CASINO
Rien ne va plus
Christophe Van Cauwenbergh | 26/01/1997
Voor wie drie uur De Niro-hitte nog niet voldoende waren: hier zijn er nog drie.
Een gangster-epos van drie uur met Robert De Niro in topvorm, en verder met Joe Pesci en Sharon Stone in de bijrollen, alles nauwkeurig in beeld gebracht door Martin Scorsese: oscars ahoy, zou je denken. Vreemd genoeg werd alleen Stone's prestatie memorabel genoeg bevonden voor een kans op onsterfelijkheid. Zowat de enige die wat ons betreft uit de boot valt.
Casino's scenario werd geschreven door Nicholas Pileggi, een ouwe rot met reeds Goodfellas achter de kiezen, en wiens script City Hall binnenkort ook in de zalen is. Het scenario is gebaseerd op de waargebeurde levenswandel van de Italo-Amerikaan Sam 'Ace' Rothstein, een kleine boef die in Las Vegas een casino mag gaan runnen. Dat doet hij met overweldigend succes; onder zijn wakend oog beleeft het casino gouden tijden.
De val van Rothstein is in zicht wanneer enerzijds zijn goede vriend Nicky Santoro naar Vegas trekt en de stad op zijn heel wat minder ethische manier aan zijn voeten krijgt; en anderzijds wanneer Rothstein hals over kop verliefd op Ginger McKenna, een glamourgirl die uitgesproken niét van hem houdt. Hij geeft haar desondanks de sleutel van zijn hart én zijn kluis; beslissingen die hij zich nog zal beklagen.
Casino maakt ongewoon veel gebruik van off-screen vertellingen door vooral De Niro en Pesci. Dit werkt in het begin verwarrend, maar uiteindelijk doet deze manier vertellen prima haar werk. De tegenstrijdige manier waarop Nicky en Sam de wereld zien, wordt dankzij deze techniek kristalhelder. Nu eens vertelt Sam dat hij zich steeds meer ergert aan het krapuleuze gedrag van Nicky, dan weer klaagt Pesci off-screen over de zeurpiet die Sam is geworden. Op meer dan één manier doet Casino terugdenken aan die andere gangsterfilm van Scorsese, met De Niro en Pesci naar het scenario van Pileggi; Goodfellas. Alleen Robert De Niro's rol in Casino is fundamenteel verschillend van deze in Goodfellas, de rest is min of meer een herkauwing van Goodfellas, verhuisd naar een opvallender achtergrond. De eeuwige knipperlichtjes van Las Vegas, waar eens te meer verderf koning is.
Dat maakt natuurlijk niet dat Casino het bekijken niet waard is. Van Scorsese's visueel genie krijg je nooit genoeg en Thelma Schoonmakers montage is pure cinematische kunst. Doe daarbij een zinderende Robert De Niro en zo een zo mogelijk even knappe Joe Pesci, en het resultaat is Cinema met een hoofdletter C.
Maar hoe je het ook draait of keert, Heat is een betere film. De interactie De Niro-Pacino werkt aanstekelijker, en een contemporain-duistere politiefilm is toegankelijker dan een biografische fabel over het Las Vegas van de jaren '70. Dat Heat drie uur duurt, merk je niet, je kunt het zelfs haast niet geloven. De drie uur die we doorbrengen in het casino duren des te langer. Een spijtige zaak, want dat scheelt een hele ster in de onze kwotering.
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Romantiek op z’n Brits
Britten en romantische komedies: het is een match die werkt. Waar Amerikanen het vaak niet kunnen laten om hun romcoms te overgieten met een zeemzoeterige sentimentaliteit die bij overmatig gebruik tot zware maagkrampen kan leiden, is het Britse recept heel wat lekkerder.
>>>
Romeo en Julia in moderne tijden
De liefde is lenig, maar is ze ook sterker dan de zwaartekracht? De verliefde snuiter Adam stelt de vraag in Upside Down (2012), een merkwaardige sciencefictionfilm waar twee werelden met een omgekeerde zwaartekracht tegen elkaar aan schurken. In Warm Bodies (2013) is de vraag: kan de liefde het hart van een zombie weer laten kloppen? Twee keer geldt: de vraag stellen, is ze beantwoorden.
>>>
Paradiso
Wie snuift is medeplichtig
>>>