Sony Pictures

INDEX >> RECENSIES >> 2012

2012
Ramp van een film

Michel Druart | 14/12/2009

   

We kunnen er niet aan ontsnappen: op 12 december 2012 zal de wereld vergaan. De Maya's wisten het al en de profeet Roland Emmerich laat ons nu zien wat er ons te wachten staat. En eerlijk gezegd: het ziet er nog erger uit dan verwacht.

In 2009 ontdekt geoloog Adrian Helmsel (Chiwetel Ejiofor, die we nog kennen uit Children of Men, Inside Man en Serenity) dat de zonneactiviteit drastisch aan het veranderen is, wat de temperatuur van de kern van de aarde sterk doet verhogen en in de toekomst tot een grote ramp zal leiden. Hij informeert de president van de Verenigde Staten (Danny Glover) die de rest van de wereldtop inlicht. Onmiddellijk worden er plannen gesmeed om een deel van de mensheid te redden.

In 2012 beginnen er zich plots overal kleine aardbevingen voor te doen. Schrijver Jackson Curtis (John Cusack) ontmoet Charlie Frost (Woody Harrelson) tijdens een vakantie in Yellowstone National Park, en hij vertelt aan Jackson dat het einde nabij is. Al snel worden de aardbevingen heviger en Jackson wordt verplicht om te vluchten met zijn ex-vrouw (Amanda Peet) en hun twee kinderen.

2012 is het soort film waarvoor de uitdrukking “verstand op nul” uitgevonden werd, maar de idiotie die hier vertoond wordt is echt van een uitzonderlijk niveau. Van de regisseur van Independence Day, Godzilla, The Day After Tomorrow en 10.000 BC weet je natuurlijk precies op voorhand wat je kan verwachten. Het was dan ook met gepaste verwachtingen dat we 2012 aanschouwden. Toch kan weinig iemand voorbereiden op wat je te zien zal krijgen. Als je ooit een vliegtuig had willen zien dat tussen twee wolkenkrabbers vliegt die aan het instorten zijn, dan moet je deze film gaan bekijken.

Toch zal je best nog wat geduld moeten hebben voor je aan deze scène komt. 2012 neemt ruimschoots de tijd om precies uit te leggen hoe de ramp zich zal ontvouwen. Op een hilarische manier worden pseudowetenschappelijke termen tot een absurde hutsepot geklutst die nergens ook maar enige geloofwaardigheid opwekt. Een Maya God die in december 2012 even op vakantie komt naar de aarde is geloofwaardiger dan wat je hier te zien krijgt. Helaas, niemand die er om zal malen.

Vele personages worden geïntroduceerd en met heel wat moeite wordt er getoond dat de héle wereld samen tegen deze ramp zal vechten. Na een uur is het dan eindelijk showtime en beginnen grote steden door de aarde opgeslokt te worden. John Cusack, die met zijn familie in een limo nét een enorme aardscheur voor blijft, levert amusante cinema op. Al snel zit hij in een vliegtuig dat als een razende juist boven de grond blijft scheuren terwijl het alle onheil nét kan ontwijken. De actie spat van het scherm en alle registers worden opengetrokken.

Acteerprestaties komen er niet aan te pas. Het zijn grote computergegenereerde scènes die de film regeren. Op tijd en stond krijg je wel even mensen te zien die nog even naar hun geliefden willen bellen voor het onheil toeslaat, maar daarvoor zitten we niet in de bioscoopzaal. Natuurlijk zijn er nog de nodige gewetensvragen die de revue passeren op de meest ongepaste momenten en nog wat spanning toevoegen aan de al op de top gedreven scènes. Toch is dit de beproefde formule die Emmerich al veelvuldig heeft gebruikt en die horden mensen naar de bioscoop heeft gejaagd. Maar deze keer werkt het echt niet.

De megalomane spektakelscènes zijn te ver gezocht en worden na een tijdje vervelend. 2012 is namelijk veel te lang. Het duurt te lang voor de actie losbarst, en het duurt te lang voor er uiteindelijk een einde aan gebreid wordt. Er worden veel te veel kleine verhaalbogen opgestart die allemaal ook een einde moeten krijgen en daardoor zit er weinig tempo in de film. We hebben het allemaal al te vaak te zien gekregen. Het Witte Huis mag dan wel op een zeer spectaculaire manier verwoest worden, toch is dit ondertussen zo’n clichématige gebeurtenis in films dat het ons allemaal niet meer interesseert.

District 9 leerde ons dat het niet zo spectaculair hoeft te zijn. Realistische kleine gebeurtenissen, hoe vergezocht ook, zijn veruit te verkiezen boven al dat overdadige geweld dat overduidelijk door computers gegenereerd werd. Na twee uur 2012 begonnen we ons flink te vervelen, hoe spectaculair de getoonde beelden ook mogen zijn. En toen hadden we nog een flink half uur te gaan.

2012 drijft op een hype die over twee jaar hopelijk vergeten zal zijn. Toch heeft de film zijn productiebudget al ruimschoots terugverdiend, wat betekent dat dit soort cinema blijkbaar nog steeds zijn plaats heeft in de filmcultuur van vandaag. Afstompend, vergezocht, ongeloofwaardig en idioot. Als dit het soort films is dat de toekomst van het filmmedium vertegenwoordigt, mag het einde van de wereld nog veel vroeger komen.