Meteen naar de tekst springen
Foto: BBC Films / nWave

INDEX >> ACHTERGRONDEN >> NWAVE PICTURES EN MOVIDA-TRIX

NWAVE PICTURES EN MOVIDA-TRIX
Dit is Belgisch (2/2)

 

Jo Anseeuw | 27/05/2002


Share/Bookmark

Het menselijk lichaam, uitvergroot in Imax-formaat: momenteel in Kinepolis Brussel te bewonderen. De inbreng in The Human Body is ook Belgisch. Jos Claesen was supervisor van de digitale effecten. nWave Pictures en Movida-Trix waren eerder al verantwoordelijk voor onder meer Thrill Ride en Haunted Castle. In twee delen ontsluieren we de geheimen van dit succesvolle filmbedrijf. Deze week het slot.

'De markt is aan het veranderen,' zegt Huerta, 'in het begin waren alle Imax-theaters verbonden met musea en instituten, dus alle producties waren in die tijd educatief. Een aantal jaar geleden is men dan begonnen met het bouwen van schermen voor grootbeeld formaten buiten die markt, maar in multiplexen, of zoals in Piccadilly midden in een shoppingcentrum. Toen begon men nood te hebben aan een ander soort films dan de voortplanting van pinguïns in Alaska. Voor commerciële theaters was het zeer moeilijk om een publiek te hebben met dat soort film. En toen kwam Ben met zijn idee. Maar de markt is zichzelf nog aan het zoeken. Momenteel is 50 procent musea, en 50 procent entertainment. Maar ik denk dat we nog een stap verder moeten gaan. We evolueren traag. We komen van de movieride, met één shot, en nu proberen we meer feature films te maken. Haunted Castle is nog steeds een beetje educatief omdat we de geschiedenis van de muziek aflopen. Maar wat we nu echt willen doen is echte features te maken. Ik wil Terminator in 3D zien, of Backdraft. Dat zou fantastisch zijn.'

Stassen: 'Toen we aan de Imax-films begonnen hadden we een voorsprong op de anderen omdat we de meest gespecialiseerde studio in de wereld waren inzake het gebruik van digitale technologie in grootbeeldformaat voor de ride-film. Ik wist dat het technisch gezien niet zo moeilijk zou zijn om dezelfde technologie aan te passen aan Imax 2D en dan zeker niet aan Imax 3D. Dus daar waren we heel goed gepositioneerd, maar ik was niet geïnteresseerd om films te maken zoals de anderen. Ik dacht dat de enige manier om succes te hebben er in bestond om heel andere films te maken. Dus besloot ik films te maken die meer gericht zijn naar de commerciële uitbaters. En als die films aansloegen, zouden we die ook wel verkocht krijgen aan. En dat is goed gelukt. We hebben geluk gehad met onze eerste film. Het is toch een doorbraak geweest, en nu hebben we ook een heel sterke distributiemaatschappij. Ik heb de baas van de distributie bij Sony aangenomen om nWave Distribution op te richten.' Met Haunted Castle ging Stassen al duidelijk weg van de brave Imax-documentaire. Imax vond de film wegens een aantal (brave) martelscènes niet geschikt voor z'n doelpubliek en vroeg via een brief aan z'n klanten om de film niet te programmeren. 'De film is in feite gedeeltelijk een succes dankzij Imax,' zegt Stassen, 'want in Noord-Amerika hebben we daardoor heel veel aandacht gekregen. We hadden nooit zoveel aandacht kunnen hebben zonder die controverse met Imax, want onze hele campagne was gebaseerd op "The film Imax Corporation does not want you to see." Het was een film die in 24 zalen uitkwam wat voor ons vrij veel was, maar we hebben bijna evenveel perscoverage gekregen als een langspeelfilm die in 2000 zalen uitkomt. We hebben veel geluk gehad.' Intussen heeft ook Hollywood na een valse start ingezien dat Imax klaar is voor narratieve grootbeeldfilms. Disney heeft een Imax-versie van Beauty and the Beast, en ook aan een Imax-versie van Shrek was men reeds begonnen, maar die werd stilgelegd toen Imax zelf zich terugtrok. Nu Shrek het geld doet binnenstromen zal men waarschijnlijk het licht toch op groen zetten. 'We zijn eigenlijk in onderhandelingen met Dreamworks voor de distributie,' laat Stassen zich ontvallen. 'Nu, er is een heel groot verschil tussen Beauty and the Beast en Shrek. Van Shrek zou een echte Imax-versie gemaakt worden. Ze zouden terug naar de database gaan en een nieuwe versie maken voor Imax. Dat is de juiste benadering. Beauty and the Beast is just bullshit. Het is juist het opblazen van een 35 mm film. Ze zijn zijn vrij succesvol geweest met Fantasia, en ik denk dat ze veel minder succes zullen hebben met Beauty and the Beast. Fanatasia is volgens mij een film die op groot scherm kan vertoond worden omdat het geen echte dramatisch verhaal is. Op dit moment kan je geen dramatisch Hollywood verhaal vertalen op het grote scherm. Ik zeg niet dat je geen dramatisch verhaal kunt vertellen op een groot scherm, maar niet op dezelfde manier. Ik kom terug op mijn voorbeeld, het verschil tussen 35 mm en een toneelstuk. In een toneelstuk kan je ook een dramatisch verhaal vertellen, maar je doet dat op een andere manier, het is een andere taal dan cinema. Grootbeeldformaat ook. Er zijn al een paar mensen die dat hebben geprobeerd, maar die zijn allemaal op hun neus gevallen. Jean-Jacques Annaud heeft Wings of Courage gedaan. Hij had de middelen, 15 miljoen dollar, Val Kilmer, Tom Hulce, Elizabeth McGovern, en heeft er toch niks van gemaakt. De film is ok, maar vanuit een dramatisch standpunt werkt dat niet echt goed. Jean-Jaques Annaud is een fantastische regisseur, heeft fantastische films gemaakt, maar heeft totaal niks geleerd van het medium vooraleer hij die film maakte. Ik denk denk dat er nog veel te weinig mensen beseffen dat er zo'n groot verschil is tussen de twee formaten. Het is een kwestie van ervaring, maar eerst moet je aanvaarden dat het een volledig ander medium is. En als je dat niet inziet dan gaat het verkeerd.'

Movida en Trix hebben zich opgeworpen als de grote specialisten inzake CGI voor grootbeeldformaten. 'Ik denk dat dat een enorm voordeel is', zegt Jos Claesen vol vertrouwen. De meesten doen het niet graag omdat er ontzettend veel mis kan gaan. Het geld is moeilijker verdiend, en grote studio zoals ILM, waar ik mij absoluut niet mee wil vergelijken, die doen dat niet. Het is gewoon teveel werk, je moet alles maal 16 doen in verhouding met 35 mm. Die zeggen, kom, we kunnen met andere dingen meer geld verdienen, dat interesseert ons eigenlijk niet. Omdat het zo arbeidsintensief en eigenlijk nogal vrij gespecialiseerd is, komt men gemakkelijk naar ons. Omdat we dat graag doen en omdat we daar ervaring mee hebben. Onze machines zijn daarop voorzien, we weten heel goed hoelang het duurt om zoiets te doen. Heel lang (lacht).' 'Ik denk dat we momenteel de enigen zijn die geld verdienen met dat soort films,' vult Huerta aan. 'Omdat we zo goedkoop kunnen produceren. Als je naar de CG kijkt, dan kunnen we natuurlijk altijd beter. Maar we zijn realistisch, we weten wat de grootste Imax-successen waren in de laatste 15, 20 jaar. En we weten hoeveel een hit opbrengt. Waarom zouden we dan tweemaal zoveel geld pompen in de films, als je weet dat je je geld nooit gaat terugzien? Daarom leggen we het budget vast en maken we de film daarmee. Het is altijd eenvoudig om een film te maken met een oneindig budget, maar het is niet realistisch. En Ben is daar rechtlijnig in. Voor de artiesten is dat soms zeer frustrerend, maar er zijn altijd tijdsproblemen, zware berekeningen en een deadline.'

nWave heeft Amerikaanse kantoren om zo dichter bij de bron te zitten, maar hebben ze in Brussel dan niet het gevoel dat de Belgische roots nadelig is in de toch overwegende Amerikaanse filmwereld? 'Ik denk dat het een voordeel is,' pareert Huerta de vraag. 'In België zijn we meer artiesten, iedereen doet een beetje van alles. In de States heb je heel sterke vakbonden. Als je dus een bepaald aantal mensen tewerkstelt, dan moet je daar dus een aantal managers voor hebben. En daarboven dan nog eens managers. Je krijgt dus zoveel mensen dat je je product niet meer voor dezelfde prijs kunt verkopen. Ik denk dat het ook daarom is dat we zelf onze films kunnen produceren en distribueren zonder geld van buiten uit.' Als er al een nadeel is in België, dan heeft het volgens Claesen wel met de sociale lasten te maken: 'Het nadeel dat we hebben is dat als wij een paar Amerikanen of zo naar hier willen halen, die zeer duur zijn voor ons. Dus dat kunnen we eigenlijk niet doen. Als je iemand van Los Angeles naar hier wilt halen en als die zijn zelfde loon wilt krijgen dan is dat toch wel erg duur. Alleen al door de sociale lasten die je moet betalen. Mensen uit Frankrijk zijn ook zeer duur, want die werken daar ook met een ander systeem. Die hebben zo'n artiesten status. Dus die verdienen daar veel omdat die daar toch geen belastingen op moeten betalen. Als die dan naar hier komen, dan betaal je ze natuurlijk weer wel. Dat is dus eigenlijk voor België zeer nadelig. Maar het is juist daarom dat er in Frankrijk nogal vrij veel firma's zijn. Het personeel is goedkoop, het protectionisme is zeer sterk, de subsidies zijn zeer hoog. Het probleem bij ons is niet om subsidies te krijgen, het probleem is of ze wel uitbetaald worden. We hebben het al een paar keer aan de hand gehad dat de subsidies toegekend waren en tegen dat ze moeten uitbetaald worden het geld eigenlijk al op was. Rekening houden doen we daar eigenlijk niet mee. Devil's Mine is ook met het Mediafonds gefinancieerd, en Cosmic Pinball is door de Vlaamse gemeenschap mee gefinancieerd. In het begin hebben we dat heel hard nodig gehad en nu gebruiken we dat iets minder. Omdat je daar nooit echt zeker van bent dat je het krijgt. Het is ook leuker als je op uw eigen benen kunt staan.'

Wie het recentere werk bekijkt van de firma's merkt meteen ook op dat er nu al heel wat meer karakteranimatie in de films terug te vinden is. 'We zouden er eigenlijk graag nog veel meer willen doen,' zegt Claesen, 'maar het enige moeilijke is dat je de mensen die het eigenlijk fatsoenlijk kunnen hier niet vindt. Er zijn er in België zeer weinig. Je vindt er wel een hoop die dat gestudeerd hebben, maar die er absoluut geen passie voor hebben. Er zijn een paar waarvan wij vinden dat ze zeer goed zijn.' 'Dat is hier het grootste probleem, mensen vinden,' beaamt Anthony Huerta. 'En meer omdat we in België zitten dan omdat we Europees zijn. In Frankrijk hebben ze daar niet zo'n probleem mee. De markt is groter en ze maken heel wat producties zodat ze veel freelancers hebben in post-productie en speciale effecten. En hoeveel films maken we hier in België? Als wij dus freelancers zoeken voor speciale producties, dan vinden we ze niet. We moeten voor een maand mensen uit Frankrijk of Duitsland halen omdat we hier niet genoeg ervaring hebben. En er zijn ook niet genoeg mensen die andere mensen kunnen vormen.' Ook Claesen is van mening dat er in de scholen niet voldoende aandacht besteed wordt aan computeranimatie. 'Neen absoluut niet. De verdeeldheid in de scholen is nog altijd de voor en de tegenstanders van computer graphics. De tegenstanders mogen ze voor mij allemaal op de brandstapel gooien. Het is een gewoon een hulpmiddel en je kan er alles mee doen., je kan in ieders stijl werken. Maar het is wel een hulpmiddel die bijna door iedereen die er geld mee verdient wordt gebruikt. Maar er zijn dus nog altijd instituten in België waar studenten die hun eindwerk in CGI maken in CGI al bij wijze van spreken op voorhand gezakt zijn omdat ze het niet met potlood en papier doen. Ik vind dat zo'n belachelijke houding. Als je een slechte film maakt, dan maakt dat niet uit dat die met potlood of computer is gemaakt. Als je een goede maakt dan maakt dat ook niet uit. Maar ik vind de houding die men dikwijls heeft van het ene is kunst het ander is geen kunst, ik vind dat een beetje belachelijk. Het is nooit kunst, het is altijd gewoon een vak. Je hebt veel meer vakkennis nodig voor animatiefilm dan dat je nodig hebt voor speelfilm. Iedereen kan regisseur gaan spelen met een storyboard of een script langs hem en muilen. Hij moet niks kennen van camera, hij moet niks kennen van belichting, hij moet niet weten hoe het ontwikkeld wordt. Hij moet niks weten. Hij moet het alleen kunnen uitleggen. Terwijl iemand die in animatie werkt alles zelf moet kunnen. Dus het is veel meer een vak dan een kunst, laat ik het zo zeggen.' Is het dan niet moeilijk om de mensen die het wel goed kunnen te houden? 'Er zijn er natuurlijk altijd wel een paar die hier geweest zijn en die dan zeggen dat ze naar Amerika vertrekken en zo, maar het blijven toch Belgen met een baksteen in hun maag. Die komen dan na verloop van tijd weer terug. We hebben daar eigenlijk niks op tegen, mensen die eens een paar jaar weggaan en ergens anders het vak wat bij gaan leren. En dan terug komen. Dat is ook positief voor ons. Trix Movida is een zeer rustig bedrijf. Hier is geen stress, je wordt hier niet behandeld zoals nummer zoveel. We werken eigenlijk meer op een ambachtelijk niveau, een beetje vrienden en familie onder mekaar. Wel strikt, maar niet op z'n Amerikaans waar je voor iemand werkt die acht treden hoger staat en die je eigenlijk altijd maar via via te horen krijgt. Dat gaat dan over creatieve dingen. En omdat je het gewoon niet goed begrepen hebt moet je dat dan tien keer opnieuw doen. Hier valt dat natuurlijk allemaal weg, het is meer direct. We proberen dat een beetje plezant te houden. Die animatiesoftwares hebben al genoeg bugs, daar heb je al genoeg miserie mee. Je moet daar eigenlijk een beetje rustig aan kunnen werken, anders gaat dat niet. Het is niet zoals op een set waar het altijd hectisch is, en gedurende een take even heel stil. Hier is het eigenlijk altijd vrij rustig, vrij kalm. Dat heb je ook nodig.'

De 24 werknemers van Movida-trix houden het inderdaad rustig in hun knappe werkomgeving. Terwijl in het afgeschermde serverlokaal een Onyx-supercomputer als een oude relikwie alle aandacht naar zich toe trekt, zitten de 19 animatoren en compositors verspreid over het landschapsbureau (en aan door Anthony Huerta ontworpen bureaus) aan hun pc's en SGI-werkstations. 'Voor 3D gebruiken we Maya en Lightwave,' vertelt Huerta, 'Maya vooral voor de achtergronden en Lightwave voor de karakters. Dat laatste komt vooral omdat ons karakteranimatieteam een Lightwave achtergrond had. Het zorgt wel voor wat problemen om beide pakketten met elkaar te integreren, maar daarom renderen we de karakters en de achtergronden afzonderlijk, en voegen we later alles samen. We werken altijd met standaard software en in zekere zin zijn we daar wel trots op. Voor de prestige is het wel goed als je kunt zeggen dat je in-house software gebruikt, maar waarom het warm water terug uitvinden? Soms hebben we een specifieke tool nodig en dan vragen we aan aan freelancer om dat gedurende enkele maanden te ontwikkelen. En nu met het web kan je heel wat speciale software vinden die je dan kan kopen. De tools bestaan, dus waarom ze opnieuw ontwikkelen, juist en alleen om te kunnen zeggen dat je in-house software gebruikt? We hebben wel een ingenieur die de laatste versies van de software op de machines zet, en de hard disks en het netwerk beheert.'

Bij Movida-trix is men op het moment van ons bezoek druk bezig met de afwerking van hun nieuwste project: The Human Body, dat inmiddels al in de imax-zalen te zien is. 'Human Body is een BBC/Discovery Channel film die Ben co-produceert,' verduidelijkt Claesen. 'Wij maken daarvan 21 minuten CGI, of andere effecten die we daaraan toe hebben gevoegd. Het wordt een heel plezante film, maar het is een BBC-film, en is dus echt Engels qua stijl, maar ik zie dat heel graag. We hebben reactie terug van mensen die de preview van de film al gehad hebben en die zijn allemaal zeer positief. Het grappigste was eigenlijk dat ze heel veel commentaar hadden op de CGI die ze niet goed vonden. En het grappige is dat alle shots waar ze dat van zeiden life-gedraaide shots waren, dus waar we absoluut niks aan gedaan hebben. Plus waren er een aantal shots die we gemaakt hebben in CGI waarvan ze zeggen: dit zou misschien beter met CGI gemaakt worden. Dat bewijst dat we ons werk goed gedaan hebben, denk ik. Ik denk dat de film een zeer groot succes gaat worden.'

Naast de grootbeeldformaten houden de animatoren van Movida-Trix zich nu en dan ook bezig met de "kleinere' zaken, zoals 35 mm langspeelfilms. De eerste Plopfilm bijvoorbeeld, Gaston's War of Kruimeltje. 'Ik hoop dat we wat meer gewone speelfilm kunnen gaan doen,' zegt Claesen,' en dan heb ik het specifiek over de Vlaamse en Nederlandse film. We zijn nu eigenlijk echt aan een actie bezig om elke Vlaamse en Nederlandse regisseur hier over de vloer te krijgen. We zijn van plan om workshops op te richten waardoor ze wat wij doen eigenlijk leren kennen, We hebben al een paar onovertuigbaren kunnen overtuigen zoals Luc Pien, die was absoluut tegen en die zweert nu bij CGI. We hebben hem gewoon proberen uit te leggen, met voorbeelden die we effectief gedaan hebben, dat je dat niet moet zien. Dat speciale effecten niet wil zeggen Arnold Swarzenegger op een Harrie, maar dat dat ook heel subtiele dingen kunnen zijn die je heel fel kunnen helpen bij het uitvoeren van je film. Heel vaak wordt voor een Vlaamse film het scenario zo geschreven dat je er met je middelen wel komt. Als je andere oplossingen hebt, als je dingen toch kunt realiseren en die zijn niet zo duur, dan kan je je echt meer met je verhaal bezig houden en moet je veel minder administratieve of financiële beslissingen nemen, van ik mag dit niet doen, of ik mag dit niet laten zien. Wat is eigenlijk het belangrijkste? Mensen moeten geloven wat ze zien. In Kruimeltje hebben we dat wel gedaan. En dat heeft niet eens zoveel geld gekost. Alle scènes die ze in Amerika wilden gaan draaien, hebben we in Rotterdam gedraaid. En er is geen kat die dat merkt. Iedereen is daar gelukkig mee. Het verhaal gaat verder en iedereen gelooft het. En het is af. Maar ga eens met uw hele ploeg naar de andere kant van de plas. Alleen de boetes die je krijgt omdat je niet bij de vakbond bent, is al gemakkelijk dubbel zoveel als men hier betaalt aan de speciale effecten. Dus het kan wel. En we hebben daar ook heel veel overtuigingswerk bij Maria Peters voor moeten doen, omdat die daar ook absoluut niet voor was. Ze had dat nog nooit gedaan. Ik ben er van overuigd, nu ze het wel eens gedaan heeft, dat ze het gaat blijven doen. Uiteindelijk vertel je wel het verhaal dat je wilt vertellen. Niet het verhaal dat je waarschijnlijk gefinancierd krijgt. Als wij absoluut een speelfilm willen gaan doen voor Hollywood, dan weten wij dat wij alleen de restjes krijgen, wat de anderen niet willen doen. Daar moet je je dan tevreden mee stellen. Waarom krijgen we die anderen nooit? Omdat onze studio geen eigendom is van grote Amerikaanse filmmagnaten. Zo simpel is het. Wij zijn ook maar met een man of twintig, dertig, en niet met 800 zoals bij ILM waar ze aan een speelfilm kunnen werken met 400 shots. Je moet daar heel realistisch in zijn. Wij krijgen wel jaarlijks onze speelfilm waar wij wat effecten voor mogen maken, en we zijn heel blij dat we dat mogen doen. Maar die droom die we hadden toen wij begonnen, het idealisme en de wil die wij hadden om dingen te gaan doen, daar zijn we nu zeer realistisch in geworden. Ik weet nu dat ik nooit voor Spielberg speciale effecten ga maken. Dat stoort mij eigenlijk niet meer. Ik weet nu hoe het systeem werkt, en ik zit daar niet in. Onze studio zit daar niet in.'

'Reclamefilms vormen denk ik 30 procent van de omzet van Movida,' begint Huerta. 'Heel wat kleine Belgische bedrijfjes begonnen enkele jaren geleden de prijzen naar beneden te halen om zo marktaandeel te krijgen, maar wij besloten toen om niet aan die prijzenoorlog deel te nemen.' 'Wij positioneren ons in de high-end van de markt,' vult Dillens aan, 'ook al omdat we de enigen zijn die de nodige know how hebben voor grootbeeldformaten. Het is echter wel belangrijk om continuïteit te creëren in de zaken, want het ergste dat kan gebeuren is dat er een gat van een maand of twee maanden valt waarin we geen project hebben. En dus zijn die markten nuttig om aan de slag te blijven.' 'Het blijft ook een goede leerschool,' zegt Claesen. 'In reclame moet je altijd iets anders vinden. In film refereert men dikwijls aan iets wat je ooit al eens gezien hebt, of iets wat je al eens gedaan hebt. Reclame vraagt veel meer uitdaging. In een speelfilm bijvoorbeeld vraagt men mij om een digitale matte painting te doen. Iets wat we eigenlijk al tien jaar doen. In reclame vragen ze ons nu om een Italiaanse koe te animeren die uit de grond komt gekropen. ik hoef je het verschil niet uit te leggen. Die mensen staan veel verder in het gebruik van speciale effecten. Het enige wat je in reclame altijd hebt is: je maakt altijd zeven versies, waarvan de eerste hetzelfde, identiek is aan de laatste. Maar dat is altijd zo. We hebben een paar weken geleden het plan gehad om van alles wat we ooit gemaakt hebben een seconde op tape te zetten, achter elkaar. Anthony en ik zijn toen beneden naar het archief gegaan, en we zijn zo heel moedig begonnen met een lijst en na een kwartier of zijn we gestopt. Dus we gaan dat niet doen. Zoveel dingen hebben we gemaakt. Er zijn eigenlijk weinig mensen die dat weten. Je krijgt veel dingen niet te zien, en er zijn ook heel veel dingen waarvan mensen gewoon niet weten dat het met CGI gemaakt is. Van de ene kant is dat voor ons dan een verdienste dat mensen het niet gezien hebben, van de andere kant denkt men dan dat je niks gedaan hebt.'

In de grootbeeld filmwereld rommelt het wat. Showscan is failliet en ook Iwerks werd intussen opgekocht. Heeft Stassen dan geen schrik voor de toekomst? 'Ja en neen. Ik zie het succes van het medium. Het formaat is ongelooflijk succesvol. Ik kan nu zeggen dat onze drie films, onze 4 films waarschijnlijk, Thrill Ride, Encounter, misschien niet Alien, maar zeker Thrill Ride, Encounter en Haunted waarschijnlijk nummer 1, nummer 2 en nummer 3 van de Belgische boxoffice worden. Encounter wordt vast en zeker een groter succes dan Thrill Ride. Ik denk dat we met Encounter gemakkelijk over de 2 miljard zullen zitten binnen twee, drie jaar. Het zijn dus kleine films die eigenlijk in weinig zalen draaien, maar de zalen die er zijn, zijn echt succesvol, ontzettend succesvol. De ervaring zelf is zeer succesvol. De mensen die daar naartoe gaan vinden dat een fantastische ervaring. Het is ook zo dat veel van die zalen niet rendabel zijn omdat de kosten veel te hoog zijn. Met de opkomst van de digitale projectiesystemen gaat dat veranderen. Dus binnen twee, drie jaar zullen we op grote schermen digitale projectie hebben. Een 3D projector kost nu bijna 3 miljoen dollar, en een 3D digitale projector gaat misschien een half miljoen dollar kosten. Een 3D copij kost bijna 40.000 dollar, een 2D dus 20.000 dollar, dat is ontzettend veel geld. Financieel gezien werkt het niet, maar van een populair standpunt, ja, de mensen gaan naar die zaal, ook al hebben die films geen sterren, zijn de regisseurs niet bekend en hebben we geen marketingbudget. En toch vinden de mensen dat een leuke ervaring en daar gaat het dus om. We hebben dus een leuke ervaring die financieel echter volledig onhoudbaar is. Dus moet er wel een oplossing komen. En nu is er een oplossing door de ontwikkeling van de digitale projectiesystemen. Door die digitale technologie gaat het produceren van 3D films ook veel gemakkelijker worden. En ik denk dat in de niet te verre toekomst ook digitale broadcast in 3D gaat komen, en dan gaat er een grotere markt zijn voor ons product. Eenmaal de digitale revolutie zich concreet maakt in die grootbeeld zullen een aantal firma's in de wereld dat willen doen, maar wij hebben al zo'n grote voorsprong, zijn al zo succesvol met de huidige technologie, dat ik denk dat nWave op wereldwijde basis het best zal gepositioneerd zal zijn om daarvan gebruik te maken. En dus ik ben heel optimistisch voor de toekomst. Maar ik kom terug op de argumentatie van het begin. Wat wij doen is fantastisch want we alles kunnen doen: we kunnen zelf financieren, produceren, creatief ontwikkelen en dan distribueren. Er is geen ander audiovisueel vak in de wereld waar een maatschappij alles kan distribueren, tenzij je een van de majors bent, maar een kleine maatschappij als de onze zou dat nooit kunnen doen in film of tv. En ik vind dat wel heel interessant om te kunnen doen, om de markt te kunnen controleren. Daarenboven zijn we ook eigenaar van wat we doen, wat ook zeer moeilijk is als het over een langspeelfilm gaat. Je hebt altijd veel partners nodig om die films te maken, je kunt niet zoveel controle hebben over het product. We zitten nu ook niet meer bij de D&D groep, we maken nu deel uit van nWave Studios en ik denk dat de kansen fantastisch zijn. We zitten dus in een fantastische positie.'

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Cinemien
ME AND YOU AND EVERYONE WE KNOW
Quirky Suburbia
>>>