INDEX RECENSIES CONTE DES TROIS DIAMANTS
CONTE DES TROIS DIAMANTS
Palestijns sprookje
Jo Anseeuw | 26/01/1997
Het aantal Palestijnse films dat onze cinemaschermen bereikt is zo klein dat deze film misschien wel dé gelegenheid is om een brokje cultuur uit dat met oorlogen geteisterd gebied mee te pikken.
In Conte Des Trois Diamants volgen we de twaalfjarige Youssef, een kind van de Intifada. Zijn vader zit gevangen, en zijn broer vluchtte uit het Israëlische leger. Samen met zijn moeder en zus leeft hij in een vluchtelingenkamp in de Gazastrook. Het geweld en de repressie is nooit ver weg.
Op een dag ontmoet hij Aïda, een zigeunermeisje. Ze neemt hem mee naar haar thuis, en haar grootmoeder vertelt hem een sprookje: als hij de drie diamanten kan terugvinden die ontbreken uit het halssnoer dat Aïdas grootvader uit Zuid-Amerika meebracht mag hij met haar trouwen. Youssef, die in zijn eigen droomwereld leeft, denkt sinds die dag aan niets anders meer.
De Belgisch-Palestijnse regisseur Michel Khleifi toont met zijn zelfgeschreven film het lijden van een volk. Een nooit ophoudende oorlog zorgt voor gescheiden families en veel te vroeg gestorven familieleden, zonder dat hierdoor een oplossing bereikt wordt. Maar hij toont ons dit zonder nodeloos gepreek of geweeklaag. Het is tenslotte een sprookje...
Wie zich in zijn filmkeuze meestal laat leiden door grote namen uit Hollywood zal het bij het bekijken van de film wel moeilijk krijgen. Geen duurbetaalde sterren en grensverleggende speciale effecten, voortdrijvend op een dun maar wel hypersnel (en -duur) scenario. Niets van dit alles dus, maar wel een sprookje dat in schril contrast staat met de beelden die we meestal in het nieuws zien.
Niet dat het zeemzoeterig is, ver van. Het geweld ligt constant op de loer, en vermis we niet vertrouwd zijn met de vertelstijl uit die streken is voorspelbaarheid geen probleem.
Conte Des Trois Diamants is dus een mooi sprookje dat jammer genoeg alleen gesmaakt zal worden voor cinemabezoekers die zich willen openstellen voor andere culturen.
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Foto: New Line Cinema
Op dezelfde golflengte
>>>