INDEX >> FESTIVALS >> OSCARNOMINATIES 1996

OSCARNOMINATIES 1996
En dit zijn de winnaars:

Erwin Taets | 16/02/1997

Om de spanning snel te snijden, onthullen we maar meteen dat The English Patient de oscar van Beste Film op zijn naam mag schrijven. Deze meer dan twee en een half uur durende episch-romantische verfilming van de gelijknamige bestseller van Michael Ondaatje is overigens de grote winnaar van de oscaruitreiking dit jaar. Zowat de enige kritiek die over deze film te spuien valt is de lengte, maar goed, dat geldt ook voor andere genomineerde films, zoals het zevende huzarenstukje van de gebroeders Coen, Fargo, en de mossel-noch-vis dramedy Jerry Maguire, waarin Tom Cruise de acteerprestatie van zijn leven neerzet. Dat de andere genomineerden, het biografische meesterwerk Shine en het Britse prijzenbeest Secrets and Lies het onderspit moeten delven voor The English Patient heeft alleen te maken met het feit dat verdeelbedrijf Miramax verkoos haar lobbyisten aan het werk te zetten om The English Patient genomineerd te krijgen in zoveel mogelijk categorieën en daarbij haar andere films de ruimte gaf om op eigen kracht de Academy-leden te overtuigen van hun recht op oscars.

Weinig verrassingen in de categorie van beste regisseur; ook hier gaat The English Patient lopen met het vergulde beeldje. De Brit Anthony Minghella, wiens ceevee tot nu toe alleen maar romantische niemendalletjes zoals Mr Wonderful en Truly Madly Deeply bevatte, gaf aan The English Patient een David Lean-achtige dimensie en schreef zelf het script, ondanks het feit dat het overgestructureerde boek onverfilmbaar geacht werd. Regisseurs die in de kou blijven staan zijn Mike Leigh van Secrets and Lies, Scott Hicks voor Shine, Milos Forman voor The People vs. Larry Flint en Joel Coen voor Fargo. Veel goeie kandidaten waren er dit jaar niet voor deze categorie en echte uitschieters al evenmin. In magere jaren gaat de oscar gegarandeerd naar de regisseur van de beste film. Dat dit ook deze keer het geval is, geeft je zo'n beetje een idee wat voor filmjaar 1996 was.

De vrouw-onvriendelijke Academy doet haar reputatie alle eer aan door in de categorie Beste Acteur dit jaar opnieuw vijf mannen te nomineren: Tom Cruise voor Jerry Maguire, Ralph Fiennes voor The English Patient, Woody Harrelson voor The People vs. Larry Flint, Geoffrey Rush voor Shine en Billy Bob Thornton voor Sling Blade. Hoewel Tom een puike acteerprestatie neerzet in Jerry Maguire en Ralph menig vrouwenhart sneller doet kloppen in The English Patient, gaat de oscar naar Geoffrey Rush, voor zijn ongelooflijke prestatie in Shine. De voorkeur van de Academy om oscars uit te delen aan acteurs die in de huid kruipen van personages die korting krijgen op hun entreekaartje voor Disneyland, blijkt ook dit jaar. Desalniettemin speelt Rush in Shine voortreffelijk en zullen heel wat mensen die een kaartje hebben gekocht voor de vier concerten die David Helfgott binnenkort in de Verenigde Staten zal geven, teleurgesteld zijn niet hem maar de echte Helfgott achter de piano te zien zitten. Suckers.

In de categorie Beste Actrice - surprise! surprise! - vijf vrouwen (je vraagt je af waarom we een grap die de eerste keer al niet grappig was, nog eens herhalen? Gewoon, omdat dit een artikel is over Hollywood). Op de nominatie van ouwe vrijster Diane Keaton voor (het overigens bijzonder ontroerende) Marvin's Room na, allemaal nieuwe kippen in de ren: Brenda Blethyn (overtuigend in Secrets and Lies), Emily Watson (overtuigd in Breaking The Waves), Frances McDormand (over-tuigd in Fargo) en Kristin Scott Thomas uit The English Patient, die de oscar wint en daarmee één van de meestgevraagde actrices in Hollywood wordt. Dit is een actrice met talent en karakter en we zullen nog veel meer van haar horen (en zien) in de toekomst. Tenminste, dat mogen we hopen. Voor de rest: dank hemel en aarde en al wat er tussen zit voor de niet-nominatie van Madonna. Vanaf nu komt geen slecht woord over de Academy meer over onze lippen. Haar grootste acteerprestatie was niet Evita, o neen, het was het doen geloven van Alan Parker dat ze geschikt was voor een rol als deze en het feit dat de halve wereld erin trapte.

Volgende categorie: Beste Acteur in een tweederangsrol. Genomineerd zijn dit jaar Cuba Gooding Jr. voor het grootst mogelijke aantal scheldwoorden in één zin in Jerry Maguire, William H. Macy voor de competentste incompetentie in Fargo, Armin Mueller-Stahl voor de scène met het minst aantal woorden waarin het meest gezegd wordt in Shine, Edward Norton, voor het behalen van een oscarnominatie met een rol uit één van de belachelijkste thrillers van 1996 (Primal Fear) en James Woods, voor de maximale hoeveelheid make-up die je op een gezicht kunt smeren zonder op Burt Reynolds te lijken, in Ghosts of Mississippi. En de oscar gaat naar... Armin Mueller-Stahl. En volkomen terecht. Hoewel de man gedoemd is om voor de rest van zijn leven nazi-criminelen of holocaust-slachtoffers te spelen, is dit een acteur die blijk geeft van een talent dat afwezig is bij de jongere generaties acteurs en actrices. Kruip van achter die computer vandaan en ga Shine zien. Nu!

Zoals gewoonlijk vielen de tweederangsrollen voor vrouwen dit jaar niet mee. De meidjes op een rijtje: Joan Allen voor The Crucible, Lauren Bacall voor The Mirror Has Two Faces, Juliette Binoche voor The English Patient, Barbara Hershey voor The Portrait of a Lady en Marianne Jean-Baptiste voor Secrets and Lies. De oscar gaat ook hier, bij gebrek aan beter, naar de actrice uit The English Patient. Het zal Binoches doorbraak in Amerika worden en haar eerstvolgende hit zal een komedie zijn met Hugh Grant.

Laatste alinea. De oscars zijn een grap. Een spelletje. Een promotiestunt die elk jaar weer miljoenen mensen overal ter wereld in de ban houdt. Laat het niet aan je hart komen als jouw favoriete actrice of jouw favoriete regisseur er niet bij is: kans is dat hij gewoon niet de juiste agent had of dat zij gewoon met de verkeerde mensen naar bed is geweest. Of dat hij of zij gewoon niet geschikt is voor zijn job en jij geen smaak hebt. Hoe het ook moge wezen: maak je niet druk om een paar omhooggevallen opgezette wezentjes uit Los Angeles, of all places. De oscars worden verkozen door ex-oscarwinnaars; de kandidaten zitten zelf in de jury, bij wijze van spreken (en niet alleen bij wijze van spreken). Hoe belachelijk dit ook klinkt, toch wordt aan de oscars ongelooflijk veel aandacht besteed, hoewel de oscaruitreiking elk jaar saaier wordt en de genomineerde selectie elk jaar slechter. Uiteindelijk is het de kijker die zelf zijn oscars uitdeelt, wanneer hij na het zien van Shine met een krop in de keel de zaal uit wandelt of na het zien van The Frighteners schatert: 'maar da' was ne goe' film, jong!' En aan dat gevoel, neem dat van ons aan, daar kan geen oscar wat aan veranderen. GENIET en zo mateloos mogelijk. De enige winnaar ben jij en jij alleen.