Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >> REGISSEUR-COMPONIST-RELATIES (1)

REGISSEUR-COMPONIST-RELATIES (1)
Weir-Jarre: Great Artists Society

 

Erwin Taets | 18/02/1995


Share/Bookmark

In de eerste aflevering van deze reeks over regisseur-componist-samenwerkingen staan Peter Weir en Maurice Jarre centraal.

Maurice Jarre, vader van synthesizer- kitschgod Jean-Michel Jarre, was een paar jaar geleden nog in België te gast voor een jubileumconcert ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag. Toen hij op zijn veertigste muziek voor films begon te schrijven werkte hij eerst in hoofdzaak mee aan kleinschalige, meestal Franse produkties. Producent Chris Palmer beweert dat Jarre zijn inspiratie voor die scores vooral ging opdoen bij grote componisten uit zijn jeugd, zoals Eric Satie en Arthur Honegger. De muziek van Maurice Jarre klinkt echter alles behalve Frans in de oren. Integendeel zelfs, en dat maakte van hem een graag geziene gast in Hollywood.

Jarre ontving oscars voor zijn werk voor films als Lawrence of Arabia (1962), Doctor Zhivago (1965) en A Passage to India (1984). Naast muziek voor de films van Peter Weir verzorgde Jarre ook nog de soundtracks van blockbusters zoals Fatal Attraction (1987), Moon over Parador (1988), Gorillas in the Mist (1988) en Ghost (1990). Vorig jaar nog schreef hij de muziek voor Mr. Jones en The Hudsucker Proxy.

De Australische regisseur Peter Weir herinnert zich nog goed zijn eerste kennismaking met Jarre: 'Ik wilde exotische muziek voor mijn film The Year of Living Dangerously. Toen ik die morgen de studio binnenkwam zag ik hem voor het eerst: een kleine, grijze man, omringd door gongs en cimbalen, overal op trommelend, roffelend en tikkend, heel geconcentreerd op jacht naar een ongrijpbare combinatie van geluiden.' The Year of Living Dangerously (1983), een fascinerend politiek drama dat zich afspeelt in Indonesië, zou één van zijn origineelste scores worden. In 1985 volgde Witness, de film waarmee Weir voet aan wal zette in Hollywood. Over Jarres sobere (synthesizer)score zegt Weir: 'We hebben nooit veel gepraat over deze film. Maurice heeft altijd geweten wat ik bedoelde.'

Met The Mosquito Coast (1986), waarschijnlijk Weirs beste film, gooiden ze hun aanpak over een andere boeg. Jarre schreef de muziek en nam die op nog voor Weir met het draaien begon. Dit gaf Jarre de vrijheid om te schrijven vanuit zijn eigen ideeën. Die muziek nam Weir dan mee en speelde die af tijdens het filmen, om de ploeg in de juiste stemming te brengen. Hoewel beiden heel tevreden waren over het experiment, bleek het achteraf onmogelijk om de muziek die Jarre geschreven had te gebruiken, en dus herwerkte Jarre zijn score. Weirs populairste film, Dead Poets Society (1990), kreeg van Jarre een triomfantelijk doedelzak-thema mee. Jarres laatste score voor een film van Weir was die voor Fearless (1993).

De volgende keer zijn Steven Spielberg en John Williams aan de beurt.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Fox
KINGDOM OF HEAVEN
In de naam van God
>>>