Foto: Miramax
THE YARDS
Eén tegen allen
Jo Anseeuw | 26/02/2001
Misdaadfilms heb je in alle soorten en maten. Soms zijn het enkel verdoken shoot 'em up-films met duidelijk gedefinieerde goeien en slechten, maar nu en dan mag je heel even een blik werpen op die brede grijze strook, de twijfelzone waar goed en slecht nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. Waar schuld en onschuld naadloos in elkaar overgaan. Een scheefgetrokken situatie waarin je als speler opgaat in het spel of vroegtijdig uitgerangeerd wordt. De speelplaats dus van The Yards, waarin Mark Wahlberg probeert te overleven.
Wanneer Leo Handler (Mark Wahlberg) na een gevangenisstraf voor autodiefstal terug thuis komt, wordt hij opgewacht door zijn vrienden en familie. Zijn alleenstaande moeder (Ellen Burstyn) sukkelt zwaar met haar gezondheid, maar houdt het hoofd mede dankzij haar zuster (Faye Dunaway) mentaal boven water. Ook Leo's beste vriend Willie (Joaquin Phoenix) wacht hem op, samen met zijn vriendin Erica (Charlize Theron), de nicht van Leo. De door elkaar geweven vrienden-familiekring wordt nog groter als Leo probeert werk te krijgen bij Erica's stiefvader Frank (James Caan) die een groot bedrijf in metrostellen leidt. Ook Willie werkt er en al snel blijkt dat zijn taak erin bestaat om de heel dunne lijn tussen zaken doen en corruptie te bewandelen. Willie zorgt voor de kleine en grote gunsten die nodig zijn om het systeem in Franks voordeel draaiend te houden.
Leo wordt op een avond meegenomen naar The Yards, de plaats waar de metrostellen 's nachts geparkeerd worden. Daar loopt een kleine sabotageactie lelijk fout wanneer hij noodgedwongen een politieagent in de coma slaat, en Willie een niet meer omkoopbare wachter doodsteekt. Leo is de ideale zondebok.
In The Yards worden we midden in die grijze schemerzone van oogluikend toegestane corruptie geworpen. Iedereen speelt het spel mee, want iedereen gaat ervan uit dat het systeem niet meer kan veranderen. Ofwel speel je mee, ofwel word je opzij geschoven. Het zijn dan ook geen gewetensloze schurken die beslissen over de toekomst van zovelen. Zo is Frank een hardwerkende fabriekseigenaar die er alles aan doet om zijn zaak draaiend te houden. Als hij via zijn mannetje Willie niet zou meedraaien in het systeem kan hij binnen de kortste keren zijn zaak opdoeken. Leo geraakt voor hij het goed en wel beseft verstrengeld in de netten van het corrupte systeem, maar ook hij is zeker niet de onkreukbare held die we zo vaak tegenkomen in Hollywoodfilms. Ook zijn leefwereld is gekleurd met grijs. Alleen is de schakering iets anders.
Geen helden en schurken dus en zo zien we het graag. Aan een relatief traag tempo weeft regisseur James Gray, die enkel jaren gelden het knappe Little Odessa afleverde, zijn spinnenweb waarin Leo en de rest van zijn familie in terecht komt. Gray kan rekenen op een uitmuntende cast met Mark Wahlberg voorop. Hij zet een ingetogen en uitgebluste Leo neer. Het ex-Kelvin Klein model bewijst hiermee dat zijn knappe acteersprestaties in Boogie Nights en Three Kings geen toevalstreffers waren. Het onder de digitale effecten kreunende The Perfect Storm moet ook voor hem een tussendoortje geweest zijn.
Ook Joaquin Phoenix kan nog maar eens uitpakken met zijn verbluffend acteertalent dat hij nog doeltreffend gebruikte om in Gladiator een door en door slechte Commodus neer te zetten. Maar ook hij bedoelde het allemaal goed. Net als James Caan dus, die perfect het evenwicht weet te vinden tussen goed en kwaad. Zoals de hele film.
Titel: The Yards
Genre: Misdaadfilm
Speelduur: 1u55
Regie: James Gray
Acteurs: Mark Wahlberg, Joaquin
Phoenix, Charlize Theron, James
Caan, Ellen Burstyn, Faye Dunaway
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Foto: Warner Bros.
Zie ginds komt de stoomtrein...
>>>