THE OGRE
Sint-Christoffel en de boeman
Kaat Van Wonterghem | 26/01/1997
Nog nooit van The Ogre gehoord? Wij ook niet, totdat dit kleine meesterwerk ons hart stal. Het moet niet elke dag Independence Day zijn om pret te beleven in filmland.
The Ogre is een Frans-Brits-Duitse co-productie met nota bene een Amerikaan (John Malkovich) in de hoofdrol. Regisseur Volker Schlondorff scoorde in lang vervlogen tijden een hit met Die Blechtrommel, een succes dat zijn latere films Die verlorene Ehre der Katharina Blum en Death of a Salesman niet konden evenaren. The Ogre, naar de roman Le roi des aulnes van Michel Tournier, begint tijdens het interbellum in een Franse kostschool.
Wanneer de wat timide Abel door de directeur op het matje wordt geroepen voor een kwajongensstreek waar hij geen schuld aan had, vervloekt de jongen de school tijdens een gebed gericht aan Sint-Christoffel, de kindervriend. En ja, even later vliegt de school in brand. Vreemd genoeg leidt Abel hieruit af dat hijzelf onsterfelijk is, terwijl hij door zijn speciale band met Sint-Christoffel ieder eender wat kan aandoen.
Aan de vooravond van de Grote Oorlog is de volwassen Abel als amateur-fotograaf sterk aangetrokken door kinderen, zijn enige vrienden. Na de vermeende aanranding van een minderjarig meisje wordt Abel, opnieuw onschuldig, veroordeeld om dienst te nemen. De Blitzkrieg zorgt ervoor dat Abel als krijgsgevangene naar Oost-Pruisen gedeporteerd wordt, alwaar hij na talrijke onwaarschijnlijke omzwervingen het tot jachtopziener en vertrouweling van Rijksmaarschalk Göring schopt. Helemaal in zijn nopjes is Abel als ronselaar voor de Hitler-Jugend. De bijzondere wederzijdse aantrekking met kinderen verklaren zowel zijn succes als 'kinderlokker' als zijn bijnaam: de boeman. Abels fascinatie voor het Nazisme zal pas gedeukt worden wanneer uitgerekend 'zijn' pupillen worden opgeofferd.
Deze rol is Malkovich op het lijf geschreven en ondanks een soms wat overdreven decorbouw en kostumering, blinkt deze fantastische vertelling uit door haar mooie parallellismen en subtiele zinsspelingen. Het camerawerk glijdt op de gevoelensstroom, die soms met onverwachte wendingen doorheen het verhaal vloeit. Dit creëert spitsvondige contrasten die afwisselen met de sobere beelden van de Masoerische wouden en moerassen. Dit alles wordt versterkt door aangepaste muziek van niemand minder dan Michael Nyman (The Piano).
Enerzijds toont de film hoe een vredelievende mens in zijn goedgelovigheid makkelijk tot een systeem als dat van de Nazi's overhaald kan worden. Anderzijds biedt The Ogre, weg van de stereotype tegenstelling goed - kwaad, zoals nog maar eens wordt geïllustreerd door Independence Day, een genuanceerd beeld van de oorlog, waarbij niet elke Duitser een monsterlijke moordmachine is. Door de naïeve Abel aan het woord te laten, krijgt ook de collaboratie een menselijk aangezicht. Een moedig standpunt van de regisseur en producers.
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Warner Bros.
Fly Away Home
>>>