CNC Distribution

INDEX >> RECENSIES >> WOLKE 9

WOLKE 9
Hitsige bejaarden laten zich gaan

Matthias Van Wichelen | 22/11/2008

   

Over bejaardenseks wordt doorgaans alleen gepraat door verpleegsters in tehuizen die een meerdaagse bijscholingscursus gevolgd hebben. Voor de rest van de wereld is het een te vermijden onderwerp, even akelig als aambeien en het productieproces van bloedworsten. We weten dat gepensioneerden het nog doen, wetenschappelijk betrouwbare bronnen stellen dat het honderd procent natuurlijk, maar is het een taboe en niet ieder taboe moet doorbroken worden.

De Duitse regisseur Andreas Dresen behoort tot de 0,0001 procent van de wereldbevolking die daar niet mee akkoord gaat. Zijn Wolke 9 is een film over overspel en seks. Zijn personages zijn een jaar of dertig ouder dan gemiddeld in een film over dergelijke hete thema’s. Een oude schuur staat snel in brand, in een oude casserole kook je de beste soep, op een oude fiets leer je rijden. Ook al is het lichamelijk niet meer je dat - de zwaartekracht heeft haar rol gespeeld met borsten, billen en buik – het hart en de geest functioneren nog meer dan behoorlijk en het libido is niet opgedroogd.

Dat laatste merken Karl (Horst Westphal) en Inge (Ursula Werner) wanneer ze elkaar per toeval ontmoeten. Eén oprechte blik te veel en de vlam slaat over. Dresen draait zijn camera niet weg wanneer ze elkaar haastig uitkleden en enthousiast in elkaar glijden. De eerste seksscènes sorteren krak hetzelfde effect als de smerigste Japanse horrorscènes. Instinctief gaan de ogen dicht want dit wil je niet zien. Ze gaan pas weer open als je honderd procent zeker weet dat ze klaar zijn. Het is niet vies of smerig. Het is puur en teder, uiterst gevoelig en hartverwarmend. Maar toch… een 68-jarige vrouw en een 76-jarige man in volle glorie op een scherm van vijftig vierkante meter zie je niet iedere dag. Het is een bevreemdende, onwerkelijke ervaring.

Seks is een cruciaal element in Wolke 9. Door met Karl naar bed te gaan, ontdekt Inge dat haar huwelijk al jaren op een dood spoor zit. Na meer dan dertig jaar is de rek uit haar relatie. Haar man kan haar niet meer boeien: fysiek noch intellectueel. Wat aanvankelijk een éénmalig slippertje lijkt, wordt een buitenechtelijke affaire die haar huwelijk doet wankelen. Inge wil meer. Ze wil de waan van de dag volgen, zich jong voelen, losgaan, experimenteren.

Los van de opvallende en ophefmakende blootscènes is Wolke 9 een oertraditioneel relatiedrama waarin een vrouw zich ontdoet van haar ketens. Ze ontdekt dat ze veel sterker is dan ze besefte. Haar nieuwe ‘ik’ is niet compatibel met haar oude echtgenoot. Eén van de twee zal moeten wijken. Andreas Dresen volgt de wetmatigheden van het genre en vertelt zijn verhaal alsof Nathalie Portman en Jude Law de hoofdrollen spelen. Hij focust op de twijfels en de vreugde, de pijn en de bevrijding, de mogelijkheden en de beperkingen. Op het leven zelf. De leeftijd doet er niet veel toe. De liefde komt en gaat zonder rekening te houden met de leeftijd.

Wanneer Inge de discussie aangaat met haar echtgenoot (Horst Rehberg) neemt de ernst het over van de speelse opwinding. De spanning ebt weg. De humorloze dialogen over Grote Emoties verlammen de film. Het trio Horst Westphal, Horst Rehberg en Ursula Werner poetst dat euvel vakkundig weg met overtuigende vertolkingen.

Met natuurlijke personages, een origineel en spraakmakend onderwerp, verrassende naakten en een cast in grootse vorm moet Wolke 9 een topfilm zijn. Wel nee, toch niet. Deze Duitse film zal de geschiedenis ingaan als die-film-met-de-blote-bejaarden. Om meer te zijn, is er buiten de seksscènes veel weinig te beleven. Inge’s dillema is mak uitgewerkt. Na het heftige begin kabbelt Wolke 9 te rustig verder, zonder nieuwe hoogtepunten en verrassingen.

Andreas Dresen verdient een compliment voor de manier waarop hij oudeknarrenerotiek bespreekbaar maakt. Het emancipatorische belang van Wolke 9 is groter dan het cinefiele.

Gezien op het 35ste Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent