Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> S.

S.
Moeder, waarom leven wij?

goed  

Hans Dewijngaert | 25/10/1998


Share/Bookmark

De nieuwe film van Guido Hendrickx is geen leutige bedoening. In het brutale S. schetst hij een nihilistisch portret van een meisje dat elke houvast in deze wereld verloren heeft. Het levert rauwe en schokkende cinema op. Meer dan eens zweeft de vraag waarom we in hemelsnaam op deze aardbol terecht zijn gekomen door je gedachten.

Moeder, waarom leven wij? was dan ook die schitterende en prestigieuze televisie-reeks waar Guido Hendrickx enkele jaren geleden, toen VTM nog geld had voor drama, half Vlaanderen mee in de ban hield. De serie was allerminst optimistisch en toonde een beeld van een hopeloos en uitzichtloos Vlaanderen. Weinigen wisten dat de Antwerpenaar toen al drie langspeelfilms had ingeblikt: Verbrande Brug uit 1975, De Proefkonijnen uit 1980 en Skin uit 1987. In S. trekt hij zijn obsessie voor doemdenken tot in het extreme door. Dit is zijn heel eigen Doom Generation, waar niets nog zin heeft, waar zielige personages zonder hoop wankelen op de rand van het leven, struikelen en hulpeloos de afgrond instorten.

Zo iemand is S. We zien haar 's nachts in haar auto over de weg razen, onvermoeibaar op weg naar ergens. Ze leidt een soort van dubbel leven in New York en Brussel. Haar door seks geobsedeerde vriend bedriegt haar, ze maakt hem koud en gaat in een louche peepshow werken. Vanaf dat moment loopt ze heel wat vreemde figuren tegen het lijf: een hypocriete priester, een geile aanrander, een opdringerige pooier, een perverse klant. Allemaal dragen ze bij tot de ontgoocheling van het leven. De desillusie in de mensheid drijft S. zover dat er haar geen andere keuze meer blijft dan ze allemaal neer te knallen. Tot uiteindelijk de vraag overblijft of ze beter zichzelf ook niet van kant zou maken.

Deze rode draad doorheen de film wordt onderbroken door videofragmenten. Enerzijds van een vroegere minnaar uit de gevangenis; anderzijds door opnames die S. van zichzelf maakt, in een soort van videodagboek. Op de één of andere wanhopige manier wil ze wat ze meemaakt toch nog bewaren. Het zijn als brokstukken in de puinhoop van haar leven. Voor Guido Hendrickx zijn deze verschillende perspectieven een mooie gelegenheid om over te schakelen van kleur naar zwart-wit en van vaste camera naar schoudercamera. Het geeft de film de nodige vaart. Hendrickx heeft in alle miserie trouwens oog voor het visuele. Het is bijna perfide met welke gedrevenheid hij seks en geweld in beeld brengt. Hij structureert zijn prent door middel van het luik van een peepshow dat naar beneden valt en weer opengaat. Op die manier wordt de kijker in een ongemakkelijke positie gedwongen, alsof hij zelf zijn voyeuristische dwangvoorstellingen komt bevredigen.

S. is een uitermate harde film die alles toont zoals het is en nauwelijks verhult, zeker niet verbaal. Onder meer een gebraden goudvis, een afgehakte penis, anale seks, toestanden met het as van een dode vader en een plasscène passeren in dit marginale universum de revue. De wijze waarop S. zich telkens van haar deloyale minnaars ontdoet is trouwens ook niet mis. Helemaal te erg wordt het wanneer S. samen met één van haar klanten naar een gruwelijke reality-video kijkt, waarin met een baseball-knuppel tot het uiterste gegaan wordt. Je vraagt je af waar het allemaal toe leidt. Het antwoord is ironisch: tot niets.

Visueel mag S. dan een pareltje zijn, narratief loopt er hier en daar wel wat spaak. Vele personages spreken zoals in boeken ('deze wodka heeft de geur van razernij'), terwijl S. zelf dan weer een primitief-realistische manier van spreken heeft. En na verloop van tijd maakt ze het door haar moorden wel wat té bont en verliest niet alleen het personage maar ook de film S. zijn trappers. Maar dat is wellicht ook de bedoeling: voor S. is er werkelijk geen uitkomst meer. Daarom waarschijnlijk dat ze op een bepaald moment naar een dokter belt om te vragen of ze zelfmoord kan plegen door een pistool in haar vagina te steken en de trekker te overhalen. Neen, zo antwoordt de dokter, beter in de mond en naar omhoog gericht. En: veel succes ermee.

Guido Hendrickx wist voor deze lowbudget prent (gedraaid in amper dertien dagen) toch heelwat grote acteurs te strikken: onder meer Jan Decleir, Josse De Pauw en Dora Van der Groen. Ze geven de film een solide kader, maar ze spelen toch allen maar nevenrollen in het uitzichtloze leven van S. Zij wordt op een pakkende manier gespeeld door de 21-jarige Antwerpse Natali Broods, zeggen en schrijven nog studente aan de Studio Herman Teirlinck. Haar incarnatie van S. mag dan wel heel anoniem lijken, ze blijft wel op het netvlies gebrand. In elk geval een debuut dat kan tellen. Volgens de advertenties heeft S. alle mogelijke zonden begaan, behalve de ergste van allemaal: de zonde van de onverschilligheid. Weinig kans dat je ook als kijker in die laatste val zult trappen.

Titel: S.
Genre: Drama
Speelduur: 1u36
Regisseur: Guido Hendrickx
Acteurs: Natali Broods, Kristine Van Pellicom, Inge Paulussen, Katelijne Damen, Dora van der Groen, Peter van den Eede, Koen van Kaam, Josse de Pauw, Jan Decleir

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

First Look Pictures
WASSUP ROCKERS
Skater Boys
>>>