Paradiso Entertainment

INDEX >> RECENSIES >> LA ZONA

LA ZONA
Gepeperd maar zoutloos

Jeffrey De Keyser | 23/09/2008

   

Alejandro woont samen met zijn ouders in ‘La Zona’, een residentieel gebied tussen de sloppenwijken in Mexico City. De elitaire buurt is afgezet met metershoge muren, metalen omheiningen, elektrische prikkeldraad en bewakingscamera’s die elke beweging registreren. Maar op een nacht profiteren drie jonge inbrekers van een stroomonderbreking om de surveillance te verschalken. Ze kraken een villa, maar worden betrapt en schieten in paniek de bewoonster neer. De jongeren slaan op de vlucht. Twee van hen worden door de bewakers afgeknald, de derde – Miguel – kan ontsnappen en verschanst zich in de kelder van Alejandro’s huis. De bevolking besluit daarop het recht in eigen handen te nemen en zet een heuse klopjacht in. Intussen vraagt Alejandro zich af wat hij met Miguel moet aanvangen. Verklikt hij de vermoedelijke moordenaar bij zijn gewetenloze vader, of probeert hij zijn leeftijdsgenoot buiten de zone te loodsen?

La Zona dient zich aanvankelijk aan als een suspensevolle thriller met een moraliserende ondertoon. De film opent met een onheilspellende scène, waarin een initieel dartele camera zonder verpinken de grauwe muren van de door haar geviseerde prikkeldraadmaatschappij penetreert. Maar dan loopt het al mis. Van meet af aan krijgt de kijker de corruptie van de zonebewoners in zijn strot geramd, maar laat dat dan precies het motief zijn waaraan debuterend cineast Rodrigo Plá zijn volledige verhaalstructuur wil gaan ophangen. Als de evolutie van de morele decadentie die uit de klopjacht voortvloeit zowel de premisse als de pointe is, waar wil je dan met je film naartoe?

Het grote probleem met La Zona is dat hij met een genreconflict worstelt: naarmate het verhaal vordert, faalt de film grotendeels als thriller, maar ook als sociaal drama blijkt hij weinig om het lijf te hebben. De politieke boodschap blijft wel lang overeind. Plá toont een door angst, paranoia en eigenbelang gedreven middenklasse die alles in het werkt stelt om haar eigen positie te bestendigen. Ze speelt slachtoffer, politie, rechter en God, en zaagt de treden weg onder de voeten van zij die de sociale ladder willen beklimmen. Plá toont hoe beschermingsmuren gevangenismuren worden, niet alleen voor de indringer maar vooral voor de bewoners van ‘de zone’ die hun veiligheids- en superioriteitsgevoel tot illusoire noties gereduceerd zien. Tijdens het desintegratieproces van de microkosmos zijn de toespelingen op een in elkaar klappende wereld nooit ver weg. Maar naarmate de film vordert, wordt het politiek behang – de allegorische motieven ten spijt – steeds verder overschilderd met een goedkope melodramatische verf. Het alsmaar uitvergroten en dramatiseren van de sociale en economische tegenstellingen heeft bovendien een averechts effect op de geloofwaardigheid van de problematiek.

Ook filmtechnisch loopt niet alles van een leien dakje. La Zona gaat gebukt onder een ongeïnspireerde montage met de cameravoering van een middelmatige tv-serie. In plaats van de spanning naar een hoger niveau te tillen, halen de flashforwards en flashbacks alle vaart uit de film. De fragmenten met de korrelige bewakingscamerabeelden zijn dan weer weinig innoverend en kunnen in een film waarin de surveillance sowieso van het scherm druipt zelfs als overbodig worden gecatalogeerd.

De acteerprestaties zijn een dubbeltje op hun kant. Plá voert een plejade van vlakke personages op, waardoor het bij momenten lijkt alsof de Mexicaan zijn hoofdpersonages is vergeten aan te duiden. Maribel Verdú (Y tu mamá también) presteert ondermaats als beschermende moeder, en de jonge snaken missen duidelijk ervaring. Daniel Tovar (Alejandro) houdt met zijn doorleefde vertwijfeling evenwel het hoofd boven water, en Carlos Bardem (broer van) puurt het beste uit zijn prototypische rol van ‘de bange man’. Maar feit blijft dat de voor de rest karakterloze protagonisten een grote afstand creëren tussen de kijker en het vertelde verhaal.

Rodrigo Plá kaart met zijn langspeeldebuut een belangrijk thema aan. Hij legt de vinger op de wonde van het maatschappelijk onbehagen in Latijns-Amerika, en ontbloot ook de giftige angel: de hypocrisie van een paranoïde middenklasse die tot haar dierlijke instincten is herleid. Zijn gedurfde studie blinkt helaas uit in eentonigheid en simplisme.

Gezien op Cinema Novo 2008