Wisselvallig als het weer
Was Cassandra’s Dream een regiedebuut, dan zou de film wereldwijd positieve reacties krijgen. De derde Engelse film van Woody Allen bevat alle typische kenmerken van een onhandig debuut van een talentrijke kerel. In zekere zin is Cassandra’s Dream ook een soort debuut want Woody Allen heeft zichzelf nog eens heruitgevonden. Hij verliet de blinkende en naar oud geld stinkende Londense upper class en sloeg zijn tenten op in de morsige arbeiderswijken aan de rand van de metropool. Hij liet ook Scarlett Johansson achter. Jammer want de Amerikaanse femme fatale zou hem in dit verhaal beter van pas zijn gekomen dan in zijn tegenvallende komedietje Scoop. Centraal staat de familie Blaine. Zoon Terry (Colin Farrell) is een gokverslaafde, drinkende en pillen slikkende automechanicus. Broer Ian (Ewan McGregor) verkoopt gebakken lucht. Hij spaart centen om ooit te kunnen investeren in luxehotels in warme buitenlanden. In afwachting van zijn glorieuze bestaan als zakenman en investeerder, werkt hij in het restaurant van zijn vader. Om indruk te maken op de vrouwen, leent hij de oldtimers die bij zijn broer in de garage binnengebracht worden voor nazicht. Terry en Ian hebben geld nodig. Ze zoeken meer poen dan ze zelf ooit op een legale manier bij elkaar kunnen schrapen. Ian is halsoverkop verliefd geworden op een theateractrice. Het poppetje is behoorlijk duur in onderhoud en Ian heeft haar beloofd dat ze samen naar Los Angeles verhuizen om haar doorbraak in Hollywood te forceren. Terry heeft een gigantische schuldenberg bij elkaar gepokerd. Gelukkig is er oom Howard (Tom Wilkinson), een plastische chirurgietycoon met klinieken in alle delen van de wereld. Cassandra’s Dream begint als een vrolijk niemendalletje over twee broers die zichzelf in nesten werken. De ene omdat hij gelooft dat hij een systeem gevonden heeft dat hem altijd doet winnen bij het gokken, de andere omdat hij zijn eigen leugens gelooft en zichzelf in het diepst van zijn gedachten als zakenman beschouwt. Ian heeft geen rotte cent meer dan Terry, maar hij loopt iedere dag netjes in pak. Wat een komedie over twee schelmen lijkt te worden – stijl Small Time Crooks - verandert in een psychologische thriller wanneer de broers gedwongen worden ernstige keuzes te maken. Hoe ver willen ze gaan om finaal komaf te maken met hun financiële besognes? De overgang van komedie naar misdaadverhaal loopt niet al te soepel. De introductie van oom Howard zet de situatie op scherp, maar Woody Allen blijft lang lacherig doen. Hij focust op het gebrek aan zware-misdaad-ervaring van zijn personages, laat hen twijfelen, hun standpunt herzien, er nog twee keer op terugkomen en het allemaal nog eens in beschouwing nemen. Allen treuzelt zo lang dat al drievierden van de film voorbij is, wanneer het echt spannend wordt. En ook dan maakt hij geen echte keuze. Cassandra’s Dream twijfelt in het laatste stuk tussen een onvervalste nagelbijter en een moreel drama over de aard van de mens. Geen van beide opties is degelijk uitgewerkt en de film valt tussen wal en schip. De keuze voor Colin Farrell en Ewan McGregor pakt niet onverdeeld positief uit. Farrell trekt aardig zijn plan, maar zijn talenten liggen duidelijk niet bij dit soort cinema waarin vooral gepraat en intellectueel gemanoeuvreerd wordt. De Ier heeft de brute fysieke uitstraling om de held te spelen in door actie gedreven films. Hij kan er zelf niet aan doen dat hij er niet al te snugger uit ziet. Zijn dommige blik past in het begin ook als gegoten bij zijn loser personage, maar wanneer Terry geplaagd wordt door nachtmerries en er helemaal onderdoor dreigt te gaan, blijkt hoe beperkt Farrels dramatisch acteerpalet is. Ewan McGregor slaagt er wonderwel in de would-be zakenman, de berekende misdadiger en de dwaze verliefde in één personage te incarneren. Zijn personage is een soort best of van eerdere topvertolkingen in Brassed Off, Big Fish, Young Adam en A Life Less Ordinary. De afwezigheid van een stevig vrouwelijk personage breekt Cassandra’s Dream zuur op. Sally Hawkins is zeker een mooie vrouw, maar absoluut niet het type waar je een moord voor begaat. Haar personage is bovendien zwakjes uitgewerkt en mist uitstraling. Zo heeft Woody Allen een film gemaakt als het Britse weer: zeer wisselvallig. Het is geen komedie, noch een psychologische thriller noch een drama. Als een debutant twijfelt hij tussen de genres. Hij gaat niet door op de thema’s die hij aanraakt en behandelt zijn nevenpersonages stiefmoederlijk. Ze lopen er te veel bij om het decor te vullen. Natuurlijk bevat Cassandra’s Dream briljante flitsen en spitante dialogen, maar er zitten in verhoudingen te veel scènes waarin de Newyorker de mist in gaat. Visueel heeft de film weinig verdiensten en het is opmerkelijk dat de zwiepende microfoon niet één keer, niet twee keer, maar tientallen keren in beeld komt. De kerel heeft talent, zou je zo zeggen, maar hij heeft de begeleiding van een ervaren rot. Woody Allen trekt nu naar Barcelona. Hij heeft in Londen één heel goede en verrassende (Match Point), een tegenvallende (Scoop) en een wankele film (Cassandra’s Dream) gemaakt. Een op drie is geen geweldig resultaat voor een filmmaker van zijn allure. Het heeft er alle schijn van zijn fans zich voortaan tevreden moeten stellen met een enkele uitschieter want Allen trekt de dalende lijn die al ingezet was in New York gewoon door. Het succes van Match Point was grotendeels te danken aan de spetterende seksuele chemie tussen Scarlett Johansson en Jonathan Rhys Meyers. In Scoop liep Allen zelf in de weg van Johansson en de weinig charismatische Hugh Jackman. Als scenarist lijkt hij zijn beste tijd gehad te hebben. Hij verrast niet meer. Het Huis van Vertrouwen dat hij was, brokkelt verder af. Als regisseur is hij nog wel in staat om grootse vertolkingen uit zijn acteurs te halen, zie ook nu Ewan McGregor. Door zijn dalende creativiteit en spitsvondigheid is hij meer en meer aangewezen op de overtuigingskracht talent van zijn cast. In Barcelona draaide hij met Scarlett Johansson, Penélope Cruz en Javier Bardem. Dat moet vonken geven. Die laatste zin is meer een uiting van hoop dan van zekerheid.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
uitstekend
goed
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
