Warner Bros.

INDEX >> RECENSIES >> THE INFORMANT!

THE INFORMANT!
Let op het uitroepteken!

| 08/12/2009

   

Steven Soderbergh is een niet te doorgronden cineast en doet steeds precies het tegenovergestelde van wat te verwachten valt. Hij wisselt grote commerciële films zoals de Oceans-reeks af met gewaagde films voor een nichepubliek (het tweeluik over Che Guevara) en intelligente en door critici én publiek bejubelde films als Traffic.

Ook nu verrast Soderbergh weer iedereen door van zijn nieuwe film een komedie te maken – of toch iets dat daarop lijkt – en door de hoofdrol in die komedie te voorzien voor Matt Damon, een topacteur die net als bijvoorbeeld George Clooney en de laatste tijd ook Brad Pitt en Leonardo Dicaprio steevast lijkt te kiezen voor projecten met een meerwaarde.

The Informant! is het op feiten gebaseerde verhaal van Mark Whitacre (Matt Damon). Hij heeft een kaderfunctie in ADM, een multinational die zich bezighoudt met graanproducten. Whitacre heeft ondanks een verlieslatende periode voor het bedrijf een comfortabele positie: hij kan rekenen op een loonbriefje met veel nullen achter het eerste cijfer, rijdt in een Ferrari (en heeft nog ettelijke andere wagens) en is gelukkig met zijn vrouw en twee kinderen. Dan licht Mark Whitacre de FBI in omtrent een zaak van prijsafspraken omtrent lyceum – een illegale praktijk – en de geheime dienst besluit hem in te schakelen als informant om zo aan voldoende en sterk bewijsmateriaal te raken.

Matt Damon is in de hoedanigheid van Whitacre onherkenbaar: een klein maar opvallend buikje, een ouderwetse bril en een lachwekkend snorretje zorgen daarvoor. The Informant! speelt zich af begin jaren ’90, dus dat zijn wellicht verzachtende omstandigheden. Damon doet het uitstekend en vertolkt met overtuiging zijn personage, maar toch lijken we meer van hem gewend te zijn. Misschien is het doordat een in wezen ernstig verhaal en een doorgaans serieus acteur nu eens in een komedie te zien zijn. Wat bij Burn After Reading werkte, lijkt hier meer zijn doel te missen.

Het belangrijkste element van de film is wellicht de voice-over die gebruikt wordt om ons als kijker vertrouwd te maken met de voortdurende gedachtestroom en de waanzin in het brein van het hoofdpersonage. ‘The Informant!’ heeft een Usual Suspects-perspectief en zou een erg interessante film hebben kunnen opleveren, maar door de tussentitels in schreeuwerige kleuren op het scherm te laten verschijnen, de speelse soundtrack (van Marvin Hamlisch, die u wellicht het best kent van zijn tune onder de Whiskasreclame) én het uitroepteken in de titel lijkt Sodenbergh te suggereren dat we het vooral allemaal niet al te serieus moeten nemen. Wat we dan ook niet doen.

The Informant! is met vlagen een amusante film, maar stijgt daar ook nergens bovenuit. Sommige personages komen zelfs niet verder dan wat clichés (zoals de steeds trouw blijvende vrouw van het hoofdpersonage). Het verhaal is leuk, Matt Damon is een klasseacteur en Steven Soderbergh dragen we een warm hart toe, maar The Informant! had beter kunnen zijn.