|
|
 |
The lady in red
Joel Silver en Robert Zemeckis zijn talentvolle, gerespecteerde filmmakers, maar met hun productiefirma Dark Castle wil het niet lukken. Sinds het beroerde House on Haunted Hill (dat dit jaar zelfs een sequel krijgt), rijgen ze de ene mislukking na de andere aan hun curriculum. Dat House of Wax met Paris Hilton in de hoofdrol hun beste prent tot nu toe is, is veelzeggend. The Reaping keert het tij niet.
Omdat de Farao het volk Israël niet toestond Egypte te verlaten, kreeg het land de toorn van God over zich. Tenminste, zo staat te lezen in het Oude Testament. God liet water veranderen in bloed, zorgde voor plagen van kikkers, luizen, sprinkhanen, liet het hagelen, vernielde de veestapel, hulde het land in duisternis en doodde vervolgens alle eerstgeborenen van het land. De Farao zwichtte uiteindelijk en liet het volk gaan. Bizar tafereel, voer voor diepgaande interpretaties, maar ook de ideale voedingsbodem voor een horrorfilm. Een genadeloze God blijkt de ideale scenarist voor een horrorfilm. Helaas zijn de scenaristen niet zo getalenteerd. The Reaping is een vluchtig samenraapsel van religieus geïnspireerde films genre The Omen.
Het hoofdpersonage waarmee we kennis maken doet sterk denken aan Dana Scully uit The X-Files. Katherine Winter (tweevoudig oscarwinnares Hilary Swank) doceert aan de universiteit van Louisiana en doorkruist Amerika. Het is haar bedoeling om zoveel mogelijk zogezegde mirakels op basis van wetenschappelijke bevindingen te ontkrachten. Katherine is een kei in haar vak: aan het begin van de film heeft ze 48 onverklaarbare gebeurtenissen opgelost. Fox Mulder, eat this!
Een gebeurtenis in het moerassige, afgelegen plaatsje Haven blijkt een kolfje naar haar hand. Een rivier is er om onverklaarbare redenen rood gekleurd na de dood van een jongentje. De bevolking van Haven is diepgelovig (op de radio schallen onvermoeid bijbelfanatici) en als de kikkers uit de hemel vallen, zijn ze ervan overtuigd dat Haven ten prooi zal vallen aan de tien plagen uit de Bijbel. Waarom? Dat weten ze zelf ook niet zo goed, maar het twaalfjarig meisje Loren (AnnaSophia Robb, ook nog te zien in het heerlijke Bridge to Terabithia) is de zondebok van dienst.
Regisseur Stephen Hopkins is een wisselvallige kerel: hij maakte amusante (A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child), ronduit slechte (The Ghost and the Darkness) en superieure (The Life and Death of Peter Sellers) films en kende de afgelopen jaren ook succes als regisseur van de hitserie 24. In The Reaping bedient hij zich helaas van alle mogelijke clichés die je in een horrorfilm kan stoppen. Eén voorbeeld: tijdens een nachtelijk onweer valt het licht uit. Hopkins laat zijn hoofdpersonage vervolgens uit bed opstaan, schrikken van een bliksemschicht, een openvliegend raam en een platendraaier die plotseling begint te spelen. Waarom? Enkel om de schrikeffecten, want de scène leidt verder nergens toe.
Verhaaltechnisch is het al snel duidelijk dat de rationele Katherine het moet afleggen tegen het onverklaarbare. De plagen gaan immers verder en monden uit in een haast apocalyptische sprinkhanenplaag. Dat is het moment waarop Hopkins definitief uit de bocht slingert en alle beheersing verliest. De hele stad vliegt in brand. Is God boos? En waarom begint het meisje in de rode jurk spontaan te menstrueren? Geen paniek: het antwoord komt met de gebruikelijke twist en wordt op het einde mooi uitgelegd. Dan rijdt Katherine met de auto weg. Alles lijkt oké. Tot de tweede, ultieme twist die de deur naar een sequel opent.
Het is een raadsel waarom een actrice als Hilary Swank voor een ondermaatse horrorfilm tekent. De scenaristen proberen haar karakter een beetje diepgang te geven door via flashbacks te verklaren waarom Katherine zo ongelovig is. Blijkt dat ze een traumatische ervaring heeft meegemaakt als ontwikkelingshelpster in Soedan. Helaas is die gebeurtenis niet echt relevant voor de rest van het verhaal.
Warner Bros. voelde nog voor de film in release ging al nattigheid. In Amerika bleef The Reaping een dik half jaar langer op de planken liggen dan de bedoeling was. De film die eigenlijk al in 2005 werd ingeblikt, bracht uiteindelijk toch nog 23 miljoen dollar op. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. De tien plagen van Egypte lijken ons echt miserie troef, maar The Reaping is wat dat betreft minstens zo erg.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
|
uitmuntend
uitstekend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
afrader
