Walt Disney Studios Motion Pictures

INDEX >> RECENSIES >> A CHRISTMAS CAROL (3D)

A CHRISTMAS CAROL (3D)
Kerst in drie dimensies

Hans Dewijngaert | 15/11/2009

   

Op weer een melige adaptatie van Charles Dickens’ A Christmas Carol zaten we even erg te wachten als Ebenezer Scrooge op de drie geesten van Kerstmis. Maar als Robert Zemeckis zich ermee bemoeit, ligt dat anders. Zijn 3D motion capture techniek benadert intussen bijna de perfectie. En Jim Carrey is nog eens ouderwets goed.

Wat Charles Dickens en Robert Zemeckis met elkaar gemeen hebben? Uiteraard bijna niets, behalve dat ze beiden een beetje vooruitlopen op hun tijd. Dickens publiceerde zijn romans in afzonderlijke delen om de opbrengst de hoogte in te schroeven. Zemeckis is al jarenlang adept van de motion/performance capture techniek. Kortweg gezegd: acteurs kruipen in blauwe duikpakken waarvan elke beweging door de computer ingelezen wordt. Dat leidde bij The Polar Express (2004) nog tot een krakkemikkig resultaat en ook in Beowulf (2007) bleken de personages bij momenten nog doods de verte in te staren.

A Christmas Carol betekent ook Zemeckis’ terugkeer naar de Disney-stal, waar hij in 1988 Who Framed Roger Rabbit maakte, een toen erg vernieuwende mix van live action en animatie. De sprong die Zemeckis sindsdien gemaakt heeft, is fenomenaal. In vergelijking met Beowulf en vooral The Polar Express lijkt de digitale captatietechniek geperfectioneerd. Het Londen waar Scrooge doorheen pikkelt, vliegt, glijdt en racet is gedetailleerder, kleurrijker, dieper en rijker dan ooit tevoren. Opmerkelijk is dat Zemeckis zijn 3D-effecten goed doseert en prima uitspeelt. Ze zijn er wel degelijk, maar zelden zomaar.

Nog sterker is dat Zemeckis erin geslaagd is om zijn karakters niet langer te laten lijken op poppen uit een wassenbeeldenmuseum. Scrooge zelf is daar het mooiste voorbeeld van. Je kan de bobbels en hobbels op zijn rauwe huid bijna voelen en de grijze haartjes die op zijn neus groeien haast tellen. Vreemd genoeg geldt dit niet voor enkele andere personages, alsof er te weinig tijd of geld was om elk karakter even minutieus op te bouwen.

Ebenezer Scrooge mag dan wel het best afgewerkte digitale personage ooit zijn, in de verkiezing tot sympathiekste filmkarakter moet hij tegen zowat iedereen het onderspit delven. De krenterige zeurpiet geeft enkel om geld en buit alles en iedereen in zijn omgeving uit, inclusief zijn trouwe boekhouder (Gary Oldman) en zijn joviale neef (Colin Firth). De hele kerstsfeer kan Scrooge gestolen worden, tot hij op kerstnacht bezoek krijgt van de Geesten van Voorbije, Huidige en Toekomstige Kerstmis.

Hoe die bezoekjes aflopen, is genoegzaam bekend. Scrooge komt tot inkeer en verandert van wrede vrek in jolige opa. De manier waarop Zemeckis het verhaal vertelt is, zeker voor een Disney-productie, ronduit verrassend. De vrolijke, immer optimistische Disney prentenboekstijl moet plaatsmaken voor donkere, rauwe en grauwe taferelen die zeker bij de jongste kijkers nog lang in het hoofd zullen rondspoken. Voor Scrooge de hemel bereikt, moet hij door de hel, en in het geval van de Geest van Toekomstige Kerstmis mag je dat bijna letterlijk nemen.

Dat A Christmas Carol echt werkt, is niet alleen de verdienste van Dickens’ tijdloze moraal in combinatie met Zemeckis’ allernieuwste technologie, maar ook van Jim Carrey. Hoe tenenkrommend slecht hij ook was in How the Grinch Stole Christmas, als Scrooge bespeelt hij perfect de juiste toon. Carrey mag zich trouwens ook laten gaan als de drie geesten. Andere meervoudige rollen zijn er voor onder meer Gary Oldman, Robin Wright Penn en Bob Hoskins. Colin Firth spreekt de stem van Scrooges neefje in.

De oude knorpot mag overigens roepen en jammeren wat hij wil, de drie geesten zitten ‘m anderhalf uur achter de kladden. Gelukkig maar, want voor de toeschouwer is het heel die tijd likkebaardend kijken naar gruwelijk mooie plaatjes en akelig echte personages. Tegen zoveel duisternis en donkerte mag best een happy end aangegooid worden. In contrast met de opvallende zware toon van de hele film, proeft het einde niet overdreven flauw, maar eerlijk optimistisch. Omdat het bijna Kerst is, mag dat.