If you want to be understood… Listen
Babel is het slotstuk van een drieluik om nooit meer te vergeten. Het begon met Amores Perros, dat in 2000 Gael Garcia Bernal lanceerde en werd gevolgd door het letterlijk en figuurlijk naar het hart grijpende 21 Grams. Alejandro González Iñárritu, in Cannes terecht tot beste regisseur gekroond, sluit meesterlijk af. Op de titel ‘Film van het jaar’ valt nauwelijks iets af te dingen, mede door het overboord gooien van de sterallures van Brad Pitt. Die slaagt erin samen met de rest van de cast op een onopvallende manier magistraal te acteren. Babel is hartverscheurend, meeslepend en verzeilt ondanks enkele voorspelbare plotwendingen toch niet in cliché’s.De film vangt aan in het broeierige Marokko, waar een jager zijn twee wapens weet te verkopen aan een arme geitenboer. Diens kinderen krijgen de wapens mee om de kudde te behoeden voor enkele jakhalzen. Bij de eerste pogingen om een toeristenbus te raken, gaat het echter mis. Er wordt een slapende Amerikaanse toeriste geraakt, op doorreis met haar man om de draad van hun geteisterde huwelijk weer op te nemen na de dood van hun pasgeboren kindje. Het Amerikaanse koppel, Susan en Richard, wordt vertolkt door Cate Blanchet en Brad Pitt. Eén schotje dat een raderwerk in actie zet over heel de wereld. Na het drama dat zich afspeelt in Noord-Afrika wordt de steven gericht naar de Amerikaanse grens met Mexico. Een meelijwekkende huisvrouw vlucht uit angst om haar zoons huwelijk te missen naar het land van de Mariachi’s en vindt er niets beters op om de twee kinderen waarvoor ze zorgt mee te nemen. Maar het wapen waarmee al de miserie is begonnen, kent haar oorsprong bij een Japanse weduwnaar. Zo krijgen we het reilen en zeilen te zien van diens dochter, een dolend Aziatisch meisje. Door doofstomheid brengt ze doorheen de film steeds sterker het hoofdthema aan bod; de armtierige communicatie over heel de wereld en het gebrek aan vertrouwen in en kennis van de medemens. Iñárritu kreeg in Cannes de Palm voor beste regisseur en dat is niet toevallig. Zijn specialiteit is door samenloop van beeld en klank zonder diepgaande dialoog de meest intense emoties van de mens bloot te leggen. Herinner u de zwerver in Amores Perros of een hoestende Sean Penn in 21 Grams die de wanhoop nabij is en kijk in Babel naar het vertwijfelde, getergde en eenzaam achterblijvende jongetje op een kale Marokkaanse heuvel. De samenwerking met zijn vaste cameraman van dienst Rodrigo Prieto levert opnieuw de prachtigste plaatjes op. De film ontleent haar titel uit een Bijbels verhaal dat vertelt over een periode waarin iedereen op aarde nog dezelfde taal sprak. Toen een toren werd gebouwd om de hemel te kunnen bereiken, stak God echter stokken in de wielen en liet de mensen voortaan in verschillende talen communiceren. Door hun onvermogen om met elkaar te kunnen praten liep het Bijbelse torenproject in het honderd. De titel verwijst zo naar de hedendaagse impotentie tot communiceren. Globalisering heeft culturen al dan niet bewust uit elkaar getrokken en de wereldburger beschikt niet langer over het geduld om naar de ander te luisteren. Het leidt voor elk personage in de prent tot de meest dramatische taferelen en brengt bovendien een soort butterfly effect op gang over heel de wereld. Bovendien blijkt het naïef te zijn om te denken dat dit onvermogen alleen aan de taalverschillen ligt. Door een door het westen compleet scheefgetrokken angsthazenwereldbeeld worden situaties, niet alleen in de film, met noodlottige gevolgen verkeerd geïnterpreteerd. Om kleur te geven aan de op alle vlak uiteenlopende personages werd een beroep gedaan op de top uit Hollywood en enkele onbekende en als het waren uit sloppenwijken geplukte acteurs. Maar door de gelijklopende thema’s en miserie valt er nauwelijks een onderscheid tussen hen te maken. Brad Pitt en Cate Blanchet zijn net als de anderen slechts een tandwiel in een mondiaal raderwerk en staan net als Gael García Bernal onopgemerkt te acteren. De suburbane acteurs uit Marokko, Mexico en Japan gaan hieraan niet ten onder en vullen in tegendeel het geheel perfect aan. Iñárritu maakt op bepaalde momenten toch nog te fout die hij ook in Amores Perros naar het einde toe maakte. Het duurt wat langer dan nodig. Maar in plaats van vervelend en saai te worden, houdt hij zo de boog uiterst gespannen en neemt hij terecht zijn tijd alles te laten overkomen zoals het hoort. Dit levert een prachtprent op die zorgt voor de meest majestueuze plaatjes van weidse landschappen, benauwde metropolen en getergde personages. Babel is echter meer dan een allegaartje van visuele pracht. De spanning en de intensiteit liggen bij wijlen ondraaglijk hoog en worden prima versterkt door het heen en weer springen tussen de verschillende verhaallijnen. Bovendien slaagt Iñárritu erin de mondiale angst en vooroordelen, die na 9/11 overal zijn ingeburgerd, als rode draad doorheen de verschillende sequensen te leiden. Voeg daar nog een score bij, die naar de normen van de bejubelde regisseur wederom uitmuntend kan worden genoemd en Babel kan zonder omwegen als een pareltje worden bestempeld.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit artikel
-
zelf reageren kan alleen als u aangemeld bent
| 
uitmuntend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
