Benelux Film Distribution

INDEX >> RECENSIES >> LA NOCHE DE LOS GIRASOLES

LA NOCHE DE LOS GIRASOLES
Spaanse spookdorpen in de hoofdrol

Matthias Van Wichelen | 04/10/2008

   

Jorge Sánchez-Cabezudo verfilmde zijn zelf geschreven scenario met veel zelfvertrouwen. In zes episodes vertelt hij een donker, onheilspellend verhaal waarin hij de allerslechtste kanten van de menselijke ziel blootlegt. La Noche de los Girasoles is een niet-chronologisch vertelde film met een sterke narratieve lijn die de kijker regelmatig op het verkeerde been zet.

In de eerste episode besluipt een vermoeide en gefrustreerde handelsreiziger een jonge vrouw die aan de ingang van een grot zit te wachten op de twee speleologen die de grot verkennen. De vrouw verweert zich wel, maar blijft zwaar toegetakeld achter. Ze is zo verward dat ze zich niet kan herinneren hoe de aanrander eruit ziet.

In de volgende vijf episodes bekijkt Jorge Sánchez-Cabezudo het voorval telkens vanuit een andere hoek. Iedere dorpeling is op een of andere manier betrokken partij: soms bewust, soms krijgt hij er maar zijdelings mee te maken. Iedere episode is totaal anders dan de vorige. Sánchez-Cabezudo voegt nieuwe elementen, personages en couleur locale toe. Hij verruimt de kijk op de zaak en plaatst de verkrachting in een ander licht. De misdaad blijft dezelfde, maar hij plaatst hem telkens in het sociale en psychologische referentiekader van andere personages.

La Noche de los Girasoles trekt de ernst van de feiten niet in twijfel. Evenmin houdt de film zich bezig met de schuldvraag, niet met de dader en nauwelijks met het slachtoffer. Het is de reactie op de misdaad waar het Sánchez-Cabezudo om gaat.

De psychologische thriller speelt zich af in een typisch Spaans spookdorp. De gezinnen die het konden (en durfden) zijn al lang vertrokken naar de dichtstbijzijnde stad. Drie kwart van de huizen van het dorp staat leeg. De achterblijvers zijn te oud om te verhuizen, te bang voor het moderne leven in de stad. Ze zijn vergroeid met hun geboortegrond. Er is geen enkele economische activiteit in het dorp. De ontdekking van een grot geeft hen hoop. Misschien is dit een nieuwe grot van Alta-Mira die toeristen kan lokken. Het zal anders lopen…

Het desolate, doodse decor is de perfecte setting voor het op zich al niet zo opbeurende verhaal. De stugge, conservatieve dorpsbewoners hebben een erg flexibele geest zo blijkt. Jorge Sánchez-Cabezudo is meesterlijk in de introductie van zijn personages. Hij maakt hen razendsnel vertrouwd en schetst hun sociale omgeving en familie met veel gevoel voor detail. Hij dringt onmiddellijk door tot de essentie. Hij zoekt en vindt hun zwakke plekken, hun achilleshiel.

Er zijn geen helden in La Noche de los Girasoles. Er zijn ook geen slachtoffers. Niet hun daden, maar hun manier van redeneren en hun egoïsme maken van de dorpelingen laffe wezels, trieste zwakkelingen. De slachtoffers zijn minstens even erg als de dader. Sánchez-Cabezudo speelt erg intelligent met het perspectief dader / slachtoffer. Iedereen kan het slachtoffer zijn van zijn omgeving, opvoeding, karakter of simpelweg de omstandigheden. Iedereen kan dader zijn.

De piekfijne vertolkingen van Manuel Moron als de bloedenge stofzuigerverkoper en van Celso Bugallo als de oudere politieagent staan symbool voor de verfrissende kwaliteit van deze film. Beide mannen draaien al een hele tijd mee, maar spelen nu de beste rol van hun leven. Eigenlijk is het niet eerlijk hun namen wel te noemen die van hun collega’s niet omdat de hele cast intens acteert. Het is heerlijk die (relatief) nieuwe gezichten – Carmelo Gómez, Mariano Alameda, Judith Diakhate, Walter Vidarte – te zien in een machtige film die hen de kans geeft zich aan de wereld te tonen. Ze spelen verraders, schijnheiligaards, hypocrieten, schijterds en leugenaars en geven al die verfoeilijke trekken een menselijke tint.

La Noche de los Girasoles bevestigt al het goede bevestigt dat over de Spaanse cinema verteld wordt. Hij is eigenzinnig, steunt op een ijzersterk scenario, de vertolkingen zijn zonder uitzondering uitstekend en visueel heeft Sánchez-Cabezudo nog maar weinig lessen te krijgen.