Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> JANE EYRE

JANE EYRE
Onderkoeld en onbemind

onder middelmaat  

Jo Anseeuw | 26/01/1997


Share/Bookmark

Wie na het overheerlijke Sense and Sensibilities niet genoeg kon krijgen van naar het scherm geprojecteerde literatuurklassiekers zal na het bekijken van Jane Eyre z'n mening enigszins moeten herzien.

Klassiekers verfilmen is altijd wel (al dan niet in vlagen) een geliefkoosd tijdverdrijf geweest van filmmakers, en telkens menen ze het beter te moeten weten dan reeds lang ter ziele gegane collega's. En met Jane Eyre is het niet anders. Reeds meermaals werd het meesterwerk van Charlotte Bronte uit 1847 in de handen van film- en televisiemakers gestopt met als meest gekende gevolg de verfilming uit 1944 van Robert Stevenson. Met niet minder dan Joan Fontaine en Orson - Citizen Cane - Welles in de hoofdrollen. En nu probeert Franco - Hamlet - Zeffirelli het dus opnieuw.

De wees Jane Eyre wordt door haar liefdeloze familie een weeshuis ingestuurd waar ze al snel met de gevoelloze en pijnigende maatschappij wordt geconfronteerd. Jaren later kan ze het tehuis verlaten om als gouvernante te gaan zorgen voor een jong meisje in Thornfield Hall. De heer des huizes, Mr. Rochester, die pas laat ten tonele verschijnt blijkt zelf een miserabel leven achter de rug te hebben, maar langzamerhand blijken ze als twee verschoppelingen van de maatschappij meer voor elkaar te voelen dan ze aan elkaar willen, of eerder mogen toegeven.

Het klasseverschil is gewoon te groot, en blijkbaar is er een meer geschikte kandidaat dan Jane Eyre. Maar twee branden en een zorgvuldig verborgen geheim bepalen de verdere levensloop van beide geluk-afstotende protagonisten.

Het grote probleem met deze verfilming zit hem in het gevoel: dit zou een romantische klassieker moeten zijn, waarbij tranen en het hierbij gepaard gaande zakdoekgesnotter inherent deel van uit maken. Alle personages worden echter zo onderkoeld en gevoelloos naar voor geschoven dat elke poging tot inleving in de kiem wordt gesmoord. Vooral Charlotte Gainsbourg als de oudere Jane Eyre lijkt haar diepverborgen gevoelens niet in haar acteerprestaties te kunnen weerspiegelen.

Zeffirelli trapt gelukkig wel niet in de val om haar plots te laten transformeren in een hartstochtelijke vamp bij de eerste tekenen van werderzijdse liefde. Anthony Hopkins bewees nochtans in Remains of the Day dat je tegelijk ijskoel en aangrijpend kunt zijn.

William Hurt zet een getormenteerde en diepgekwetste Mr. Rochester neer, en weet beter zijn pijn op het scherm te projecteren. Hij weet de film toch nog enigszins te redden.

Maar deze film heeft ook verschillende bekende namen in een aantal bijrollen. Zo is er natuurlijk Anna Paquin (Oscar voor The Piano) als de jonge Jane Eyre, en Elle Macpherson die heel goed haar plan trekt als de 'concurrente' van Eyre. En ook Maria Schneider, bekend van Last Tango in Paris, mag even haar presence maken. Maar zij zijn enkel pleisters op een wonde.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

1More Film
VERS LE SUD
Tous portent un masque
>>>