Cinemien

INDEX >> RECENSIES >> ANCHE LIBERO VA BENE

ANCHE LIBERO VA BENE
Portret van een man en een mannetje

Matthias Van Wichelen | 04/11/2006

   

Renato (Kim Rossi Stuart) voedt zijn dochter Viola (Marta Nobili) en zoon Tommi (Alessandro Morace) alleen op nadat zijn vrouw het thuis is afgetrapt. Het gezinnetje heeft het best fijn samen. De vader is een coole gast en de kinderen doen – meestal – zonder morren hun deel van het huishoudelijk werk. Toch zitten er scheurtjes in het familiegeluk. Renato heeft zichzelf net gelanceerd als freelance cameraman wat zorgt voor financiële stress. Tommi vindt lucht door bovenop het dak van hun flatgebouw te kruipen en binnen te loeren in de ramen van de buren. Viola zit in haar prille maar hevige pubertijd. Hun zo moeizaam geconstrueerde evenwichtige bestaan wankelt wanneer Renato’s ex-vrouw Stefania (Barbora Bobulova) opeens voor de deur staat. Jankend en snotterend smeekt ze om een tweede kans.

Tijdens het daarop volgende familieberaad kantelt de film. Renato en Tommi twijfelen. Ze hebben zich nog maar net hersteld van haar vorige vertrek. Ze anticiperen op de pijn die ongetwijfeld volgt wanneer ze nog een keer vertrekt. Het nachtelijke gesprek rond de keukentafel gunt een blik in het gezinsverleden en geeft een hint over hun toekomst. De sleutelscène legt de onderlinge relaties bloot. Renato vertelt zijn kinderen meer dan volwassenen gewoonlijk doen. Hij praat met hen alsof hij met zijn vrienden in de kroeg zit. Hij beweegt zich op de grens tussen vaderschap en vriendschap. De vader en zijn kinderen zijn partners. Hij is hun vader en vriend.

Anche Libero va Bene speelt zich grotendeels af binnen de muren van het appartement. Kim Rossi Stuart heeft alle ballast overboord gegooid waardoor hij zich volop kan concentreren op zijn personages en zijn diepgaande studie van een delicate vaderzoonrelatie. De muren van de flat komen af op de personages, hun problemen blijven hangen en hopen zich op als een gevaarlijke gasbel.

Naarmate de film vordert, tekenen de karakters zich steeds fijner af. Het gaat met kleine stapjes. Details duiden de verandering aan: een blik en een niet-uitgesproken woord. Renato, Tommi en Viola kampen niet met de ingewikkeldste problemen. Het zijn de beslommeringen van een vader met opgroeiende kinderen en van een man die verbitterd is omdat zijn ex verlekkerd is op rijkere venten. De genuanceerde benadering geeft de kleine gebeurtenissen een tijdloos karakter. Anche Libero Va Bene gaat over van de ene subtiele grijswaarde in de andere.

De zeer natuurlijke, organische film is een opvallend zuiver debuut van Rossi Stuart die ook als acteur subtiel de verschillende facetten van zijn rijke personage laat zien. Hoe goed Rossi Stuart ook is, hij wordt overtroffen door de debuterende Alessandro Morace. Hij speelt Tommi niet als een jongetje maar als een kleine man. Klein en onzeker als hij zijn eerste pasjes zet op het liefdespad. Een mannetje wanneer hij op het dak kruipt of zich verzet tegen de plannen die zijn vader met hem heeft. Twee geweldige vertolkingen in een sterk psychologisch drama.

In al zijn bescheidenheid is Anche Libero va Bene een grootse film door de uitmuntende psychologische karakterschetsen. Anche Libero va Bene kruipt diep in de ziel van Renato en Tommi. Mannen, sterke karakters die niet alles goed doen. Echte mensen.