Spijkeren met cello’s
De Franse film is al een tijdje
niet meer wat het geweest is. De tijd dat de Franse film samen met de Hollywood
blockbusters in de zalen verscheen is voorbij. De tijd van de grote cineasten
als Godard, Chabrol, Tati en Truffaut is er één die waarschijnlijk niet meer zal
terugkomen. Maar er is toch beterschap op komst. Verschillende jonge Franse
regisseurs proberen het oubollige imago van de Franse film nieuw leven in te
blazen. Je kan hun films enkel bekijken in kleine zaaltjes van arthousecinema’s,
maar ze maken films die duidelijk openstaan naar een groter publiek. En in een
tijd waar de zoveelste Amerikaanse blockbuster er net zoals de vorige uitziet en
dat het de scenaristen in Hollywood duidelijk aan fantasie ontbreekt, is een
Franse film zoals La Tourneuse de Pages een verademing.
Het verhaal van
La Tourneuse
de Pages is simpel, maar krachtig. De tienjarige Mélanie, een slagersdochter,
zit vol talent om piano te spelen. Wanneer ze een auditie doet om een beurs te
bemachtigen, wordt ze onheus behandeld door de juryvoorzitster en
beroepspianiste Ariane. Dit zorgt ervoor dat Mélanie slecht speelt en wordt
afgewezen. Alles maakt zo’n grote indruk op het meisje dat ze besluit nooit meer
piano te spelen. Jaren later blijkt Mélanie, nu een volwassen vrouw, dit voorval
niet vergeten te zijn. Ze doet een stage in het kantoor van de man van de
pianiste en raakt zo aan een baantje als oppas voor zijn zoontje. Mélanie trekt
tijdelijk in bij het gezin en wint steeds meer het vertrouwen van Ariane, die
psychisch heel onstabiel blijkt te zijn. Ze wordt zelfs haar partituurdraaister
aan de piano en haar grote steun en toeverlaat. Maar het meisje blijkt heel
andere plannen te hebben met het gezin. Ze loopt door het huis met een
raadselachtige glimlach en probeert de psychische zwakheden van het gezin uit te
buiten. Ze ontpopt zich tot een koele, berekende wraakengel die blijkbaar niet
zal rusten voordat ze haar vendetta heeft gehad.
Eerst kan je je
nog stellen in de situatie van het meisje dat zo onbeschoft werd behandeld door
de pianodiva. Maar gaandeweg de film krijg je medelijden met de getergde
pianiste, die volledig afhankelijk wordt van haar wraakzuchtige assistente. En
telkens wanneer je denkt dat Mélanie zich zal bekeren, duwt ze Ariane nog meer
naar de afgrond toe.
Regisseur Denis
Dercourt speelt duidelijk met het identificatieproces van de toeschouwer. Eerst
heb je als kijker een hekel aan de pianiste, maar geleidelijk groeit het besef
dat Mélanie echt wel gevaarlijk kan zijn. La Tourneuse de Pages is een film die
wel enige inspanning vraagt van de kijker. Het verhaal komt redelijk traag op
gang, er wordt weinig gepraat en er is weinig actie. Maar toch is het verhaal
spannend genoeg om de aandacht vast te houden en tot het eind boeiend te
blijven. Maar daar zitten de twee hoofdactrices ook voor een groot deel tussen.
Vooral de vertolking van Mélanie door de jonge Belgische (!) actrice Déborah
François springt in het oog. Ze vertolkte al het schreeuwerige jonge moedertje
in L’Enfant van de gebroeders Dardenne, maar de rol van de koele wraakneemster
gaat haar beter af. Ze straalt een soort liefelijkheid uit die heel gevaarlijk
en onvoorspelbaar kan zijn.
Daar is het
incident met de steunpiek van de cello een prachtig voorbeeld van. Dit is
misschien ook de meest memorabele scène van de hele film. Mélanie wordt
lastiggevallen door een handtastelijke collega en juist wanneer je denkt dat ze
te bang of te geschrokken is om te reageren, steekt ze de steunpiek van een
cello door zijn voet. Zonder een krimp te geven. En dan besef je dat Mélanie ze
niet allemaal meer op een rijtje heeft.
De regisseur is
duidelijk beïnvloed door het werk van grootmeesters zoals Claude Chabrol en de
meester van de suspense zelf, Alfred Hitchcock. Het feit dat Dercourt een
slagersdochter doet wraak nemen op een gezin uit de rijke burgerij is
geïnspireerd door het werk van Chabrol. Maar de verwijzingen naar Hitchcock zijn
veel duidelijker aanwezig in de film, en ook bewust door Dercourt erin
geplaatst. Het spel met de ruimtes weerspiegelt duidelijk de psychologische
toestand van de personages. Alles is gesloten en drukkend. Zelfs een doodgewone
gang naar het zwembad van het huis wordt angstaanjagend. Hoewel Dercourt met
La Tourneuse
de Pages hulde brengt aan zijn voorbeelden, drukt hij als regisseur minder zijn
eigen stempel op de film. Enkel in de soundtrack heeft Dercourt, die in een
vorig leven een professionele muzikant was, de film naar zich kunnen toetrekken.
Voor de andere elementen haalt hij
iets te veel de mosterd bij zijn voorbeelden.
La
Tourneuse ds Pages is een film die iets
meer inspanning vraagt van de toeschouwer dan een doorsnee thriller, maar dat
maakt de film ook aantrekkelijk. Het verhaal is origineel, ook al wordt het zeer
rechtlijnig verteld en komt het traag op gang. Maar de vertolking van Déborah
François maakt heel veel goed. Dercourt doet er goed aan om de volgende keer
meer zijn eigen weg te volgen en niet te veel naar zijn idolen te kijken. Maar
La Tourneuse
de Pages geeft ons toch één grote zekerheid: de Franse film is nog steeds
springlevend!
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
| 
uitmuntend
uitstekend
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
