Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> BACKBEAT

BACKBEAT
Back to the Beatles

uitmuntend  

Christophe Van Cauwenbergh | 26/01/1997


Share/Bookmark

De Beatles zitten diep verankerd in ons collectief geheugen. Voor de jongere generatie is het zoveel als een schok dat die Beatles voor hun 'Fab Four' jaren oorspronkelijk een vijftal waren. Backbeat werpt een licht op die vergeten Beatle, Stuart Sutcliffe, en doet dat met veel verve.

Het totaal onbekende bandje The Beatles wordt uitgenodigd om tijdens de zomermaanden voor een appel en een ei in Hamburg te spelen. John Lennon is de drijvende kracht achter de groep en zijn beste vriend, de James Dean-kloon Stuart Sutcliffe, zit er vooral bij om meisjesharten sneller te doen kloppen. Het vijftal leert de bekende fotografe Astrid Kirchherr kennen, die het vooral met Stuart lijkt te kunnen vinden. Stu gaat stilaan de groep verwaarlozen; hij verschijnt vaak te laat op het appel of kan zich niet meer concentreren op de muziek. De andere groepsleden willen verder zonder Stu, maar daar kan John geen vrede mee nemen. The Beatles worden dan het land uitgezet omdat één van hen nog geen achttien jaar is. Later keren ze terug naar Hamburg. Stu beslist bij Astrid te blijven en de band te verlaten, die terugkeert naar Engeland.

De karakters in Backbeat zijn niet oppervlakkig en plat zoals in zovele films van vandaag, maar zijn levensecht en meer-dimensioneel. Ze hebben allemaal hun problemen en hun obsessies. Ze evolueren psychologisch en mentaal. Stu Sutcliffe begint vol enthousiasme aan zijn taak als basgitarist bij The Beatles, maar leert gaandeweg dat dit eigenlijk niet zijn levensroeping is. Hij leert een meisje en tegelijk de ware liefde kennen, en daar kan zijn beste vriend John niet om lachen. Ten eerste omdat The Beatles eronder lijden, en ten tweede omdat hij zich verwaarloosd voelt. De onderlinge relaties tussen alle personages zijn heerlijk om naar te kijken. Deze karakterontwikkeling betekent dikwijls drama van de zuiverste soort. Backbeat bevat een aantal pakkende scènes, die recht naar het hart grijpen.

De dramatiek wordt op tijd en stond afgewisseld door een lichtere noot: de muziek natuurlijk. Die is fantastisch zonder meer. The Beatles waren in hun hongerjaren veel ruiger, hun muziek was toen nog typische rock 'n roll, de vele nummers in Backbeat swingen de pan uit. Op sommige momenten is het voor de kijker zowaar moeilijk om te blijven zitten. Het is natuurlijk de vraag of een CD'tje zonder de beelden die er bij horen en zonder de kwaliteit van een grote THX-zaal evenzeer voor ambiance kan zorgen.

De regisseur van deze aangrijpende prent is Iain Softley, die hiermee een indrukwekkend debuut maakt. De vertolkingen zijn over het algemeen zeer goed. In de cast zitten niet veel bekende namen. Alleen bij het horen van de namen Sheryl Lee en Stephen Dorff gaat er een lampje branden. Zij speelde Laura Palmer in Twin Peaks, en hem kennen we uit The Gate en meer recent, The Power of One. Vooral Dorff maakt indruk, samen met Ian Hart, die John Lennon uitbeeldt. Overigens, het is griezelig hoe sterk Gary Blakewell op zijn alter ego Paul McCartney lijkt.

Backbeat is onverwacht een prachtige film geworden. Een breekbaar liefdesverhaal en een bedreigde vriendschap temidden van een swingende soundtrack. Wie dit niet gaat zien mist een waar stukje cinema.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Fortissimo
MYSTERIOUS SKIN
Verloren onschuld
>>>