Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >> H.R. GIGER: GESCHIFT MAAR GENIAAL

H.R. GIGER: GESCHIFT MAAR GENIAAL
Interview met de man achter Alien

 

Christophe Van Cauwenbergh | 28/10/1997


Share/Bookmark

Hans Rudi Giger is de Zwitserse surrealistische kunstenaar die in 1979 het monster uit de Alien-films bedacht en er meteen een oscar voor mocht in ontvangst nemen.

Gedurende 16 jaar draait hij reeds mee in de filmwereld en in die periode werkte hij mee aan films als Poltergeist 2 en Alien 3. Vanaf augustus zullen zijn nieuwe creaturen te bewonderen zijn in de de science fictionprent Species van Roger Donaldson.

Vorige week was de man te gast op het 13e Internationaal Festival van de Fantastische Film in Brussel, naar aanleiding van de tentoonstelling van zijn werken (de eerste in België) die daar loopt. We hadden met hem een verhelderende babbel.

Plaats van afspraak was het hotel Metropole. Klokslag zes uur liep Giger de kamer binnen, volledig in het zwart, dat spreekt, vergezeld van twee assistenten en met een masker op het gezicht. Eventjes vreesden we het ergste, maar gelukkig nam hij het snel weer af.

Met Giger een gesprek voeren is een vermoeiende aangelegenheid. De man spreekt drie talen (gebrekkig Frans, gebrekkig Engels en Duits) door elkaar, hij spreekt onduidelijk en stil en bovendien zegt hij maar de helft van wat hij denkt. Je ziet hem denken, maar hij vindt de juiste woorden niet. Daarom maakt hij vele zinnen niet af en springt hij voortdurend van de hak op de tak. Dat zult u ook wel merken aan zijn antwoorden.

MOVIE: Kunt u ons iets vertellen over de film Species?

GIGER: Species is een project dat ik voor MGM doe, het is een film met E.T.'s. In deze film is het monster echter niet afschrikwekkend lelijk maar het is een mooie vrouw.

Op een bepaald moment in de film zwemt ze rond in een watertank, en dan volgt er een onderwatergevecht. En zoals in elke Amerikaanse film bedrijft ze ook eens de liefde. Als ze zwanger is draagt deze monsterachtige vrouw haar kind in haar borstkas. Waar de longen normaal zitten bevindt zich het geboortekanaal, er is dan ook geen skelet. De opening bevindt zich dus in de borstkas. Dat is gelijkaardig met de Chestburster uit Alien. De producers hebben me gezegd dat mijn creaties voor Species niet mochten lijken op die voor Alien, maar ik ben de eerste om te zeggen dat iets op Alien lijkt. Dat is dus niet gemakkelijk.

Sinds de Golfoorlog, heb ik gemerkt, houden de Amerikanen van vuur. Vooral tegen het einde van alle films, staat alles in brand. Een theater van vuur, het is altijd hetzelfde: Terminator 2, Alien 3. Ik wou dat niet in Species, maar het is me niet gelukt. Volgens mij heeft dat te maken met de brandende oliebronnen in de Golfoorlog. Ze gebruiken ook steeds opnieuw die vlammenwerper. Dat vind ik verschrikkelijk, dat is middeleeuws. Ridley Scott gebruikte dit ook (in Alien, nvdr) omdat er geen andere mogelijkheid was: er mocht in het ruimteschip niet worden geschoten, en vuur was het enige middel dat het monster kon doden.

Ik heb met deze film ook opgemerkt dat bij science fiction-films, de schrijvers en alle mensen die achter de camera werken, de mensen zijn die écht de film maken. En ook dat ze acteurs en actrices kiezen die niet zo bekend zijn en die dus ook niet zo duur zijn. Dan kan men het geld gebruiken voor de decors. Want voor science fiction zijn de decors het belangrijkste.

(In de volgende paragraaf heeft hij het over een scène in Species waarin een baby-monster wordt geboren, nvdr) Het doden van baby's is echt slecht. Men moet hem eerst laten opgroeien en dan mag men hem doden. Als de baby een monster is, een echte duivel, dan is het toegelaten hem te doden. De baby in de borstkas van de vrouw wordt rood, en op het einde is hij 'orange hot'. Ze wilden dit monster doden, maar het was niet toegelaten de baby te doden, zelfs niet als hij 'red hot' was. Hij moest eerst opgroeien, maar hij groeit zeer snel op.

Species komt uit in juni of juli (augustus in Europa, nvdr), door MGM. De producer is Frank Mancuso Jr. Ik belde veel met hem. Het was altijd 's nachts omwille van het tijdverschil. Dan kreeg ik telefoon om 3, 4 uur 's nachts, heel zwaar werk. Mancuso heeft al meegewerkt aan Friday the 13th. Roger Donaldson, de regisseur, is die van No Way Out en een aantal remakes zoals The Getaway. Hij maakt goede films, maar hij had geen ervaring met science fiction, dus het was voor ons moeilijk om met elkaar te praten, over de mogelijkheden.

Als ontwerper wil ik wel weten hoe het gaat met het monster. Als er iemand weet hoe het zich gedraagt, hoe het vecht, dan ben ik het wel. In het begin was het verhaal erg verschillend van wat het uiteindelijk is geworden. Frank Mancuso was dus mijn enige contact. Mancuso's vader is de grote baas bij MGM-films. De film heeft 36 miljoen dollar gekost, en het is te hopen dat hij dat terugverdient.

Richard Edlund (van onder andere 2010 en Alien 3, nvdr) doet de special effects. Hij heeft al 5 oscars. Steve Johnson maakt altijd apen, ik weet niet meer voor welke film (Greystoke, nvdr). In het begin vond ik dat de uitwerking van mijn monster er te aap-achtig uitzag, maar het is sindsdien veel verbeterd, ik ben er heel blij mee.

Ik leef in Zurich, Zwitserland, en hoop altijd te kunnen werken vanop grote afstand met mijn fax-machine. Ik kon niet naar Los Angeles omdat mijn moeder in zwakke gezondeheid was. Ik dacht dat we de pré-produktie misschien in Zurich konden doen, met al mijn vrienden maar de Amerikanen zijn het niet gewoon om 's nachts te werken en in het weekend, of onder stress. Films maken is altijd heel zwaar, met veel problemen en stress. Ze stuurden me dan video's van waarop ik de constructie kon volgen. In het begin maakte ik opzettelijk slechte tekeningen van het monster zodat ze er niet aan konden beginnen zonder mij. Ik dacht de hele tijd: 'we kunnen het samen doen'. Maar op het einde hoorde ik dat ze mij niet in de buurt wilden wegens de stress, omdat ik zogezegd geen verstand heb van speciale effecten. Nu zie ik in dat het een fout van mij was te denken dat we samen konden werken. Ze wisten dat waarschijnlijk van in het begin, ze hebben gewoon een spelletje met mij gespeeld.

Ik heb er veel geld aan uitgegeven om het allemaal beter en knapper te maken, maar nee hoor, in Hollywood kunnen ze het allemaal beter. Dat heb ik nu ondervonden. Maar die ondervinding heeft me veel geld gekost. Ik heb zelf een paar scènes in de film ontworpen, die me zeer veel hebben gekost. Eén daarvan is een droomscène, die wel in het script zat maar niet in het budget. Op het einde werd dat budget altijd kleiner en kleiner omdat het werd uitgegeven aan de verbetering van andere zaken. Nu hebben ze de helft van mijn werk gebruikt. Ik hoopte het overige werk aan een ander bedrijf te kunnen verkopen, maar daar is het nu te laat voor.

MOVIE: Zijn er nog andere projecten waar u aan werkt?

GIGER: Ja. Ik werk aan een film over een trein, een trein van zes meter.

MOVIE: Is dat het project dat Ridley Scott enkele jaren geleden wilde maken?

GIGER: Ja, maar dan op een andere manier. Hij wilde dat de trein reisde van de ene stad naar de andere, volledig ondergronds. Van Moskou naar Zurich. Het was geen spooktrein, hij had maar 7% zuurstof nodig, daarom reed hij ondergronds.

Deze keer komt de trein van een andere planeet en onze planeet vol treinen herinnert hem aan zijn planeet. Het is een trein met 2 wagons die rijdt op vlees, bloed en beenderen. Verder gaat Sandra (het meisje waarmee hij binnenkwam, nvdr) twee boeken maken. De ene gaat over mijn film-design, de andere gaat alleen over Species. We hopen dat Species toch een bijzondere film zal worden.

Ik heb ook een eigen filmproject, genaamd The Mystery of San Gottardo, dat gebaseerd is op mijn biomechanische wezens, die bestaan uit armen en benen. De schilderijen hiervan hangen op de tentoonstelling.

En nog een ander project van mij, waarvan ik het model niet kon meebrengen, is een fontein, een Zodiac fontein. Dit verhaal gaat ook over wezens die bestaan uit armen en benen: een arm tot aan de elleboog en een been tot aan de knie worden samengevoegd tot tot één wezen. De linkerarm en het rechterbeen van een mens worden één wezen, de rechterarm en het linkerbeen worden een tweede, en de romp en het hoofd van dat lichaam leven ook. De twee eerste wezens zijn een soort van tweeling, ze hebben hetzelfde bloed, ze hebben een zekere relatie met elkaar, ze willen geen slaaf zijn van het hoofd. Ze kunnen denken, de ene is Armando, de anderen zijn Arbeindo en Beinando. Ik zou een Zodiac-fontein willen bouwen van 16 op 14 voor m'n Giger-bar in Zwitserland (in Chur, zijn geboortedorp, nvdr).

MOVIE: Timothy Leary heeft in het voorwoord voor uw boek geschreven dat u kunst maakt voor de 21e eeuw. Hoe staat u daar zelf tegenover? Ziet u het ook zo, zijn uw schilderijen inderdaad visioenen voor de toekomst, of zijn ze meer persoonlijk van aard?

GIGER: Mijn visies op de toekomst zijn zeer persoonlijk. Maar aan de andere kant tonen ze een toekomst die ik liever niet zie gebeuren.

MOVIE: Heeft u veel nachtmerries?

GIGER: Nachtmerries? Oei, ja. Zeer zeer veel. Maar dan échte nachtmerries.

MOVIE: Wat is voor u dan een echte nachtmerrie?

GIGER: Een echte nachtmerrie? Voor mij is het een nachtmerrie in een buis te zitten, van deze diameter vormt met de handen een cirkel van 20 cm op 20), met 50 mensen die voor je zitten en 50 achter je.

MOVIE: Vanwaar komt het idee om metaal en vlees te combineren in schilderijen?

GIGER: Van mijn moeder. Ze kreeg metalen heupen ingeplant. Ze werd vier keer geopereerd, links en rechts, en iedere keer werd het erger. En later had ze een pacemaker nodig. Dat zijn allemaal biomechanische dingen.

MOVIE: Wat is uw definitie van de monstruositeit?

GIGER: Ik denk dat dat de dingen zijn die we niet kennen. (Als verder antwoord op deze vraag vertelt hij iets onduidelijks over mensen in de oorlog die iets aan hun keel hadden omdat er te veel jodium in het water zat. En even daarna heeft hij het over Von Daniken die beschreef hoe de goden vroeger op de aarde leefden, nvdr)

MOVIE: Juist ja. Amuseert het u dat tegenwoordig vele mensen motieven van uw horrorcreaties op hun huid tatoeëren?

GIGER: Tatoeëren is in feite het menselijk lichaam een beetje vernietigen. Maar aan de andere kant moet ik er wel een beetje trots op zijn want zij zijn de grootste fans van mijn kunst als ze tatoeages van mijn schilderijen op hun lichaam hebben. Ze zijn als het ware levende musea. Als ze alles moest tonen zouden ze helemaal moeten strippen. Er zijn veel mensen die zo'n tatoeages hebben. Een vriend van mij in New York heeft beslist een boek te maken genaamd 'Giger under your Skin' (lacht). Iemand anders heeft mij ooit verteld dat ik een soort 'Volkskunstler' geworden ben, een kunstenaar voor het volk.

MOVIE: Bevalt u dat?

GIGER: Pff, wat kan ik eraan doen? (lacht opnieuw).

MOVIE: Wat heeft de oscar voor u gedaan?

GIGER: Hij heeft me zeer veel slechte kritieken gegeven. Mensen zijn jaloers, weet je. Jaloezie is overal, en zeker in Zwitserland. Ik werd meteen gekoppeld aan de Hollywood-shit en op slag kochten de musea geen schilderijen meer van me. Maar aan de andere kant zou ik hier niet zitten als ik de oscar niet had gewonnen. Hij heeft me op een bepaade manier geholpen. Mijn show hier (in de Passage 44, nvdr) is uitstekend, maar hetzelfde in het museum voor moderne kunst zou me veel meer helpen.

MOVIE: Hartelijk dank voor dit gesprek.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

U.I.P.
UNITED 93
A Day to Remember
>>>