INDEX >> FESTIVALS >> KORTFILMFESTIVAL 1999

KORTFILMFESTIVAL 1999
Wooww: geweld boven op Leuven Kort

Jo Anseeuw  /  Hans Dewijngaert | 29/11/1999

In de categorie korte fictie dongen veertien korte fictiefilms, ingedeeld in twee reeksen, mee naar de hoofdprijs. Vooraf werd rijkhalzend uitgekeken naar Black XXX-Mas van oud festivalbekende Pieter Van Hees, die twee jaar geleden als eens de prijs van het publiek had gewonnen met het luchtige gangster-boerendrama Big in Belgium. Hij kon in Black XXX-Mas veel geld pompen en klopte voor enkele effecten zelfs aan bij Imagination In Motion. De film, die in wereldpremière in Leuven te zien was, speelt zich af rond kerstmis in een megacity-ghetto. Roodkapje is een jong zwart meisje dat in de urbane jungle rondhangt, terwijl haar vader, Black Santa, geld verdient door verkleed als kerstman de huizen van rijke blanken te overvallen. Een ultra-gewelddadig ding, dat niet helemaal wist te overtuigen, maar toch goed was voor de prijs van het publiek: 600.000 frank om te investeren in een nieuw project. Benieuwd wat Pieter Van Hees volgende keer weer uit zijn mouw zal schudden.

De jury (Jan Verheyen, Eric Stockman, Hilde Van Mieghem, Luc Joris, Willem Wallyn, Bart De Pauw en Patrice Toye) koos Wooww van Fien Troch - ook al geen onbekende op Leuven Kort - als beste korte fictiefilm. Ook in haar film staat geweld centraal: een man slaat zijn vrouw, een buurman pleegt een overval en een klas terroriseert de juf: Wooww laat zien hoe de absurditeit van geweld binnen menselijke relaties een invloed kunnen hebben op kinderen. Ook al niet echt memorabel, deze Wooww, maar desondanks goed voor 150.000 frank. De prijs voor het beste debuut werd richting RITS en Sven Huybrechts geslingerd, die met Zand Erover het toch wel spectaculaire relaas bracht van twee jongetjes die oorlogje spelen op een militair domein en er (een beetje overdreven) met het vingertje gewezen worden door een oude oorlogsveteraan. Veruit de beste RITS-inzending dit jaar.

Onze persoonlijke favoriet in deze sectie was To Be Or Not To Be van Peter Woditsch, dat ons op een grappige maar toch fijnzinnige manier laat zien hoe William Shakespeare er op kwam om zijn beroemde oneliner op papier te zetten. Ook The Last Words van Wim Vandekeybus (over een verkoper die schreeuwen in een stad verhandelt) bleef op het netvlies nazinderen, al zakte de prent na de tweede helft wel wat in elkaar. Heel erg sfeervol en knap in beeld gebracht, was Gabriël, een Kinepolis-productie van Renaat Coppens over een jongetje dat denkt dat hij een engel is. Die andere Kinepolis-productie, De Kapster van Tom Theunis, viel dan weer behoorlijk tegen. Nog het vermelden waard: Singels van Ingrid Lemaire over hoe twee vrijgezellen voor elkaar bestemd lijken.

Ook voor de animatie- en videoclipscategorieën was een prijs weggelegd. België heeft een rijke traditie wat beeldverhalen betreft, het is dan ook niet te verwonderen dat er maar liefst 14 kleine animatiewerkjes meestreden om de SACD Jury-prijs. De deelnemers, die grotendeels van het RITS, KASK of KHLim afkomstig waren combineerden computeranimatie, collagetechnieken, stopmotion en klassieke tekentechnieken om hun kleine verhaaltjes (van 16mm, 35mm of Betacam) naar het grote scherm te brengen.

Blikvangers waren hier Mort Subite (sfeervol door enkele zuiver zwart en wit te gebruiken - goed voor de speciale juryprijs van 30.000 frank), Applaus (waarbij 2d-figuren knap gebruikt worden in een 3d-computerwereld), en omwille van het leuke verhaal Splitting Casanova, De kersenboom en Wachtkamer Blues, dat de lachers (en de SACD Juryprijs: 50.000 frank) op z'n hand kreeg. Twee animatiefilms maakten uitsluitend gebruik van 3d-computeranimatie (One of These Days en The King's Tree), op zich een enorme prestatie omdat in beide gevallen één persoon instond voor bijna alle aspecten van het filmmaken, maar technisch en verhaalsmatig toch niet sterk genoeg om volledig te overtuigen.

De videoclip-competitie bleek een echte voltreffer en crowdpleaser te zijn. Wie niet gereserveerd had, of niet ruim op tijd kwam afgezakt naar het Stuc in Leuven mocht de videoclips van onder meer Zitta Swoon, dEUS, Hooverphonic en Noordkaap thuis op tv gaan bekijken. Het blijkbaar onverwacht succes (een leuk alternatief voor het Leuvens studentenuitgaansleven) deed de organisatoren zelf beslissen om een extra voorstelling in te lassen. Wordt volgend jaar ongetwijfeld vervolgd. Misschien ook weer met Pieter Van Hees, die met nu ook de Sabam Publieksprijs van 50.000 frank zo stilaan in prijzen begint te grossieren. Hij won met I Spy van Cinerex.

Het kortfilmfestival gaat gelukkig ook over de Vlaamse grenzen heen zoeken naar pareltjes. Zowel voor onze Waalse Zuiderburen, als onze Nederlandse Noorderburen waren afzonderlijke programma's voorzien. Onze Franstalige landgenoten doen het al jaren goed op de internationale (langspeel-)filmmarkt. Travaux en Court bracht zes prijswinnaars bijeen die bewijzen dat het Waals talent blijkbaar al in de kortfilmwieg wordt aangekweekt. Vooral La Dinde (waarin een kalkoen ongewild de hoofdrol speelt) en La Bague (waarin een vrouw een knappe list bedenkt om een dure ring te kunnen kopen) kregen de lachers omwille van hun leuke pointes op hun hand. Maar ook Ketchup (waarin we in een bistro alles te zien krijgen uit het standpunt van een ketchupfles), en Le Boutin Rouge (over een mysterieuze knop in een isoleercel) blonken uit omwille van hun originaliteit.

Het beste was onze Noorderburen te bieden hadden, werd verzameld in Nederlands Kort. Vooral Metro, een animatiefilm van Eric Steegstra, maakte behoorlijke indruk en bleek eerder al een terechte winnaar van de Gouden Kalf in Nederland. Metro brengt op een schijnbaar eenvoudige maar bijzonder gedetailleerde manier het verslag van een zondagse voetbalwedstrijd die in rellen ontaardt. Een bewijs dat originaliteit nog altijd belangrijker is dan geld. Ook het eerbetoon aan Alfred Hitchcocks Psycho, Red Rain, behoorde tot de uitschieters. Wellicht ook omdat Kim Van Kooten er de hoofdrol in speelt. Tempera was een origineel verhaal uit klei en achter Reflecment, over het oproepen van geesten met een Ouija-bord, stak vooral ook veel sfeer en geld. Al bij al heel leuk om het werk uit Nederland te bekijken en zeker voor herhaling vatbaar.

Heel wat hedendaagse meesters hebben hun eerste stappen in het kortfilm circuit gezet. Short Cuts bracht zes meesters samen. De legendarische The Big Shave van Martin Scorsese mocht zeker niet ontbreken op deze terugblik. Aan het ongemakkelijk heen en weer schuiven in de zaal te horen, heeft de kortfilm waarin we een man zich zien scheren met een scheermesje heeft duidelijk nog niks ingeboet aan kracht. Mike Leigh was in 1987 al duidelijk op het meer sociale pad met zijn grappige The Short and Curlies. Twee meesters die nooit echt van hun pad zijn afgeweken. Atom Egoyan (Het experimenteel ingekleurde Peep Show) en Lars von Trier (Nocturne) konden jammer genoeg niet echt overtuigen. Stephen Frears probeert met zijn The Burning uit '67 iets meer te vertellen over de strijd in Zuid-Afrika, en ook Krysztof Kieslowski gaat de sociale-politieke toer op met zijn Curriculum Vitae (knappe zwart-wit-fotografie), maar beiden wisten het publiek maar matig te boeien wegens te lang en te saai.

Ook onze eigen Vlaamse cineast Robbe De Hert was in zijn jonge jaren een gedreven sociale voorvechter. In twee van zijn documentaires slaagt hij er wel in om het (schaars opgekomen) publiek te boeien met oude? problemen. De Special Robbe De Hert in het Vlaams Filmmuseum toonde ondermeer S.O.S. Fonske (over een familie die alles kwijtgeraakt na het failliet gaan van een verzekeringsmaatschappij) en het nog steeds actuele Dood van een Sandwichman (samen met Guido Hendrickx) waarin het tragisch ongeval van Jean-Pierre Monséré de aanleiding is om de vercommercialisering (en uitbuiting) van de wielersport aan de kaak te stellen. En even lijkt het alsof de tijd niet is blijven stilstaan. Ook 19 December en De Geboorte en Dood van Dirk Vandersteen Jr. (met een jonge Jan Decleir) werden uit het 17.000 tellende filmspoelen-archief van het filmmuseum gehaald.

Vreemd, maar eens iets anders, was het Beiaardconcert op het Ladeuzeplein in Leuven. Beiaardierster Sophie Heremans begeleidde er live twee kortfilms van Rudolf Mestdagh (Ouf! en Over The Rainbow) terwijl de films zelf op een speciaal opgetrokken filmdoek voor de grote universiteits-bibliotheek werd geprojecteerd. Interessant genoeg alvast om heel wat toevallige voorbijgangers even van hun gepland pad te doen afwijken. Oók vreemd was de sectie SF in Vlaanderen, een typisch Stuc-spektakel waarin woord, beeld en muziek met elkaar versmolten werden. Terwijl de onvermoeibare DJ Eavesdropper uittestte hoe rekbaar het trommelvlies eigenlijk is, kregen we naast drie vreemde boekjes ook enkele korte SF-films door de maag gespiesd. Niet echt ons kopje thee, maar het bewijst wel dat Leuven Kort hard zijn best doet om een zo breed mogelijk publiek aan te spreken. En dat is iets dat we alleen maar kunnen toejuichen. Leuven Kort groeit en blijft groeien. We kijken alvast uit naar de millenniumeditie.