Foto: Warner Bros
DEEP BLUE SEA
Haaien op laag water
Ludo Joosen | 19/09/1999
Het is een hele tijd stil geweest rond Renny Harlin, een man die snel naam had gemaakt met onder meer Die Hard 2 ('90) en Cliffhanger ('93). Na de flop Cutthroat Island ('95) richtte Harlin samen met ex-echtgenote Geena Davis de filmmaatschappij The Forge op, die onder andere tekende voor The Long Kiss Goodbye ('96) met Geena Davis en Samuel L. Jackson. Goede kritieken, maar geen financieel succes, en ook op persoonlijk vlak liep één en ander mis. Maar nu is Harlin terug, en we zullen het geweten hebben.
Ergens diep in zee werkt een groep wetenschappers in een drijvend labo Aquatica aan een genetisch experiment. Doctor Susan McAlester (Saffron Burrows) experimenteert met haaien in de hoop een remedie te vinden tegen de ziekte van Alzheimer. Net op het moment dat het team voor de doorbraak komt staan loopt er wat mis: één van de genetisch gemanipuleerde haaien ontsnapt en de financiers dreigen de geldkraan dicht te draaien. Susan krijgt een weekend de tijd om te bewijzen dat ze op de goede weg is, zoniet wordt het experiment afgeblazen. De werknemers vertrekken voor een weekend op het land en laten een kernploeg van een handvol mensen achter, en dan breekt de hel los.
Voor zijn prent heeft Renny Harlin (Die Hard II, Nightmare on Elm Street IV, en Cliffhanger) een beroep gedaan op veelal onbekende acteurs en actrices, met Samuel L. Jackson als sterkhouder. Hij wilde vooral het risico niet lopen een vedettenfilm te maken. De echte vedetten van de film zijn de haaien, de personages spelen in de eerste plaats de rol van voer.
De film heeft een aantal zeer spannende sequensen, en de sfeer zit er al van bij de opening in. Zorg er vooral voor dat je die openingssequens niet mist. Je zal in de loop van de film nog wel vaker op het verkeerde been gezet worden, maar de film rekent te veel op zijn schokkende effecten, zodat er van de verhaallijn niet veel meer overblijft dan wat flauw gepreek over de risico's bij genetische manipulatie. Hoewel, dat zal velen worst wezen. Het voyeuristische trekje in ons allen zal velen ertoe verleiden een kaartje te kopen. Heimelijk willen we allemaal wel eens zien hoe een soortgenoot in flarden gereten wordt door een monster van een beest, niet? Sensationeel is het in ieder geval.
Interessant is ook om te zien hoe de animatronics-technologie de afgelopen jaren, bijvoorbeeld sinds de generatie van Jaws geëvolueerd is. De levensechtheid van de haaien is werkelijk verbluffend. Naar verluidt hadden sommige van de acteurs meer dan één zetje nodig voordat ze zich samen met de namaakmonsters in de kuip lieten zakken. Op technisch vlak zijn een paar grenzen alweer verlegd, maar blijkbaar heeft de hoogmoed ook weer toegeslagen. Naar het einde toe probeert Harlin de grenzen nóg wat verder te verleggen en dat lukt niet erg.
Haaien spreken al langer tot de verbeelding. Misschien omdat we in hen een paar van onze minder mooie karaktertrekjes menen te herkennen. We schilderen haaien graag af als wrede, vraatzuchtige monsters. En als die haaien door een ingreep van de mens meer hersens krijgen dan gebruiken zij die hersens enkel en alleen om nog wreder te worden. En wij maar trots zijn op onze hersenen.
Titel: Deep Blue Sea
Genre: horror
Speelduur: 1u44
Regisseur: Renny Harlin
Acteurs: Saffron Burrows, Thomas Jane,
LL Cool J, Samuel L. Jackson
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Buena Vista
De mist in
>>>