Take the shot
Paparazzi: uitschot of waardige journalisten? Dat het antwoord eerder naar het eerste leunt zal iedereen die ooit werd opgejaagd door bijna obsessief compulsief kiekjes schietende “reporters” durven bevestigen. Misschien is het de terechte prijs voor bekendheid en beroemdheid maar of je nu rijk of arm bent; het kan allesbehalve leuk zijn als je na een nachtje stappen of een gezellig etentje in een restaurant bij de auto wordt opgewacht door schreeuwerige fotografen die ook nog eens allemaal willen dat je in hun lens kijkt.
In 2004 produceerde Mel Gibson Paparazzi; een prent waarin een filmster wraakt neemt op enkele volhardende fotografen. Gelukkig pakt regisseur Tom DiCillo het in Delirious op een andere, zachtere manier aan. Zijn film hoort thuis in het rijtje van de “indie-comedy” (en nee, dat is geen verwijzing naar die “andere” release van de week); een tegenwoordig vaak gebruikte term die dankzij films als Sideways, Little Miss Sunshine, Juno, Lars and The Real Girl en vele anderen een eigen genre an sich geworden is. Dat deze films ook onderworpen worden aan conventies en ze nu al aan originaliteit moeten inboeten (hoeveel disfunctionele families zijn er?!) is het gevolg van de succesformule van uistekende producties als Sideways en Little Miss Sunshine maar gelukkig heeft Delirious daar helemaal geen last van.De film, die wij tijdens het Filmfestival van Gent in oktober te zien kregen, dateert al van eind 2006 (!) en verhaalt over de jonge Toby (Michael Pitt in een rol die haaks staat op de gruwelijke psychopaat die hij momenteel in Funny Games speelt), een zwerver die op een dag, want zo gaat dat in films, in contact komt met de zenuwachtige, neurotische paparazzo Les Galantine (Steve Buscemi op zijn best). Aanvankelijk weinig enthousiast besluit Les Toby de kneepjes van het vak bij te brengen. Tijdens hun tochten komen ze in het vaarwater terecht van de rijzende tienerster K’Harma (Alison Lohman). Het duurt niet lang vooraleer Toby smoorverliefd op haar wordt en ook zij raakt in de ban van de jongen met het engelengezicht. Langzaam maar zeker ontstijgt Toby zijn afkomst en wordt op zijn beurt een ster in de filmwereld. Voor de jaloerse en verbitterde Les, die zijn leerling en vriend kwijt is gespeeld, is het tijd voor wraak… Aanvankelijk lijkt het erop dat DiCillo een parodie over paparazzi’s wil maken maar na de openingsact wordt duidelijk dat hij ergens anders heen wil. De gebeurtenissen tussen Toby en K’Harma lenen zich tot een subtiele, bijna sprookjesachtige satire over Hollywood en het leven van een beroemdheid terwijl Galantine’s verhaal een zwartkomische, schrijnende tragedie wordt. Buscemi, die eerder met DiCillo samenwerkte in de “film over film” Living in Oblivion is geknipt voor de rol van de manische, agressieve Les. Hij vertolkt een man die hogere ambities heeft en een echte fotograaf wil worden. Nog steeds hoopt hij op erkenning en in een scene, waarin hij trots een foto aan zijn ouders gaat tonen, worden zijn dromen brutaal vernietigd. Voor Michael Pitt is zijn Toby dan weer een doorbraakrol en als meer mensen deze film zouden zien dan wacht hem een toekomst die verdergaat dan de filmproducties in de “arthouse”-wereld. Toby is een rol die een jonge Dicaprio zou hebben gespeeld en Pitt weet precies de juiste toon te raken. Toby is naïef maar niet dom en hij is de tegenpool van Galantine. Idealisme en enthousiasme versus cynisme en verbittering. Een confrontatie tussen de twee is onafwendbaar maar DiCillo laat zijn film nooit gemeen worden, houdt alles licht en slaagt er toch in om het publiek als een man aan de zijde van de personages te scharen. Alison Lohman is uitstekend als het verwende supersterretje, Gina Gershon staat er als de “Hollywoodagent” Dana en de in bijna alle televisieseries opduikende Callie Thorne (Prison Break, The Wire, Rescue Me…) daagt op als een van K’Harma’s assistentes. Tom DiCillo leverde met Delirious een klein, onopvallend maar ronduit hartverwarmend filmpje op dat ongetwijfeld verloren zal gaan naast de release van de vierde Indiana Jones-film. Geef het een kans, bekijk het als een voorfilm voor u naar Indy’s avonturen gaat kijken en ontdek een zeer geslaagde en bovenal verfrissende prent over roem, de media, liefde, vriendschap en dromen… en dat zonder ook maar een seconde melig te worden! Faut le faire!
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
uitstekend
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
