Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> THE SAINT OF FORT WASHINGTON

THE SAINT OF FORT WASHINGTON
George en Lennie in New York

goed  

Christophe Van Cauwenbergh | 26/01/1997


Share/Bookmark

Tim Hunter staat bekend om zijn deprimerende films, zonder happy end, hetgeen toch opmerkelijk is tussen al de glimlach-produkties die in Hollywood van de lopende band rollen. Met Saint gaat hij verder op de ingeslagen weg.

In respectievelijk '82 en '86 draaide Tim Hunter Tex en River's Edge, twee uiterst negativistische films met hoofdzakelijk jonge mensen als Keanu Reeves, Emilio Estevez en Matt Dillon in de hoofdrollen. Voor zijn nieuwste produktie deed Tim Hunter opnieuw een beroep op de talenten van de eeuwige underdog Matt Dillon. De reden waarom Dillon het aanbod met beide handen aannam ligt voor de hand: hij was zowat de enige gerespecteerde acteur in Hollywood en omstreken die nog geen geestelijk gestoord individu had vertolkt, en Saint gaf hem die kans.

The Saint of Fort Washington speelt zich af in het winterse New York. Matthew is een kersverse dakloze die bovendien aan schizofrenie lijdt. Zonder een rooie duit op zak komt hij terecht in Fort Washington, een reusachtig opvangcentrum voor daklozen. Zware jongen Little Leroy zwaait er de plak en kiest Matthew uit als zijn nieuwste slachtoffer, totdat Vietnam-veteraan Jerry hem onder zijn hoede neemt. De twee worden hechte vrienden en besluiten in enige echte Of Mice and Men-traditie samen te werken en te sparen voor een appartementje en een toekomst als groentenboer. Matthew masseert met zijn gouden vingers de pijnlijke knieen van Jerry, en Jerry helpt Matthew door zijn schizofrene aanvallen heen. Zodoende maken ze voor elkaar de dagen ietsje minder koud en vooral minder eenzaam. Op een bepaald moment lijkt het allemaal veel te vlot te gaan, en dan slaat het noodlot onverbiddelijk toe.

Danny Glover, die de rol van Jerry voor zijn rekening neemt, werd nogal eens bekritiseerd wegens zijn zogenaamd ondermaatse acteerpresaties in deze prent. Wat ons betreft gaat deze kritiek niet op. De film wordt gedragen door zowel Matt Dillon, die de schizofrene Matthew vertolkt, als Danny Glover. Het is de uitmuntende interactie tussen deze twee die de film een paar centimeter boven de grijze massa tilt. Dank zij een verzorgd scenario hebben de beide personages diep uitgetekende karakters, die nog eens mooi worden vertolkt ook. Het is voor de kijker dan ook allesbehalve een moeilijke opgave om zich in te leven in het verhaal.

The Saint of Fort Washington is een mooie vertelling over vriendschap geworden die terzelfdertijd het sociale probleem van de daklozen vanuit een realistsich oogpunt benadert. Hij slaagt erin met zeer beperkte middelen enkele aangrijpende scènes voor te schotelen en aldus bij de kijker enkele zeldzaam geworden emoties los te weken, dit echter zonder te vervallen in slijmerige Hollywood-tranentrekkerij. En dat is een hele verademing.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

U.I.P.
THE RING TWO
In de put
>>>