Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> JADE

JADE
Zware kluif van groen en mooi

goed  

Hans Dewijngaert | 26/01/1997


Share/Bookmark

William Friedkin is een man van vele oorlogen. In 1971 al oscarwinnaar met The French Connection en daarna nog goed voor onder meer The Exorcist (1973), To Live and Die In L.A. (1985) en The Guardian (1990). In Jade laat Friedkin zien dat hij het regisseren nog steeds niet verleerd is.

Voor deze erotische thriller deed hij dan ook een beroep op een specialist van het genre: Joe Eszterhas, die in 1992 bekendheid verwierf met Basic Instinct. Een jaar later vloeiden ook nog Nowhere To Run en Sliver uit zijn pen. Weinigen weten echter dat hij ook nog andere beroemde scenario's op zijn conto heeft staan, zoals F.I.S.T., Flashdance, Jagged Edge en Betrayed. Voor Jade gebruikt Eszterhas dezelfde plot-opbouw als voor Jagged Edge: de camera rijdt bij wijze van proloog door een verlaten huis en stuit op een vermoorde man. Wie is hij? Door wie werd hij vermoord? Waarom? De vragen waar de kijker voor staat, zijn dezelfde als die van de politie.

Het slachtoffer in Jade blijkt een rijke zakenman te zijn en het moordwapen is een bizarre bijl. Daarop staan de vingerafdrukken van Trina (Linda Fiorentino), het vroeger liefje van Carelli (David Caruso) en de huidige vrouw van de machtige advocaat Matt Gavin (Chazz Palminteri). De zaken worden er niet gemakkelijker op als men bij de zakenman foto's ontdekt met daarop de gouverneur van de staat in een, zeg maar, hachelijke situatie. De zakenman voorzag zijn politieke vrienden namelijk van vrouwelijk schoon in zijn vakantiehuisje (en schepte er zelf genoegen in één en ander op film vast te leggen). Een ooggetuige en één van de hoeren leiden tenslotte naar een mysterieuze dame, die alleen bekend is onder de naam Jade.

Wat we in Jade voorgeschoteld krijgen, verschilt in wezen niet zoveel van het klassieke misdaadverhaal. Alleen: het lijkt wel of Friedkin Eszterhas' script niet in de juiste volgorde heeft verfilmd: het is verwarrend, moeilijk te volgen en onlogisch. Als kijker ben je dan ook al snel de draad kwijt en als de moordenaar in de allerlaatste scène heeft bekend, weet je wel wie de moord heeft gepleegd, maar het waarom en hoe is allesbehalve duidelijk. Voer voor doorwinterde filmanalytici en gedreven amateurdetectives wellicht, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker blijft wel met een pak vragen zitten.

Gelukkig hanteert Friedkin met zoveel talent en sfeer de regie, dat hij toch je aandacht weet vast te houden. Hij goochelt met intrigerende beelden en weet zonder problemen een vreemde stemming te creëren. Bewijs daarvan zijn de schitterende scènes in de kerk, de achtervolging en de parade door Chinatown. Spijtig dat je je achteraf de vraag stelt waartoe al dat moois nu eigenlijk heeft gediend.

De acteurs ontsnappen niet uit het veel te ingewikkelde scenario-web. Alleen David Caruso (Kiss of Death) heeft een rol waar je je mee kunt identificeren. Linda Fiorentino (The Last Seduction) en Chazz Palminteri (Bullets over Broadway) hebben zo'n duistere rol, dat je al onmiddellijk weet dat er iets niet is de haak zit. De vraag blijft natuurlijk: wat?

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Buena Vista
FREAKY FRIDAY
De ogen van een ander
>>>