Meteen naar de tekst springen
A-Film Distribution

INDEX >> RECENSIES >> DELIRIOUS

DELIRIOUS
Take the shot

goed

Kenny De Maertelaere | 19/05/2008

Share/Bookmark
About Shoes of Friend Links to all the world of shoes, sport and player:

lebron james shoes

cheap jordan kobe bryant shoes air max jersey wholesale


   
Paparazzi: uitschot of waardige journalisten? Dat het antwoord eerder naar het eerste leunt zal iedereen die ooit werd opgejaagd door bijna obsessief compulsief kiekjes schietende “reporters” durven bevestigen. Misschien is het de terechte prijs voor bekendheid en beroemdheid maar of je nu rijk of arm bent; het kan allesbehalve leuk zijn als je na een nachtje stappen of een gezellig etentje in een restaurant bij de auto wordt opgewacht door schreeuwerige fotografen die ook nog eens allemaal willen dat je in hun lens kijkt.

In 2004 produceerde Mel Gibson Paparazzi; een prent waarin een filmster wraakt neemt op enkele volhardende fotografen. Gelukkig pakt regisseur Tom DiCillo het in Delirious op een andere, zachtere manier aan. Zijn film hoort thuis in het rijtje van de “indie-comedy” (en nee, dat is geen verwijzing naar die “andere” release van de week); een tegenwoordig vaak gebruikte term die dankzij films als Sideways, Little Miss Sunshine, Juno, Lars and The Real Girl en vele anderen een eigen genre an sich geworden is. Dat deze films ook onderworpen worden aan conventies en ze nu al aan originaliteit moeten inboeten (hoeveel disfunctionele families zijn er?!) is het gevolg van de succesformule van uistekende producties als Sideways en Little Miss Sunshine maar gelukkig heeft Delirious daar helemaal geen last van.

De film, die wij tijdens het Filmfestival van Gent in oktober te zien kregen, dateert al van eind 2006 (!) en verhaalt over de jonge Toby (Michael Pitt in een rol die haaks staat op de gruwelijke psychopaat die hij momenteel in Funny Games speelt), een zwerver die op een dag, want zo gaat dat in films, in contact komt met de zenuwachtige, neurotische paparazzo Les Galantine (Steve Buscemi op zijn best). Aanvankelijk weinig enthousiast besluit Les Toby de kneepjes van het vak bij te brengen. Tijdens hun tochten komen ze in het vaarwater terecht van de rijzende tienerster K’Harma (Alison Lohman). Het duurt niet lang vooraleer Toby smoorverliefd op haar wordt en ook zij raakt in de ban van de jongen met het engelengezicht. Langzaam maar zeker ontstijgt Toby zijn afkomst en wordt op zijn beurt een ster in de filmwereld. Voor de jaloerse en verbitterde Les, die zijn leerling en vriend kwijt is gespeeld, is het tijd voor wraak…

Aanvankelijk lijkt het erop dat DiCillo een parodie over paparazzi’s wil maken maar na de openingsact wordt duidelijk dat hij ergens anders heen wil. De gebeurtenissen tussen Toby en K’Harma lenen zich tot een subtiele, bijna sprookjesachtige satire over Hollywood en het leven van een beroemdheid terwijl Galantine’s verhaal een zwartkomische, schrijnende tragedie wordt. Buscemi, die eerder met DiCillo samenwerkte in de “film over film” Living in Oblivion is geknipt voor de rol van de manische, agressieve Les. Hij vertolkt een man die hogere ambities heeft en een echte fotograaf wil worden. Nog steeds hoopt hij op erkenning en in een scene, waarin hij trots een foto aan zijn ouders gaat tonen, worden zijn dromen brutaal vernietigd. Voor Michael Pitt is zijn Toby dan weer een doorbraakrol en als meer mensen deze film zouden zien dan wacht hem een toekomst die verdergaat dan de filmproducties in de “arthouse”-wereld. Toby is een rol die een jonge Dicaprio zou hebben gespeeld en Pitt weet precies de juiste toon te raken. Toby is naïef maar niet dom en hij is de tegenpool van Galantine. Idealisme en enthousiasme versus cynisme en verbittering. Een confrontatie tussen de twee is onafwendbaar maar DiCillo laat zijn film nooit gemeen worden, houdt alles licht en slaagt er toch in om het publiek als een man aan de zijde van de personages te scharen.

Alison Lohman is uitstekend als het verwende supersterretje, Gina Gershon staat er als de “Hollywoodagent” Dana en de in bijna alle televisieseries opduikende Callie Thorne (Prison Break, The Wire, Rescue Me…) daagt op als een van K’Harma’s assistentes.

Tom DiCillo leverde met Delirious een klein, onopvallend maar ronduit hartverwarmend filmpje op dat ongetwijfeld verloren zal gaan naast de release van de vierde Indiana Jones-film. Geef het een kans, bekijk het als een voorfilm voor u naar Indy’s avonturen gaat kijken en ontdek een zeer geslaagde en bovenal verfrissende prent over roem, de media, liefde, vriendschap en dromen… en dat zonder ook maar een seconde melig te worden! Faut le faire!


Titel: Delirious
Genre: tragikomedie
Speelduur: 1u47
Regisseur: Tom DiCillo
Acteurs: Steve Buscemi, Michael Pitt, Alison Lohman, Gina Gershon, Callie Thorne

About Shoes of Friend Links to all the world of shoes, sport and player:

lebron james shoes

cheap jordan kobe bryant shoes air max jersey wholesale
OVER MOVIEGIDS

Moviegids is een online filmmagazine dat tweemaandelijks uitpakt met interviews, festivalverslagen, previews, klassiekers, reeksen en achtergrondverhalen.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Volg de updates via Twitter of wordt vriend via Facebook. Download de PDF-versie of e-reader van de laatste editie en lees 'm lekker rustig in je luie zetel.

Moviegids beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993. Wie zoekt die vindt!

RUBRIEKEN
CHI flat ironjimmy chooGHD straightenerHerve legerManolo blahnikJimmy chooJuicy couture outlet

British Film Institute
DISTANT VOICES STILL LIVES
De kruistocht van de “Kitchen Sink” beweging
Regisseur/schrijver Terence Davies (Liverpool, 1945) maakte van zijn drie obsessies een glanzende carrière. Zijn geboortestad, zijn homoseksualiteit en zijn religie hebben hem, getuige zijn jongste werk Of Time and the City (2008), een documentaire over Liverpool, nog altijd stevig in hun greep. >>>

Figaro Films
DE EERSTE KEER
Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón - Seks, drugs & Almodóvar
Met het uitzinnige Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón maakte de wereld in 1980 kennis met Pedro Almodóvar, de Keizer en de Keizerin van de Spaanse cinema. Hoewel het verre van een meesterwerk is, loont de film meer dan de moeite omdat de latere grootmeester de fundamenten legt van zijn omvangrijke, veelvuldig bekroonde oeuvre. >>>

Paramount British Pictures
CAMERA OBSCURA
Spionagefilms ontmaskerd
Spy Game, in 2001 gemaakt, toont naar mijn smaak precies wat de populaire filmindustrie zo vaak verkeerd doet. Een algeheel gebrek aan mysterie en subtiliteit verpest het werk. De film brengt met zoveel kabaal zijn spanning, dat de subtiliteit, de brenger van echte spanning, verpletterd wordt. En dat met zo’n mooi onderwerp als spionage. >>>

UIT HET ARCHIEF

Les Films du Worso
MEURTRIERES
Twee verdwaalde meisjes
>>>