeesters zoals Claude Chabrol en de meester van de suspense zelf, Alfred Hitchcock. Het feit dat Dercourt een slagersdochter doet wraak nemen op een gezin uit de rijke burgerij is geïnspireerd door het werk van Chabrol. Maar de verwijzingen naar Hitchcock zijn veel duidelijker aanwezig in de film, en ook bewust door Dercourt erin geplaatst. Het spel met de ruimtes weerspiegelt duidelijk de psychologische toestand van de personages. Alles is gesloten en drukkend. Zelfs een doodgewone gang naar het zwembad van het huis wordt angstaanjagend. Hoewel Dercourt met La Tourneuse de Pages hulde brengt aan zijn voorbeelden, drukt hij als regisseur minder zijn eigen stempel op de film. Enkel in de soundtrack heeft Dercourt, die in een vorig leven een professionele muzikant was, de film naar zich kunnen toetrekken. Voor de andere elementen  haalt hij iets te veel de mosterd bij zijn voorbeelden.

La Tourneuse ds Pages is een film die iets meer inspanning vraagt van de toeschouwer dan een doorsnee thriller, maar dat maakt de film ook aantrekkelijk. Het verhaal is origineel, ook al wordt het zeer rechtlijnig verteld en komt het traag op gang. Maar de vertolking van Déborah François maakt heel veel goed. Dercourt doet er goed aan om de volgende keer meer zijn eigen weg te volgen en niet te veel naar zijn idolen te kijken. Maar La Tourneuse de Pages geeft ons toch één grote zekerheid: de Franse film is nog steeds springlevend!