Amstelfilms

INDEX >> RECENSIES >> LAILA'S BIRTHDAY

LAILA'S BIRTHDAY
De absurditeit van het dagelijkse leven in Palestina

Matthias Van Wichelen | 01/12/2009

   

Het leven gaat door. Ook in Ramallah op de Westelijke Jordaanoever waar de veiligheidsmuur die Israel bouwt maar één van de problemen is. Laila's Birthday is een film over menselijke waardigheid in bijzondere omstandigheden.

De talrijke checkpoints (met de vernederende identiteitscontroles), de torenhoge werkloosheid, de vaak vernietigende interventies van het Israëlische leger en de onuitroeibare corruptie die de bestuurlijke organen verlamt bieden voldoende stof voor een drie uur durend drama dat geen seconde verveelt. Regisseur en scenarist Rashid Masharawi zag meer brood in een korte (amper 72 minuten) en intense komedie waarin hij met de grimlach vertelt over één dag in het leven van een taxichauffeur. Alles dat hij toont, is gebaseerd op reële situaties, zelfs wanneer het toch echt bij het haar getrokken lijkt. Een cliché zegt dat waarheid vaak ongeloofwaardiger is dan fictie.

Abu krijgt 's ochtends een dubbele opdracht van zijn vrouw: ten laatste om acht uur terug thuis zijn en een verjaardagstaart meebregen voor hun dochtertje dat 7 wordt. Dat lijkt niet onmogelijk, maar dat blijkt het wel. Eigenlijk is Abu rechter van beroep, maar
de Palestijnse staat heeft geen geld om hem te betalen. In afwachting van zijn herbenoeming rijdt hij in de taxi van zijn schoonbroer.

Die taxi is de enige plek in de stad waar rust en orde heerst. Wie bij hem instapt krijgt een lesje in discipline en burgerzin. Er wordt gerookt noch gevloekt. Wie wapens draagt, kan te voet gaan. Te lang zeveren is afgeraden.

Taxichauffeurs zijn dankbare filmpersonages. Ze geven een scenarist de kans om snel kleurrijke figuren te introduceren. Ze nemen plaats op de achterbank en doen hun verhaal. Wanneer het ei gelegd is, laat de schrijver hen uitstappen en plaatsmaken voor een ander. De chauffeur ontmoet genoeg gespuis om in de problemen te geraken, ziet alle hoeken van de stad op alle uren van de dag. De bestuurder als mobiel oog dat alles ziet.

Abu's tocht door zijn stad is onthutsend. In zo'n stad wordt een weldenkend mens binnen de kortste stapelzot. Gelukkig is zijn gevoel voor humor intact gebleven en kan hij het allemaal wat relativeren. De grens tussen absurditeit en tragiek is flinterdun.

Met een zeer fijn oog voor detail en dosering geeft regisseur Rashid Masharawi een inkijk in het echte leven op de Westelijke Jordaanoever. Het geweld en het bloedvergieten zijn de spectaculaire uitingen van de hel daarginds. De echte kloterij zit in de kleine pesterijen, de bureaucratie en de oogkleppen die de bewoners al jaren hebben opgezet. Ze zien niets meer en denken niet meer na. Afgestompte zombies in de fleur van hun leven. Abu daarentegen is scherp en alert. Hem krijgen ze niet klein.

Laila's Birthday is een feel good movie met meerwaarde. Met Mohammed Bakri heeft de film de ideale man gevonden om gestalte te geven aan een kerel die zijn rug recht en zich niet laat kisten. Bakri is een Palestijnse Israeli. In de film zelf zitten geen Israëlische personages. Dit verhaal is honderd procent Palestijns. Een mooi verhaal is het geworden: hartverwarmend en intelligent.

Als een filmjaar een poepchique driesterrenmaaltijd is in De Karmeliet, dan is Laila's Birthday het koekje bij de koffie. Piepklein en onopvallend maar met zoveel zorg, toewijding en liefde gemaakt dat het eventjes de tong streelt.

Gezien op Cinema Novo 2008