De magie van het alledaagse
Talloze liedjes, films, gedichten, foto’s, toneelstukken, tekeningen, performances en zelfs thesissen hebben de eigenheid van Parijs proberen vast te leggen. Parijs is de stad van romantiek, kunst en rebellie in de jaren zestig. De Franse hoofdstad is even zeer het toevluchtsoord voor overspeligen als het toneel van de sociale onlusten in de banlieues. Walhalla voor shoppers met een goedgevulde portemonnee, de stad waar restaurants zijn uitgevonden.Parijs heeft dezelfde uitwerking op kunstenaars als New York. De metropool sluipt in hun werk, inspireert en tergt hen tegelijk, en vroeg of laat brengen ze ode aan de plek waar ze geboren werden, opgroeiden en faam maakten. Cédric Klapisch is zo’n creatieve ziel die vergroeid is met zijn stad. De Fransman heeft Parijs al eerder een voorname gegeven in zijn films. In zijn regiedebuut Riens du Tout neemt Fabrice Luchini de leiding over van een Parijs grootwarenhuis. In Chacun Cherche Son Chat doorkruist een jonge vrouw half Parijs op zoek naar haar verdwenen kat. Peut-être speelt zich af in het Parijs van 1999 en dat van 2070. In zijn negende film speelt de lichtstad de absolute hoofdrol. Met Paris als titel steekt hij zijn ambitie niet onder stoelen of banken. In de negende van Klapisch echoën flarden uit eerder werk. Het is zijn zesde samenwerking met fetisjacteur Romain Duris en zijn negende met Zinedine Soualem die ook meespeelde in alle kortfilms die Klapisch maakte. Romain Duris speelt een Parijzenaar van midden in de dertig, die wacht op een harttransplantatie. Zonder operatie gaat hij dood. Hij opent de ramen van zijn flat, gaat op het balkon staan en bekijkt zijn stad. Hij kijkt met andere ogen: scherper en bewuster maar ook met meer plezier en mededogen. Nu hij weet dat zijn leven aan een zijden draadje hangt, interesseert hij zich meer in het leven van de mensen in zijn buurt. Hij observeert zijn buren en de voorbijgangers op straat. Het leven speelt zich af voor zijn ogen en hij heeft het nooit beseft. Hij kijkt naar het leven, naar de wereld, naar Parijs. Om hem te helpen, trekt zijn oudere zus (Juliette Binoche) met haar kinderen bij hem in. Paris zoomt in op de personages die Duris alleen van ver ziet. Luidruchtige marktkramers met hun harde grappen en bitsige opmerkingen die de koude negeren. De veeleisende bakkersvrouw zoekt een geschikt winkelmeisje. Een professor geschiedenis, een stevige vijftiger, raakt helemaal de kluts kwijt wanneer zijn oog valt op een jonge studente in zijn aula. Zijn hertrouwde broer is een succesvolle architect die binnenkort vader wordt. Een Kameroener bereidt zich voor op een illegale overtocht naar Europa. Zijn enige band met Europa is het gsm-nummer dat een Parijs model vluchtig op een papiertje heeft gekrabbeld aan het zwembad, nippend aan een cocktail. Het zijn kleine verhalen die bij een mindere regisseur onbenullig en leeg zouden blijven. Cédric Klapisch is echter niet zo maar een filmmaker en Paris is niet de eerste de beste film. Bovendien leest de rollenverdeling als een heuse wie-is-wie van de moderne Franse cinema. Iedere rol is perfect ingevuld. Elke vertolking is puntgaaf. Van de hoofdrollen tot de kleinste bijrol zit Paris goed. Juliette Binoche en Romain Duris blijven zichzelf heruitvinden, rol na rol. Duris speelt ingehouden. Hij fluistert en tast diep in zijn bluesreservoir. Het samenspel met Juliette Binoche haalt het beste uit hen beiden. Ze jagen elkaar op, creëren spanning en chemie. Fabrice Luchini en Mélanie Laurent (van het bijzondere Je vais bien, ne t'en fais pas) vormen een geweldig stel, verrassend en grappig. François Cluzet is zijn stijlrijke zelf en Karin Viard speelt een angstaanjagend realistische Parijse kakmadam. Na haar hoofdrol in het Luxemburgse Nuits d’Arabie duikt Sabrina Ouazani op in een straf rolletje. De meest hartverwarmende is marktkramer Albert Dupontel. De mix van grote namen en opkomend talent geven gewicht en geloofwaardigheid aan Klapisch’ groots opgezette mozaïek. Paris barst niet van de vrolijkheid. Met een mogelijk stervende hoofdfiguur, mannen in een midlifecrisis en mannenhatende vrouwen dans je niet de polonaise. Zonder het drama te ondergraven giet Klapisch er zijn eigen saus over, gemaakt met een zeer geheim recept. Het maakt licht wat donker is, verteerbaar wat bij een ander loodzwaar op de maag zou liggen. De afgelopen jaren filmde Klapisch in Barcelona, Sint-Petersburg en Londen. Zijn blik is verruimd. Hij is ook geen piepkuikentje meer, hij wordt 47 dit jaar. Met al zijn ervaring en levenswijsheid kijkt hij naar Parijs. Het definitieve portret van de stad is Paris niet geworden. Dat zal niemand ooit maken. Het is alleszins een boeiende, levendige film waarin de zeikerige, arrogante kant van de Parijzenaars niet weggemoffeld wordt. Nooit tevreden, altijd wat te klagen, er eeuwig van uitgaand dat Parijs het centrum van de wereld is. Het Parijs van Klapisch is ook de stad waarin alles kan, waar mensen elkaar kruisen en veelal negeren. De kansen liggen er voor het grijpen maar de mensen zijn te gehaast het te zien en te beseffen. De haat-liefdeverhouding die een mens kan hebben met zijn geboortegrond is zelden beter weergegeven dan in Paris. Klapisch heeft de magie van het alledaagse gevat. Zijn film is een gevoelige ode aan een ontembare stad die geen behoefte heeft aan odes. Gezien op het Festival International du Film d'Amour de Mons 2008.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
| 
uitmuntend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
