Wie is de mol?
Op 30 maart 1981 werd de toenmalige Amerikaanse president Ronald Reagan in Washington het slachtoffer van een schietpartij, samen met zijn Secret Service Agent Timothy McCarthy die één van de kogels die voor de president bestemd waren, kon opvangen. Ruim een halve eeuw later is dit gegeven het startpunt in The Sentinel, hoewel de prent zeker en vast geen historische documentaire is, maar eerder een politieke actie-thriller. Tenminste, dat is toch wat de makers ons willen beloven.Dat de film een loopje neemt met de geschiedenisboekjes wordt al in de eerste minuten duidelijk, als die Timothy McCarty plots Pete Garrison blijkt te heten (rol van Michael Douglas). Hij is al jaren lid van de Amerikaanse Geheime Dienst, die verantwoordelijk is voor de veiligheid van de Amerikaanse president en diens echtgenote (Kim Basinger). Via een collega komt hij een complot op het spoor om de president te vermoorden en waarbij er allicht iemand van de geheime dienst zelf bij betrokken is – een situatie waarmee men binnen het ruim honderdveertigjarig bestaan van de dienst nog nooit mee geconfronteerd is geweest. Het onderzoek komt in handen van David Breckinridge (Kiefer Sutherland), die in een vorig leven nog beste maatjes met Garrison was, maar door een liefdesaffaire uit zijn vriendenkring is gevallen. We geven allicht geen spoiler prijs door te vertellen dat in eerste instantie Garrison zelf de hoofdverdachte wordt in de hele zaak en het dus voor hem zaak is om de echte dader op te sporen en daarmee zichzelf vrij te pleiten. En dit uiteraard dan nog het liefst zonder dat het leven van de Amerikaanse president daarbij in gevaar komt. De eerste twintig minuten van The Sentinel zijn nog meer dan behoorlijk en geven een mooi beeld over Het Leven Zoals Het Is: de Amerikaanse Geheime Dienst. Regisseur Clark Johnson neemt in een cameo de rol voor zijn rekening van de agent die de zaak aan het rollen brengt maar dit met zijn leven moet bekopen. Eens hij van het scherm verdwenen is, verliest hij echter als regisseur de pedalen om ze nooit meer terug te vinden. De idee van de mol is goed, maar wordt niet goed uitgewerkt en laat de kijker op het eind bij de ontmaskering van de dader zwaar ontgoocheld achter. Bovendien hebben we hier bij Moviegids nooit echt een hoge dunk gehad van verhaallijnen - we zijn nog steeds niet over de eerste Mission: Impossible heen – waarbij één van de good guys uiteindelijk de slechterik van dienst bleek te zijn. De plot en de aanwezigheid van Kiefer Sutherland inspireerde half Amerika al om The Sentinel te gaan vergelijken met Sutherlands succesvolle televisiereeks 24 en allicht zal het hier in Europa niet anders zijn. Zijn vertolking van David Breckinridge is niet meer dan een zwakke kopie van Jack Bauer uit 24 – met dit verschil dat het deze keer niet aan hem is om de president te beschermen. Ook Michael Douglas kan de meubelen niet redden: hij speelt vooral zichzelf en dan weet de aandachtige filmkijker reeds hoe laat het is: vlees-noch-vis, waarbij de nu reeds 62–jarige acteur teveel op automatische piloot speelt. Zijn karaktertypering heeft de dikte van een gemiddeld A4’tje en verschilt als dusdanig in niets van vorige, matige, acteerprestaties in onder andere A Perfect Murder, The Game en Disclosure. Bijkomend probleem is dat je als kijker vrijwel onmiddellijk overtuigd raakt van de onschuld van Douglas’ personage, wat het kringetje mogelijke verdachten nog kleiner maakt. En, zoals gezegd, de ontgoocheling achteraf, wanneer de echte dader wordt ontmaskerd, nog groter. Het been there, done that-gevoel is overigens continu aanwezig gedurende deze honderden acht minuten durende zit: we hebben het inderdaad allemaal al vaker maar vooral beter gezien. De producenten hebben hun huiswerk trouwens wel bijzonder grondig gemaakt, want naast In The Line Of Fire en The Fugitive doet The Sentinel bij vlagen ook nog denken aan No Way Out uit 1987, een (helaas) veel betere thriller, die bij de oudere generatie lezers hopelijk nog een belletje doet rinkelen. Bovendien haalt scenarist George Nolfi – die zich baseert op de gelijknamige novelle van Gerald Petievich, maar ons zegt het allemaal niet zoveel – wél heel erg veel clichés naar boven: de oude rot in het vak, zijn protégé die door een persoonlijke kwestie niet meer goed kan opschieten met zijn ex-makker en de rookie (Eva Longoria, bekend uit Desperate Housewives) die omwille van een wel heel bizarre reden (“fresh eyes may be just what we need” horen we Sutherlands karakter op een bepaald ogenblik debiteren) aan een zaak van wereldbelang mag meewerken. Kim Basinger tenslotte, is ook al een tijdje op de terugweg en haar prestatie in The Sentinel laat niet direct het beste hopen voor haar verdere carrière. Haar rol als First Lady is zogezegd van belang in een subplot, wanneer zij een affaire blijkt te hebben, maar biedt verder geen toegevoegde waarde. Halverwege de film, als Douglas op de vlucht is en halsoverkop een taxi neemt, antwoordt hij op de vraag van de taxi-chauffeur wat zijn bestemming zal wezen: “Just get me outta here”. Hetzelfde gevoel heb je als kijker helaas ook teveel tijdens The Sentinel. De grijze middenmoot dus en slechts amper aan te bevelen voor een avondje verstand op nul en blik op oneindig.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit artikel
-
zelf reageren kan alleen als u aangemeld bent
|
uitmuntend
uitstekend
goed
boven middelmaat
onder middelmaat
slecht
afrader
