Foto: Miramax
INDEX FESTIVALS 33STE INTERNATIONALE FILMFESTIVAL IN ROTTERDAM
33STE INTERNATIONALE FILMFESTIVAL IN ROTTERDAM
Takeshi Kitano in Rotterdam
Mattijs Grannetia | 25/01/2004
Afgelopen donderdag hield Takeshi Kitano in Rotterdam een persconferentie naar aanleiding van de release van Zatoichi. We plukten een aantal hoogtepunten uit zijn gesprek, dat ondanks het voortdurende gebruik van een tolk toch erg gladjes verliep en eigenlijk te snel voorbij was.
Van onze medewerker op het festival
Kan je iets meer vertellen over de combinatie tussen musical en samurai film in Zatoichi?
'Ik ben er niet zo zeker van of Zatoichi wel een musical genoemd mag worden. Het is meer een soort kabuki theater met dialogen in de moderne Japanse taal... Met veel respect voor de klassieke jidai geki films heb ik toch een iets realistischere manier van kijken op vechten. In mijn film ga je niet dood na vijf minuten vechten, maar kan het met één slag gedaan zijn. Zo is Zatoichi gemaakt, uit dat oogpunt. Het einde van de film daarentegen is een typisch einde zoals dat in veel van de films uit de vijftiger en zestiger jaren voorkwam waarin de dorpelingen altijd hun vrijheid en blijheid vieren met een dans.'
Zatoichi is een figuur waar al zo'n 27 films over zijn gemaakt. Kon er nog iets origineels gezegd worden over dit figuur?
'Eigenlijk heb ik het vergeleken met een voetbalwedstrijd. Je hebt een aantal regels waar je je aan moet houden - bij Zatoichi zijn dat masseur, blind en zwaardvechter - dus zolang je daar tussendoor laveert komt het allemaal goed.'
Samuraifilms zijn populair. Waar plaats je Zatoichi in het aanbod?
'Overduidelijk is het qua stijl een klassieke jidai geki (samurai) film, maar qua inhoud ligt Zatoichi niet zo ver weg van mijn eerdere yakuza films.'
Verder wist Kitano nog te vertellen dat hij het commerciële succes van Zatoichi in Japan wel heeft zien aankomen, maar dat hij daar niet op aangestuurd heeft. Hij ziet het meer als een levensverzekering voor de toekomst. De volgende paar films zullen weer arthouse films worden en als we hem een vervolg zien maken op Zatoichi dan kunnen we ervan uit gaan dat zijn laatste films geen groot succes zijn geweest.
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Foto: UIP
Pitt zien en sterven
>>>