Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> U.S. MARSHALS

U.S. MARSHALS
Déjà vu-gitive

middelmatig  

Christophe Van Cauwenbergh | 12/04/1998


Share/Bookmark

1998 wordt blijkbaar het jaar van de overbodige sequel. In de eerstvolgende maanden worden we gebombardeerd met vervolgfilms als Species II, Lethal Weapon 4, An American Werewolf In Paris, Blues Brothers 2000 en Mortal Kombat: Annihiliation. Stuk voor stuk minderwaardige hernemingen van formules die aanvankelijk succesvol bleken.

De eerste in het rijtje is U.S. Marshals, waarvan we moeten geloven dat het geen sequel op, dan wel een equal aan The Fugitive is. Als dat geen origineel idee is: van The Fugitive een franchise maken waarin iedere keer een andere onschuldige crimineel de benen neemt. Allemaal heel leuk, ware het niet dat de franchise al na twee afleveringen uitgemelkt is.

Tommy Lee Jones herneemt zijn rol als Chief Deputy Marshal Samuel Gerard, die wordt ingeschakeld in de zoektocht naar de voorvluchtige moordenaar Mark Sheridan (rol van Wesley Snipes). Gerard wordt bijgestaan/gehinderd (schrappen wat niet past) door FBI-agent John Royce (een pré-gevangenisstraf Robert Downey Jr.). Vanaf het begin wordt echter duidelijk - en hopelijk geven we hier niet te veel spoilers weg - dat Sheridan misschien toch niet zo schuldig is als het blijkbaar weinig efficiente Amerikaans gerecht ons wil doen geloven. Een nieuwe vluchteling is geboren. Zo eenvoudig is dat.

Uiterst origineel allemaal, gezien elk moment dat van The Fugitive zo'n winnaar maakte hier chronologisch wordt hernomen, maar - en hier is de twist - lichtjes aangepast. Richard Kimble die ontsnapt wanneer zijn wegtransport betrokken geraakt in een treinongeval? In de plaats krijgen we Mark Sheridan die ontsnapt nadat zijn vliegend gevangenentransport met veel lawaai crasht. Dat dit minder dan een jaar geleden het thema was van Con Air, het slechtste dat 1997 te bieden had, mag niemand storen. Richard Kimble die uit wanhoop het kolkend water inspringt? Wat dacht je van Mark Sheridan die als een volleerd Tarzan van het dak van een gebouw pardoes op een trein slingert? Moet kunnen. Achter de camera staat immers de onvolprezen Stuart Baird, het actiegenie achter Critical Condition. Move over, James Cameron. Not.

Niet dat U.S. Marshals een slecht gemaakte film is. Integendeel: Baird toont zich even professioneel in het opzetten van stunts en achtervolgingen als Fugitive-regisseur Andrew Davis. Bewijs daarvan is een redelijk lange achtervolging in en rond een kerkhof, die verrassend genoeg bijzonder weet te boeien. Zo pakt de film nog wel uit met een paar beklijvende momentjes. Jammer genoeg is het allemaal zo verschrikkelijk voorspelbaar, en zijn sommige personages zodanig oninteressant (met name Irène Jacob als Sheridans vriendin Marie) dat het je meer dan twee lange uren later geen moer kan schelen hoe de vork aan de steel zit. En dat Tommy Lee Jones deze keer geen oscar krijgt voor zijn rol als Samuel Gerard, zal wel duidelijk zijn. Next!

Titel: U.S. Marhsals
Genre: Actiethriller
Speelduur: 2u13
Regisseur: Stuart Baird
Acteurs: Tommy Lee Jones, Wesley Snipes, Joe Pantoliano, Irène Jacob

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Buena Vista
AROUND THE WORLD IN 80 DAYS
Verne draait zich om in zijn graf
>>>