James Bond Junior
Anthony Horowitz, de schrijver van de onder de Britse jeugd mateloos populaire verhalen over tienerspion Alex Rider, ging alleen akkoord met de verfilming van zijn eerste roman Stormbreaker mits hij zelf het scenario mocht schrijven. Toen hij de piepjonge acteur Alex Pettyfer (15) zag schitteren in een TV-bewerking van de klassieker, Tom Brown’s Schooldays (2005) over de roemruchte Britse kostschool Rugby, zag hij onmiddellijk zijn volmaakte Alex Rider. Horowitz was ooit zelf een student op die kostschool, maar of Pettyfer blij moest zijn met deze uitverkiezing is de vraag want de voorbereiding was een uitputtingsslag voor zo’n jonge acteur: hij moest zich in diepzeeduiken, oosterse vechtsporten, bergbeklimmen en ander extreem tijdverdrijf bekwamen.De veertienjarige Alex Rider (Alex Pettyfer) wordt de jongste spion ooit bij de Britse MI6. Als zijn oom en voogd Ian Rider (Ewan McGregor) een gewelddadige dood sterft wordt de onwillige Alex ingelijfd. Hij moet het Verenigde Koninkrijk redden van de megalomane maniak Darrius Sayle (Mickey Rourke) die miljoenen mensen wil doden door een echt virus in een revolutionair nieuwe computer, Stormbreaker geheten, te stoppen. Hoe clichés te vermijden in een soortgelijke spionagethriller c.q. Bond-kloon? Niet vermijden dus, maar in een heerlijk, komisch, creatief nieuw jasje steken, en verder een uitstekend acteursensemble in huis halen dat het jasje prima past. Precies zoals in deze geslaagde verfilming van regisseur Geoffrey Sax (White Noise (2005), Tipping the Velvet (2002)). Stormbreaker zit bomvol met spionageclichés, of moet dat Bondvol zijn gezien de vele verwijzingen naar de James Bond Films. Maar ook over ander jatwerk is creatief nagedacht: neem een korte actiescène uit de finale, als Alex een bewaker (Ian U’Chong) uitschakelt met een wel zeer gemene ingreep. Deze ingreep is rechtstreeks uit de klassieker Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) geplagieerd en onmiddellijk herkenbaar; maar iets later wordt dezelfde ingreep overgedaan waardoor het door de snelle herhaling zeer geestig wordt. Actiefilms lijken steeds meer op passieve computergames met weliswaar wervelende en adembenemende stunts, maar vaak inhoudloze, saaie plots. Stormbreaker is dat zeker niet en ontstijgt de middelmaat mede door het geweldige acteursensemble. Tegenwoordig iedereen’s favoriete acteur, Bill Nighy, speelt een glansrol als het nerveuze MI6-hoofd, Blunt, en met de uitstekende Sophie Okonedo als Mrs. Jones, zijn strenge assistente, vormt hij een bijzonder komisch duo. De eredivisie van de Britse acteursgilde staat Nighy bij: Robbie Coltrane als de Britse premier die nietsvermoedend de knop in moet drukken om armageddon in te luiden en Ewan McGregor als Alex’s oom. Ook overgewaaid uit de Bond-films: een gadgetgoeroe a la Major Boothroyd a.k.a. Q, in de persoon van Stephen Fry als Smithers, eigenaar van een speelgoedzaak. Hij moet Alex Rider van gadgets voorzien die hem later op het nippertje uit benarde situaties zullen redden. Andy Serkis excelleert als Mr. Grin, butler en ex-circusact: vroeger ving hij messen met zijn tanden totdat hij een keer moest gapen op het beslissende moment met een van oor tot oor magnifiek litteken als gevolg, bovendien komt hij tegenwoordig moeilijk uit zijn woorden. Het wil alleen niet echt vlotten met de uitgerekte comeback van de Amerikaanse acteur Mickey Rourke (Diner (1982), Barfly (1987)). Hier is het voor de zoveelste keer nét niet want zijn gewetenloze griezel, Darrius Sayle, overtuigt matig. Misschien is zijn motivering om miljoenen kinderen de dood in te jagen wat magertjes (hij werd gepest als kind). Maar de rake dialogen zijn vermakelijk: als Alex een gigantisch aquarium thuis bij Sayle ziet, wijst Sayle op een angstaanjagend Portugees oorlogsschip, een zwaargiftige reuzenkwal met ontelbare tentakels, en zegt dat hij zelf op deze enge predator lijkt. Alex dient hem van repliek: “99% water, geen hersens en geen ballen, bedoelt u.” En geven we iets weg als we verklappen dat het Mickey Rourke niet helemaal lukt miljoenen Britse kids de dood in te jagen om daarna fris en vrolijk de zonsondergang tegemoet te lopen? Natuurlijk niet, maar deze zeer bevredigende genrefilm ademt de authentieke sfeer van Dr. No en de betere Bond-films. De veelbelovende Alex Pettyfer is een geloofwaardige James Bond Junior. Sean Connery, de enige echte Bond, kan terecht trots op hem zijn.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit artikel
-
zelf reageren kan alleen als u aangemeld bent
|
uitmuntend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
