KFD

INDEX >> RECENSIES >> SUSKE EN WISKE EN DE TEXASRAKKERS

SUSKE EN WISKE EN DE TEXASRAKKERS
De Flauwe Film?

Steven Ceuterick | 21/07/2009

   

Het is overigens niet de eerste keer dat Suske en Wiske hun traditionele stripomgeving verlaten. Deze acties hadden eerder een wisselend succes in het verleden: de verschillende musicalbewerkingen (onder andere De Spokenjagers en De Circusbaron) lokten nog relatief veel bezoekers naar de theaters, maar met de verfilming van De Duistere Diamant door Rudi Van Den Bossche in 2004 liep het wel degelijk mis: nauwelijks toeschouwers en het feit dat zowaar Peter Van Den Begin (tot nader order nog steeds van het mannelijke geslacht) gecast werd voor de rol van Tante Sidonia deed voor ons helemaal de deur dicht.

Of die deur met de Texas Rakkers (voor de goeie orde: geen live action-verfilming maar een volledig met de computer geanimeerde prent) terug geheel of zelfs gedeeltelijk geopend wordt, is nog maar de vraag. De producenten zien het in ieder geval groots: maar liefst negen miljoen euro budget werd vrijgemaakt (ter vergelijking: het budget van Loft van Erik Van Looy bedroeg ruim de helft van dit bedrag) en als alles goed verloopt is dit nog maar een begin en volgen er nog verfilmingen in dezelfde stijl van de albums De Wolkeneters, De Kleppende Klipper, De Dolle Musketiers en De Apenkermis. Qua merchandising worden ook alle registers opengetrokken: een speciale selectie postzegels uitgegeven door de Belgische Post, een stickerboek en een hele reeks Suske en Wiske-materiaal om de terugkeer naar de schoolbanken voor de kinderen (niet toevallig de doelgroep van de prent) te vergemakkelijken. Men zou nog haast vergeten waar het dat het uiteindelijk allemaal om draait: de film.

Het verhaal van De Texas Rakkers blijft voor het grootste gedeelte trouw aan de originele strip, die alweer dateert uit 1959 en baadt in een heerlijke westernsfeer: het godverlaten boerengat Dark City (in het Amerikaanse Texas) wordt geteisterd door een boevenbende onder de leiding van de onbekende bandiet Jim Parasijt. Die wil - letterlijk en figuurlijk! - de grootste zijn en omwille van zijn kleine gestalte wil hij dit doel op een wel zeer originele manier bereiken, door de wereldbevolking te verkleinen met een Indiaans toverpoeder. De halve bevolking van Dark City heeft dit lot al moeten ondergaan, waaronder ook enkele Texas Rangers, zeg maar de lokale arm der wet. Hun leider slaagt er echter in om zich, via een krat lege whiskyflessen, naar Europa te laten verschepen waar hij toevallig bij Lambik belandt en zo onze vrienden op de hoogte brengt van de snode plannen van Jim Parasijt. Onnodig te vertellen dat Suske, Wiske, Lambik en Jerom richting Texas reizen om er de strijd aan te gaan tegen Parasijt en terug orde op zaken proberen te stellen in Dark City.

Met filmstudio’s als Pixar, Dreamworks en Blue Sky en films als Monsters Inc, Finding Nemo, Shrek en Ice Age ligt de lat qua computeranimatie vandaag de dag wel heel erg hoog en het is dan ook geen verrassing dat dit hoge niveau in De Texas Rakkers niet wordt gehaald. Wat an sich niet zo’n grote ramp is: in de strips zelf wordt ook niet het kleinste detail getekend (de zwarte bolletjes als ogen van de hoofdpersonages in strip én film zijn hiervan een mooi voorbeeld) en een te gedetailleerde animatie zou allicht ten koste zijn gegaan van de herkenbaarheid van de personages. Op humoristisch vlak daarentegen botst het helaas wel: sommige grappen werken duidelijk enkel en alleen in de strip en deze op een haast slaafse manier letterlijk overnemen in de film is duidelijk geen goed idee. Het viel ons tijdens de persvisie overigens ook op dat er niet of nauwelijks gelachen werd in de zaal. Niet dat het de eerste keer is dat er aan ons gevoel voor humor wordt getwijfeld, maar in aanwezigheid van een groot gedeelte van de stemmencast én rekening houdend met het feit dat zowel deze laatsten als de aanwezige recensenten hun talrijke kroost hadden meegebracht, toch misschien een teken aan de wand.

Bovendien is de product placement wel erg storend in beeld gebracht: een vrachtwagen van een bekend Belgisch grootwarenhuis die ostentatief voorbij rijdt, Lambik die in een niet nader genoemd weekblad voor radio en televisie met reclame voor een Belgische digitale televisiezender aan het lezen is… We begrijpen heus wel dat een film – en zeker en vast een Vlaamse productie – niet meer zonder sponsors kan gemaakt worden maar iets minder nadrukkelijk had zeker en vast geen kwaad gekund.

De grootste handicap blijft echter – net zoals bij veel Vlaams gedubde films – het feit dat telkens weer in dezelfde vijver van acteurs en bekende Vlamingen wordt gevist om de stemmen in te spreken. Niet dat we twijfelen aan de capaciteiten en de ervaring van onder andere Lucas Van Den Eynde (Lambik), Staf Coppens (Suske), Sien Eggers (Tante Sidonia) en Axel Daeseleire (Ranger Tom) maar het maakt de identificatie van de verschillende karakters voor de bioscoopbezoeker er niet gemakkelijker op. Chris Van Den Durpel (in een dubbelrol, want hij speelt zowel de rol van Theofiel Boemerang als diens broer Theodoor Boemerang) en Alex Willequet (in de film professor Barabas, in het echte leven de schoonzoon van striptekenaar Willy Vandersteen) krijgen van ons een speciale vermelding. Overigens is er voor de Nederlandse markt een speciale Nederlands gesproken versie met stemmen van onder andere Jeroen Van der Boom en Xander de Buisonjé. Maar of dit de film naar een hoger niveau zal tillen, is zeer de vraag. Ondertussen blijft zowel de Vlaamse als Nederlands bioscoopbezoeker jammer genoeg met dubbele gevoelens achter.