HUMPDAY
Broederliefde

   

Bromances is het nieuwe type komedies waarmee Hollywood ook een jong, mannelijk publiek wil aanspreken dat niets van zoetsappige romantische komedies moet weten. Dit nieuwe genre krijgt nu ook navolging bij de kleinere studio's die er heel wat minder geld tegenaan kunnen gooien maar andere troeven uitspelen.

Ben (Mark Duplass) en zijn vrouw Anna (Alycia Delmore) zijn net getrouwd, hebben een leuke baan en zijn volop pogingen aan het doen om een eerste kind te verwekken. Op een nacht staat Andrew (Joshua Leonard), een oude vriend van Ben, voor de deur. Hij zoekt geld om een project in Mexico te financieren en wil enkele dagen blijven logeren.

Andrew ontmoet echter al snel een groep kunstenaars en hij overtuigt Ben om met hen een feestje te komen vieren. Daar vertellen ze hem over Humpfest, een alternatief festival waarop artistieke pornografische films vertoond worden die door amateurs gemaakt zijn. Na heel wat alcohol komen Ben en Joshua op het idee om de ultieme artistieke pornofilm te draaien: twee heteroseksuele mannen die samen seks hebben.

Vergezocht? Dat lijkt zo op het eerste gezicht en dat blijft het helaas ook. Al wordt het idee naarmate de film vordert eigenlijk meer een kapstok waaraan de personages hun gevoelens en intenties ophangen. De doorsnee Ben ten koste van alles wil doorgaan met het idee om aan te tonen dat hij niet zo grijs en saai is als hij uitschijnt, en de uitbundige Joshua die er ook mee wil doorgaan net om te bewijzen dat hij toch iéts in zijn leven kan afmaken.

Dankzij scherpe dialogen zit er best wat vaart in een film die slechts op één uitgangspunt drijft en waar verder te weinig in gebeurt. De acteurs zitten prima in hun rol en de documentaire-achtige filmstijl geeft er een realistische, low-budget draai aan. Lange, beweeglijke shots worden afgewisseld met korte shots uit focus, wat tegenwoordig erg standaard wordt maar hier perfect past.

Het is daarom jammer dat er weinig echt opwindends te beleven is aan deze film (als we dat woord in deze context mogen gebruiken). De personages zijn allemaal erg doorsnee, ook al willen ze zelf geloven dat ze dat niet zijn. De quarterlife crisis die elk van hen lijkt mee te maken is herkenbaar maar de manier waarop die geuit wordt is zo vergezocht dat persoonlijke herkenning erg moeilijk is.

Dat weerhoudt Humpday er niet van om bij momenten zeer vermakelijk te zijn. De scène waarbij Andrew ongewild hun plan aan Anna uitlegt, is uitermate grappig. Ook de uiteindelijke 'humpday' is heerlijk gênant om te zien, maar toch ontbreken er te veel momenten met de nodige pit om Humpday over de hele lijn genietbaar en memorabel te maken.