INDEX >> RECENSIES >> DESPERATE MEASURES

DESPERATE MEASURES
Dolgedraaide donor

Wim Dewijngaert | 15/03/1998

Later blijkt dat één van die politiemannen Frank (Andy Garcia) is, een detective uit San Francisco. De man is radeloos, want zijn zoontje (Joseph Cross) heeft een beenmergtransplantatie nodig wil hij in leven blijven. Blijkt dat de enige geschikte donor in het land Peter McCabe (Michael Keaton) is, een massamoordenaar die opgesloten zit in een streng bewaakte gevangenis.

In ruil voor een paar kleine gunsten, waaronder een pakje sigaretten en toegang tot de bibliotheek, lijkt Frank de gevangene te hebben overtuigd om hem te helpen zijn zoontje te redden van de dood. Maar Peter wil het jongetje wel eerst eens zien. Na een aantal psychologische spelletje à la Hannibal Lecter, geeft hij uiteindelijk toe. Alvorens Peter zwaar bewaakt naar het ziekenhuis wordt gebracht, brengt hij uren door in de bibliotheek op zoek naar plannen van het gangenstelsel van de kliniek. Het is duidelijk dat hij wil ontsnappen. Hij kondigde het zelfs aan: 'Na al die jaren van opsluiting, krijg ik de kans om weer te moorden.' De politie is voorbereid op het ergste, en verliest de gevangene geen seconde uit het oog. Toch ontsnapt hij op een ingenieuze manier uit de operatiekamer, en nog voor de bewakers kunnen reageren loopt Peter al rond in de vele eindeloze gangen die het ziekenhuis telt.

Daarna volgt een achtervolging in de gangen van het ziekenhuis en de aanpalende diensttunnels, waarbij ook de chirurg van het jongetje (Marcia Gay Harden) is betrokken. Frank weet dat als Peter sterft, het merg in zijn been niet meer kan gebruikt worden voor de transplantatie, en zijn zoon zal sterven. Ondanks zijn toewijding als politieman, wordt hij gedwongen het voor de ontsnapte massamoordenaar op te nemen. Peter, langs zijn kant, toont geen enkel respect voor Franks doorzettingsvermogen en misbruikt elke kans om opnieuw te ontsnappen.

Terwijl Keaton het ziekenhuispersoneel terroriseert, smeekt hij er bijna om om gedood te worden. Maar dat zou de transplantatie onmogelijk maken. In de plaats daarvan wordt dus op onschuldige mensen geschoten en worden kamers opgeblazen, omdat Garcia absoluut Keaton levend te pakken wil krijgen. Zowel politieman als boef plaatsen zich boven de wet.

Regisseur Barbet Schroeder maakte een aantal goede films (waaronder Reversal of Fortune en Single White Female), maar ditkeer gaat hij onderuit. Schroeder, die met Desperate Measures terecht komt in een ethisch moeras, probeert zich naar de oppervlakte te duwen met een opeenstapeling van explosies en achtervolgingen, die nauwelijks voor spanning in het verhaal zorgen: je voelt op voorhand al dat de het zoontje niet zal sterven.

Franks baas (een rol van Brian Cox) formuleerde het nochtans zo mooi: 'Hoeveel mensen moeten hier vanavond sterven zodat jouw kind kan blijven leven?' Een goede vraag, en als de film op een andere manier werd gemaakt kon dit interesante cinema opleveren. Maar nu is het drama ver zoek. De effecten lijken wel gebruikt te worden om de slechte kanten van de film te verdoezelen. In plaats van met het onderwerp te spelen, speelt de regisseur met de voeten van het publiek. En dat is jammer, want Michael Keaton zet met zijn vertolking als gevangene McCabe een intrigerent personnage neer.

Garcia's dilemma als politieman en vader wordt slechts in een paar scènes goed uitgewerkt - vooral in de conversaties met de chirurg van zijn zoontje - maar daar kan de man natuurlijk niets aan doen. Kortom, Desperate Measures is een film om met het verstand op nul naar te gaan kijken. En zo zijn er al veel te veel.